រឿងព្រេងប្រទេស ស៊ីរី រឿង ដែលប្រព្រឹត្តទៅមិនបាន

  • Print

ដំណឹងរំជើបរំជួលបានលេចឮរន្ទឺចូលមកក្នុងព្រះកាណ៌ នៃព្រះបាទកាលិប( ) ថា នៅក្នុងទីក្រុងមានអ្នកនិយាយរឿងម្នាក់ ជាអ្នកប៉ិន-ប្រសប់ ទីបំផុត អាចនិយាយរឿងមិនចេះចប់ ហើយមិនចេះញញើតញញើមផង។ ដំណឹងរំជើបរំជួលនេះបានឲ្យដឹងទៀតថា បុរសនេះអាចនិយាយរឿងផ្សងព្រេង តាំងពីពេលព្រះអាទិត្យលិច រហូតដល់ព្រហាមស្រាងៗ រួចចាប់និយាយដោយឥតធុញទ្រាន់ ពីព្រះអាទិត្យរះរហូតដល់យប់ទៀត ហើយមិនចេះនិយាយរឿងដដែលៗ ពីរដងឡើយ ។ ព្រះបាទកាលិប បានបញ្ជូនក្រុមតុលាការរបស់ព្រះអង្គ ទៅស៊ើបរកបុរសនោះ, ហើយកាលដែលគេនាំបុរសអ្នកនិយាយរឿងនោះ មកឈរចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអង្គ ទ្រង់ក៏ពោលថាៈ "វាមានការរំជើបរំជួលថា អ្នកឯងជាអ្នកចេះនិយាយរឿងយ៉ាងឆ្នើមបំផុតនៅលើផែនដីនេះ, ម៉េចក៏ខ្ញុំមិនដែលឮពីអ្នក ?”។ បុរសទូលថាៈ"ខ្ញុំព្រះអង្គគ្មានសិទ្ធិទាមទារចំពោះ ភាពដ៏ឆ្នើមបំផុតនោះទេ, ទូលព្រះបង្គំ គ្រាន់តែនិយាយរឿងពីរោះៗ នៅតៀមកាហ្វេ ដើម្បីរាក់ទាក់រកសម្លាញ់ទូលព្រះបង្គំប៉ុណ្ណោះ" ។ ទ្រង់ពោលថាៈ "មក, ចូលមក ! ចូរយើងកុំនិយាយពីរសេចក្ដីសុភាពរាបសារប្រាសចាកកិត្តិយស, គេនិយាយពីអ្នកថា អ្នកឯងអាចនិយាយរឿងគ្រប់បែបបាន ហើយអាចបន្លាយរឿងទាំងនោះដរាបទាល់តែអ្នកស្ដាប់ស្រែកឲ្យបញ្ចប់; ឥឡូវកាលណាអ្នកឯងបរិភោគភោជនរួច, ខ្ញុំនឹងចាំស្ដាប់រឿងប្រឌិតមួយរបស់អ្នកឯង" ។ ក្រុមតុលាការ បានជប់លៀងអ្នកនិយាយរឿង រួចគេនាំគាត់មកអង្គុយពីមុខព្រះបាទកាលិបម្ដងទៀត ។ ទ្រង់ពោលថាៈ "អ្នកឯង អាចនិយាយរឿងណាមួយបានតាមចិត្ត ឲ្យតែរឿងនោះចប់នៅពេលព្រលឹមស្រាងៗ; ហើយខ្ញុំជឿជាក់ថា អ្នកឯងអាចនិយាយរឿងដែលមានផ្ទៃសេចក្ដីពិតៗបាន បើប្រសិនណាជាខ្ញុំត្រូវការចំពោះរឿងបែបនេះ, តែរឿងដូច្នេះមិនមែនជាការពិសោធន៍ជាក់ស្ដែងទេ ព្រោះអ្នកនិយាយរឿងដទៃៗទៀត ក៏អាចនិយាយបាន; រឿងដែលខ្ញុំត្រូវការឲ្យអ្នកនិយាយគឺរឿងខ្លី ប៉ុន្តែតួសេចក្ដីផ្ទៃរឿងត្រូវតែជាពាក្យកុហកទាំងស្រុង; បើប្រសិនណាជាខ្ញុំកត់សំគាល់នូវពាក្យសូម្បីមួយម៉ាត់ក្នុងរឿងអ្នកឯងនោះ ថាជាពាក្យពិតបាន ខ្ញុំនឹងយកអ្នកឯងធ្វើជាទាសៈរបស់ខ្ញុំ,ឥឡូវចូរអ្នកនិយាយចុះ!”។ កាលដែលអ្នកនិយាយរឿងបានឮព្រះរាជបញ្ជាដូច្នោះគាត់ក៏រុញរា,ពីព្រោះថា ការនិយាយអស់ពេលវេលាដ៏វែង ដោយចៀសវាងកុំពោលពាក្យពិតឲ្យសោះដូច្នេះ ជាការមួយលំបាកណាស់, ប៉ុន្តែគាត់កាត់សាញ រួចចាប់និយាយរឿងដូចតទៅនេះ ៖ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ទ្រទ្រង់នូវឥស្សរភាព ! ខ្លួនខ្ញុំព្រះអង្គនេះត្រូវជាបងច្បងនៃឪពុកខ្ញុំ ។ កាលឪពុកខ្ញុំកើត ខ្ញុំមានអាយុ ៨ ឆ្នាំហើយ ។ ជីតារបស់ខ្ញុំបានយកឪពុកខ្ញុំនោះមកដាក់ក្នុងដៃខ្ញុំ ហើយបង្គាប់ខ្ញុំឲ្យមើលថែរក្សាលួងគាត់កុំឲ្យយំ ។ ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីដែលអាចធ្វើឲ្យឪពុកខ្ញុំគាត់សប្បាយចិត្តសោះ ម្ល៉ោះហើយ គាត់ប្រាប់ខ្ញុំឲ្យពរគាត់ទៅហាងនៅក្នុងទីផ្សារ គាត់ដូចជាសប្បាយចិត្ត ដោយ ហេតុគាត់បានពិភាក្សាជាមួយនឹងអ្នកដទៃទៀតនូវចំណុចដ៏ល្អៗ ខ្លះនៃគម្ពីរកូរ៉ាន( )។ មុនដែលយើងនឹងចាកចេញពីហាងផ្សារ, គាត់ទទូចឲ្យខ្ញុំទិញពងមាន់ឆៅមួយប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មានពីពេលដែលទិញពងនោះក៏ស្រាប់តែញាស់ឡើង។ ដោយហេតុតែកូនមាន់នោះធំសម្បើម ពេក ហើយត្រូវនឹងយើងទាំងពីរនាក់កំពុងតែអស់កម្លាំងផងនោះ យើងបានជិះកូនមាន់បរត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ។ នៅពេលមកដល់ផ្ទះ កូនមាន់រីកទំហំធំប៉ុនអូដ្ឋ ។ ម៉្លោះហើយ ខ្ញុំត្រូវតែលើកឪពុកខ្ញុំដាក់ឲ្យទៅជីដូនខ្ញុំ ដែលត្រូវជាឪពុកខ្ញុំដែរ ពីព្រោះឪពុកខ្ញុំត្រូវជាប្អូនបង្កើតរបស់ខ្ញុំ!។ មកដល់ត្រឹមនេះ ព្រះបាទកាលិបបានលាន់ព្រះឱស្ឋនឹងការកុហកដ៏អស្ចារ្យនៃអ្នកនិយាយរឿង ។ គាត់ចាប់និយាយតទៅទៀតថា ៖ កូនមាន់នោះស៊ីច្រើនសម្បើមណាស់ ដែលកន្លងយូរមកអាចធ្វើឲ្យយើងឋិតនៅក្បែរគែមនៃទុរ្ភិក្សភាព ហើយយើងក៏បានសម្រេចចិត្តប្រើវាឲ្យធ្វើការ ។ តាំងតែពីកូនមាន់បានមកជាកម្មសិទ្ធិនៃឪពុកខ្ញុំ គាត់តែងតែបរវាចេញទៅក្រៅរាល់ព្រឹក ហើយផ្ទុកឧសលើខ្នងវាត្រឡប់មកវិញ, ធ្វើយ៉ាងនេះជាដរាបដល់យើងមានគំនរឧសយ៉ាងខ្ពស់នៅលើទីធ្លាផ្ទះ ។ ប៉ុន្តែការកកិតឧសនៅលើខ្នងមាន់ ធ្វើឲ្យវាររបួសដាច់ស្បែក, ដូច្នេះកូនមាន់ក៏ឈឺចាប់ ។ ជីតាខ្ញុំទៅជារវល់វីវក់ ហើយគាត់ពិចារណានឹងយាយទួតខ្ញុំថា តើត្រូវធ្វើដូចម្ដេច ? ។ យាយទួតខ្ញុំប្រាប់គាត់ឲ្យយកគ្រាប់ស្លាមកធ្វើថ្នាំបំពោក រួចយកទៅបិទលើខ្នងកូនមាន់ ត្រង់កន្លែងរបួសនោះ ។ ជីតាខ្ញុំក៏បានធ្វើតាម ។ ព្រឹកឡើង ពេលដែលយើងភ្ញាក់ កូនមាន់ក៏បានជាសះស្បើយឡើងវិញ, ប៉ុន្តែស្រាប់តែមានដើមស្លាដុះចេញពីខ្នងកូនមាន់មក ។ ចំនួនជា៣ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ កូនស្លាក្លាយទៅជាមេដើមស្លាមួយយ៉ាងធំអស្ចារ្យ ដែលចេះតែជាប់តាមកូនមាន់ទៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលកូនមាន់ដើរទៅ ។ មួយអាទិត្យក្រោយ មក, ស្លាក៏ផ្លែយោនយោគពេញមែកទាំងអស់ ។ ពេលនោះ មនុស្ស ១២ នាក់ បានត្រូវគេឲ្យឡើងបេះផ្លែស្លានោះ, បេះតាំងពីថ្ងៃសៅរ៍រហូតដល់ថ្ងៃអង្គារទើបអស់ ។ ធាងស្លាទាំងនោះលូតឆ្ងាយៗ ពីគ្នាណាស់ គឺថាបើអ្នកបេះស្លា ដើរសួរពីចំណែកខាងកំដៅព្រះអាទិត្យ ទៅចំណែកខាងម្លប់នៃដើមឈើ អាចឃើញព្រះអាទិត្យលិចមុនពេលដែលទៅដល់ ។ ដល់ត្រឹមនេះ, ព្រះបាទកាលិបទ្រង់គ្រវីព្រះសិរ រួចដកដង្ហើមធំឃូ ! ឃូ ! ។ កាលគេបេះស្លារួចរាល់អស់ហើយ (គាត់ចាប់និយាយត) ខ្ញុំបាទដើរក្រឡឹងជុំវិញដើមស្លា ដើម្បីពិនិត្យមើលឲ្យដឹងថា តើគេប្រមូលផ្លែស្លាអស់រលីងហើយឬនៅ ។ គ្រាន់តែដើរព័ទ្ធដើមនេះអស់មួយថ្ងៃគត់ ។ ហើយកាលដែលខ្ញុំរៀបនឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ស្រាប់តែក្រឡេកទៅឃើញកូនមាន់ឪពុកខ្ញុំទំលើធាងស្លា, វាដេកលក់ក្នុងវេលាយប់ស្រេចទៅហើយ ។ ខ្ញុំរើសយកដីមួយដុំ រួចចោលសំដៅទៅវា ។ ដុំដីនោះ បាន ហើរទៅលើដើមស្លា ប៉ុន្តែវាមិនធ្លាក់មកវិញសោះ វាទៅជារីកទំហំធំឡើងៗ ដរាបដល់គ្របដណ្ដប់ពីលើដើមស្លា ហើយខ្ញុំហៅសែនសប្បាយចិត្ត ដោយបានដី ៤០ អារ សុទ្ធតែជាដីចម្ការយ៉ាងថ្មីនៅលើអាកាស ។ យើងយកសត្វពាហនៈទៅដាក់ឲ្យស៊ីស្មៅនៅទីនោះ ហើយកាលដែលរដូវភ្ជួររាស់មកដល់ យើងបានយកដីថ្មីនោះ សម្រាប់ដាំដំណាំ ។ ជីតាខ្ញុំហើយនិងខ្ញុំ បានយកគ្រាប់ល្ងទៅដាំ, មួយខែក្រោយមក យើងគ្មានឃើញអ្វីដុះចេញមកសោះ ។ ជីតាខ្ញុំបានសួរអ្នកជិតខាងពីហេតុនេះ, គេបន្ទោសគាត់ថា គាត់ជាមនុស្សល្ងីល្ងើ ទៅដាំឯដើមល្ង ហើយគេថា នៅលើដីដែលមានស្មៅល្អិតទន់ល្មើយថ្មីដូច្នេះ មានតែឪឡឹកទេទើបដាំដុះ ។ ម៉្លោះហើយជីតាខ្ញុំគាត់ប្រើខ្ញុំ និងប្អូនប្រុសខ្ញុំដែលត្រូវជាប្អូននៃឪពុកខ្ញុំនោះ ទៅប្រមូលយកគ្រាប់ល្ងទាំងអស់ ដែលយើងសាបពីមុននោះមកទុកវិញ ។ គ្រាន់តែប្រមូលអស់មួយម៉ោង ពីព្រោះគ្រាប់ល្ងទាំងអស់មានប្រហែល ៨ ប៊ុសស្ហែល( ) ប៉ុន្តែកាលដែលយើងដើរទៅផ្ទះវិញ ខ្ញុំសំគាល់ដឹងថា បាត់គ្រាប់ល្ងមួយគ្រាប់ ។ ពេលនោះខ្ញុំត្រឡប់ទៅត្រង់ទីដី ៤០ អារនោះវិញ ដើម្បីរកមើលគ្រាប់ល្ងដែលបាត់នោះ ។ ខ្ញុំរៀបតែឈប់លែងរកវាទៅហើយ ស្រាប់តែក្រឡេកទៅឃើញស្រមោលតូចមួយ កំពុងតែទាញក្រាប់ល្ងនោះឆ្ពោះទៅសំបុកវា ។ ឃើញដូច្នោះ ខ្ញុំស្ទុះទៅទាញយកគ្រាប់នោះពីស្រមោច តែវាមិនព្រមលែងសោះ ជាហេតុនាំឲ្យយើងមានការទាញព្រ័ត្រសង្គ្រាមមួយយ៉ាងឃោរឃៅជាមួយនឹងស្រមោច, ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាឈ្នះអ្នកណាសោះ ។ ក្នុងកម្ដៅនៃការប្រយុទ្ធ, គ្រាប់ល្ងក៏ដាច់ជា ២ កំណាត់ ហើយស្រាប់តែហូរប្រេងចេញលាន់រ៉ាវពីគ្រាប់ល្ងមួយគ្រាប់នោះយ៉ាងអស្ចារ្យ កើតបានទៅជាទន្លេមួយ ជាហេតុនាំឲ្យអ្នកស្រុកអុំទូកដឹកដំណាំផលានុផលរបស់គេ ទៅលក់ឯទីក្រុងយ៉ាងស្រួល ។ មកដល់ត្រង់នេះ ព្រះបាទកាលិបទ្រង់ដកដង្ហើមធំ ឃូ ! ឃូ ! ម្ដងទៀត ។ ពេលនោះ (គាត់ចាប់និយាយត) កាលដែលឪពុកខ្ញុំ ជីតាខ្ញុំហើយនិងខ្ញុំកំពុងតែដាំឪឡឹក លោតែមានមហាព្យុះកំណាចមួយបក់កួចមក ។ ដោយហេតុតែគ្មានជម្រកបែបណាមួយលើដី ៤០ អារនោះ យើងក៏មិនដឹងជាទៅជ្រកឯណា ។ ម៉្លោះហើយ ជីតាខ្ញុំនិងខ្ញុំ ក៏លោតចូលទៅក្នុងប្រហោងធ្មេញរបស់ឪពុកខ្ញុំ ។ ឯឪពុកខ្ញុំ ក្រោយដែលក្រឡេកនាយអាយជុំវិញខ្លួនគាត់ ជាទីបំផុត គាត់បានលោតចូលទៅក្នុងចៀមមួយ ដែលគាត់បីតាមក្រោយយើង ។ ព្យុះសង្ឃរាបានបោកបក់អស់រយៈពេល ៤៧ ថ្ងៃ ហើយកុំតែបានចៀមដែលឪពុកខ្ញុំ យកមកតាមជាមួយគាត់នោះ ខ្ញុំប្រហែលអត់បាយក្រហាយទឹកនៅក្នុងប្រហោងធ្មេញនោះរហូត ។ ទីបំផុត យើងខំសម្លឹងមើលមកក្រៅ ហើយបានឃើញព្រះអាទិត្យកំពុងតែចែងចាំងរស្មី ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងខំវារចេញពីរន្ធធ្មេញរួចមក ក៏ស្រាប់តែបាត់ដី៤០ អារនោះអស់រលីង ដោយសារភ្លៀងរំលាយ, ម្ល៉ោះហើយ យើងក៏ជាប់នៅលើអាកាសនោះតែលតោលៗ តែម្ដង ។ ដោយភ័ព្វសំណាងមាន, ឪពុកខ្ញុំ ដែលជាមនុស្សចេះគិតអនាគត បាននាំខ្សែមួយទៅជាប់នឹងខ្លួនគាត់ ។ យើងចងខ្សែនោះ ដោយឥតព្រួយបារម្ភ រួចហើយយើងនាំគ្នាសម្រូតចុះតាមខ្សែនោះម្នាក់ម្ដងៗ ដរាបដល់រួចខ្លួនផុតពីទុក្ខរៀងមក ។ ព្រះបាទកាលិបដោយទ្រង់ឃើញថា អ្នកនិយាយរឿងបានបញ្ចប់រឿងខ្លួនហើយ ក៏ទ្រង់ពោលថាៈ "នេះគឺជារឿងផ្សងព្រេងមួយ គួរឲ្យចងចាំដែលអ្នកបានពណ៌នា; ខ្ញុំចង់សួរអ្នកឯងតែមួយម៉ាត់ថា តើរឿងហ្នឹងពិតឬកុហក ?”។ អ្នកនិយាយរឿងឆ្លើយថាៈ "បពិត្រព្រះអង្គ! រឿងនេះជារឿងពិត តាំងពីដើមរហូតដល់ចប់ ។ -បើប្រសិនណាជាពិតមែន (ព្រះបាទកាលិបពោល) អ្នកឯងឈ្មោះថា មិនធ្វើតាមពាក្យខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នកឲ្យនិយាយតែពីរឿងកុហក កុំឲ្យមានពាក្យសច្ចៈ ក្នុងផ្ទៃរឿងឲ្យសោះ " ។ -ឱព្រះអង្គ, (គាត់និយាយដោយញញឹម) ទូលព្រះបង្គំធ្វើតាមព្រះរាជឱង្ការព្រះអង្គគ្រប់ម៉ាត់ ពីព្រោះដែលខ្ញុំព្រះអង្គទូលថា "រឿងនេះជារឿងពិត គឺគ្រាន់តែបន្ថែមពាក្យកុហកទៅលើផ្ទៃរឿងកុហកចាស់ ដែលបាននិយាយរួចមកហើយប៉ុណ្ណោះឯង ក្រាបទូល ! ។ ទ្រង់ពោលតបថាៈ "យ៉ាងហ្នឹងមែនហើយ ! ដំណឹងរំជើបរំជួលដែលខ្ញុំបានឮពីប្រាជ្ញារបស់អ្នក ឥឡូវឃើញច្បាស់ហើយ !” ។ ពេលនោះ ទ្រង់ព្រះរាជទានដល់អ្នកនិយាយរឿង នូវដុំមាសមួយកម្បង់ ហើយបញ្ជូនគាត់ឲ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញហោង ។ 

ភិក្ខុ ម៉ែន - រៀម សិក្សាពុទ្ធិកមហាវិទ្យាល័យ ព្រះសីហនុរាជប្រែចាកភាសាអង់គ្លេស

(ចប់)