រឿងព្រេងប្រទេស ហ្ស៊ីវចែងអំពី ចោរឆ្លាតហួស

មានពាណិជម្នាក់ បានធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីមួយឆ្ងាយ ដើម្បីរកទិញទំនិញផ្សេងៗ ។ គាត់បានយកជាប់ទៅជាមួយខ្លួនផង នូវដុំមាស ចំនួន ៥០០ ដែលដាក់ក្នុងថង់របស់ខ្លួន ។ កាលបានទៅដល់ទីដៅ គាត់ក៏ចាប់ផ្ដើមខ្វល់ចិត្ត ។ គាត់និយាយតែម្នាក់ឯងថា "អញជាជនបរទេសម្នាក់ក្នុងទីនេះថែមទាំងគ្មានស្គាល់អ្នកណាមួយសោះ បើប្រសិនណាជាចេះតែយកជាប់ទៅជាមួយខ្លួននូវដុំមាសទាំងនេះជានិច្ចទៅនោះអញប្រហែលជានឹងត្រូវគេលួចយកអស់មិនខាន ដូច្នេះ ជាការល្អ គឺអញត្រូវកប់វាដរាបដល់ពេលអញត្រូវការប្រើប្រាស់" ។ ដោយគំនិតនេះ ពាណិជបានទៅកាន់កន្លែងស្ងាត់កំបាំងមួយ ហើយងាកមើលជុំវិញខ្លួនគាត់យ៉ាងប្រយ័ត្នប្រយែង លុះបានដឹងថា គ្មានអ្នកណាមួយមើលគាត់ឃើញ គាត់ក៏ជីករណ្ដៅមួយ រួចដាក់មាសកប់លាក់ទៅក្នុងរណ្ដៅនោះ ។ គាត់ឥតបានដឹងជាមុនថា នៅក្បែរទីនោះ មានគេលបមើលតាមប្រហោងជញ្ជាំងផ្ទះរបស់គេ ឃើញគាត់លាក់មាសនោះឡើយ។ មិនយូរប៉ុន្មានពីពេលដែលពាណិជចេញពីរណ្ដៅមាស បុរសដែលលបមើល តាមប្រហោងជញ្ជាំងផ្ទះ    បានចេញពីផ្ទះមកជីកយកមាសនោះអស់ ។ ជាច្រើនថ្ងៃកន្លងផុតទៅហើយ ។ ឥឡូវនេះ ពាណិជត្រូវមកយកមាសទៅសងថ្លៃទំនិញដែលគាត់បានទិញ ។ ពេលនោះ គាត់បានទៅកាន់ទីដែលគាត់កប់មាស ។ កាលបានដឹងថា មាសត្រូវគេលួចអស់ដូច្នេះ គាត់ក៏ពេញទៅដោយសេចក្ដីអស់សង្ឃឹម ។ គាត់សោយសោកថា "ឱ អញត្រូវធ្វើយ៉ាងណាឥឡូវនេះ ? តើអញត្រូវទៅតវ៉ារកមាសពីអ្នកណា ? បើកាលអញកប់គ្មានអ្នកណាឃើញសោះ ។ ដោយសេចក្ដីតប់ប្រមល់ខ្វល់ក្នុងចិត្ត ពាណិជបានគយគន់មើលជុំវិញខ្លួនគាត់ ហើយក្នុងពេលដ៏ខ្លីនោះ ក៏បានឃើញប្រហោងជញ្ជាំងផ្ទះដែលនៅក្បែរទីនោះ ។ គាត់បានផ្ដើមសង្ស័យថា ប្រហែលជាម្ចាស់ផ្ទះនេះឯងហើយ ជាចោរលួចមាសរបស់គាត់ ។ ដូច្នេះ គាត់ក៏បានចូលទៅរកម្ចាស់ផ្ទះ ហើយនិយាយថា ៖ ខ្ញុំបានឮគេនិយាយថា លោកជាអ្នកឆ្លាតវាងវៃម្នាក់ក្នុងទីនេះ ហើយមុខជាលោកអាចឲ្យនូវដំបូន្មានដ៏ល្អៗ ខ្លះចំពោះខ្ញុំមិនខាន ។ ខ្ញុំមកកាន់ទៅនេះ ដើម្បីមករកទិញទំនិញផ្សេងៗ ហើយបានយកជាប់មកជាមួយខ្លួនខ្ញុំនូវថង់មាសចំនួន ២ ថង់។ មួយថង់ មានដុំមាសចំនួន ៥០០ ដុំ ហើយមួយថង់ទៀតមាន ៨០០ ដុំ ។ ដោយហេតុខ្ញុំជា ជនបរទេសក្នុងទីនេះ ហើយឥតស្គាល់អ្នកណាមួយសោះ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តថា នឹងលាក់ថង់ដែលមានមាស ៥០០ ដុំ នៅក្នុងរណ្ដៅដី ហើយថង់មួយទៀត ដែលមានមាសចំនួន ៨០០ ដុំនោះ ខ្ញុំតែងតែយកជាប់ទៅជាមួយខ្លួនខ្ញុំ បង្កើតជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់មួយ ពិបាកក្នុងការធ្វើដំណើរ ។ ដូច្នេះសូមលោកមេត្តាជួយឲ្យយោបល់ តើឲ្យធ្វើយ៉ាងណា? តើខ្ញុំត្រូវតែយកជាប់ជាមួយខ្លួនជាដរាបដូច្នេះទៅ ឬមួយត្រូវកប់ក្នុងរណ្ដៅជាមួយថង់មាសមួយនោះ? ឬមួយខ្ញុំត្រូវយកវាទៅកប់ក្នុងរណ្ដៅផ្សេងវិញ ?  តាមដែលអាចទៅបាន  លោកប្រហែលជាមានស្គាល់ជនសប្បុរសណាមួយដែលអាចឲ្យខ្ញុំទុកចិត្ត យកមាសទៅផ្ញើបានមិនខាន ។ បុរសម្ចាស់ផ្ទះគិតមួយសន្ទុះ ទើបឆ្លើយរបៀបចង់បោកថា ៖ ត្រូវធ្វើតាមដំបូន្មានខ្ញុំ កុំទុកចិត្តអ្នកណាមួយ ដល់ថ្នាក់យកមាសទៅផ្ញើឲ្យសោះ ពីព្រោះ តាមដែលអាចប្រព្រឹត្តទៅបាន អ្នកទទួលបញ្ញើនោះអាចនឹងបដិសេធថា "គេឥតបានទទួល" ដូច្នេះបានឥតទាស់ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំសូមជូនយោបល់អ្នកថា កុំបាច់ទៅរកកន្លែងថ្មីសម្រាប់កប់ឲ្យសោះ គឺត្រូវតែកប់ក្នុងរណ្ដៅតែមួយ ជាមួយនឹងថង់មាសពីមុននោះ ជាការស្រួល ។ ចោរដែលនិយាយដូច្នេះ ព្រោះវាយល់ហេតុផលថា "ពាណិជភ្លីភ្លើនេះ មិនទាន់ដឹងថា មាសខ្លួនដែលខ្លួនកប់ពីមុនវិនាសអស់ទៅហើយនៅឡើយផង ដូច្នេះឧបាយដ៏ឆើតបំផុត ដើម្បីនឹងយកនូវថង់មាសទី ២ ឲ្យបានទៀត គឺត្រូវយកថង់ទី ១ ទៅដាក់កន្លែងដដែលវិញពីព្រោះថា បើអញមិនធ្វើដូច្នេះ គាត់មុខជារអាលែងកប់ថង់ទី ២ ទៀតមិនខាន តាមរបៀបនេះ អញមុខជាបានមាស ២ ថង់យ៉ាងពិត" ។ នាយពាណិជ បានយល់ជាមុនថា ចោរមុខជាអនុវត្តរបៀបនេះមិនខាន ម្ល៉ោះហើយ គាត់ក៏និយាយទៅកាន់ម្ចាស់ផ្ទះនោះថា "ខ្ញុំសូមថ្លែងនូវសេចក្ដីអំណរគុណលោក ចំពោះដំបូន្មានរបស់លោកនេះ ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើតាមសេចក្ដីបង្គាប់របស់លោកក្នុងរាត្រីនេះ" ។ មិនយូរប៉ុន្មាន ពីពេលដែលពាណិជលាម្ចាស់ផ្ទះចុះមក ចោរក៏យកថង់មាសទី ១ ដែលវាបានលួចទៅនោះ ទៅដាក់នៅកន្លែងដដែលវិញ ដោយប្រញាប់ប្រញាល់ជាទីបំផុត ។ ពាណិជ ដែលលាក់ខ្លួននៅក្បែរទីនោះ កាលឃើញចោរដាក់ថង់ទៅក្នុងរណ្ដៅរួចហើយ ក៏រត់យ៉ាងញាប់ជើង ទៅគាស់យកដោយសេចក្ដីសោមនស្ស រួចធ្វើដំណើរចេញបាត់ទៅ ។

ប្រែពីភាសាអង់គ្លេស

ដោយភិក្ខុ ម៉ែន - រៀម

 

សិក្សាពុទ្ធិកមហាវិទ្យាល័យ ព្រះសីហនុរាជ

ចប់

រឿងព្រេងចិនអ្នកលក់ត្រី និងយក្សខ្វាក់

តាំងពីអតីតកាល នៅភ្នំទីបេតិ៍ មានព្រះមហាក្សត្រិយ៍មួយអង្គ ទ្រង់មិនដែលសោយព្រះក្រយាគ្មានត្រីទេ ។ តែក្នុងពេលមួយ ប្រទេសរបស់ព្រះអង្គមានវិបត្តិដោយគ្មានភ្លៀង ដីប្រេះក្រហែងរកទឹកគ្មាន ។ នៅបាតស្ទឹង មានទឹកបន្តិចបន្តួច ត្រីក៏មានចំនួនថយចុះតាមលំដាប់ ។ព្រះមហាក្សត្រិយ៍ ទ្រង់មិនអាចសោយព្រះស្ងោយបានដោយគ្មានត្រី ទ្រង់មានព្រះរាជហឫទ័យព្រួយបារម្ភជាខ្លាំង ក៏មានព្រះរាជបញ្ជាឲ្យបិទព្រះរាជប្រកាសគ្រប់កន្លែងថា : “បើអ្នកណាមានត្រីស្រស់ ឬត្រីងៀតយកមកថ្វាយទ្រង់ៗ នឹងជូនរង្វាន់ដល់អ្នកនោះតាមសេចក្ដីសុំ" ។ ដំណឹងនេះក៏ឮស័ព្ទសូរខ្ទរពាសពេញប្រទេស ។ ថ្ងៃមួយ មានបុរសម្នាក់មកដល់មុខព្រះបរមរាជវាំង បានយកត្រីមួយពីបរទេស ហើយមានបំណងចង់យកត្រីនោះទៅថ្វាយព្រះមហារាជ ។ នាយឆ្មាំព្រះបរមរាជវាំងឃាត់ ហើយសួរថា ៖“នែ បុរស ! អ្នកឯងទៅណាមកណា ? បុរសនោះតបទៅនាយឆ្មាំថា : “ខ្ញុំចង់សូមគាល់ព្រះរាជា តើបានឬទេ ?” នាយឆ្មាំតបថា : “តើអ្នកមានការណ៍អ្វី ?“ បុរសឆ្លើយថា : “ខ្ញុំមានត្រីមួយ ដែលខ្ញុំយកមកពីបរទេស សូមថ្វាយចំពោះព្រះរាជា " ។ នាយឆ្មាំគិតក្នុងចិត្តថា : “ត្រីមួយ ! អ្នកណាយកទៅថ្វាយព្រះចមភព អ្នកនោះមុខជាបានក្ដីគាប់ប្រសើរ ! ហេតុដូច្នោះ បានជានាយឆ្មាំពោលទៅកាន់បុរសថា : មិនអីទេ អ្នកទុកត្រីនៅទីនេះហើយ ខ្ញុំនឹងយកទៅថ្វាយព្រះអង្គជួសអ្នក " ។ បុរស តបថា : “ទេលោក ខ្ញុំសូមយកត្រីនេះទៅថ្វាយព្រះរាជាខ្លួនខ្ញុំ" ។ នាយឆ្មាំឆ្លើយថា : “ចូរអ្នកលក់ត្រីនោះមកឲ្យខ្ញុំៗ នឹងឲ្យតម្លៃអ្នកតាមត្រូវការ" ។ ដោយបុរសនោះមិនព្រមលក់ត្រីឲ្យសោះ នាយឆ្មាំក៏សន្ទនាព្រមព្រៀងនឹងបុរសថា : “ខ្ញុំអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកចូលគាល់ព្រះរាជាបាន តែបើអ្នកបានរង្វាន់ត្រូវយករង្វាន់នោះមកចែកខ្ញុំផង " ។ បុរសឆ្លើយថា : “បើព្រមព្រៀងបែបនេះ ខ្ញុំក៏ពេញចិត្តណាស់ លោកនឹងបានរង្វាន់ពាក់ កណ្ដាល ។នាយឆ្មាំតបថា : “ តើអ្នកឯងនិយាយដោយសច្ចវាចាឬ ! អ្នកឯងត្រូវស្បថឲ្យខ្ញុំជឿផង ! “ ។ក្នុងពេលនោះ នាយឆ្មាំក៏អនុញ្ញាតឲ្យបុរសនោះចូលទៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំង ។ លុះបុរសដើរពីរជំហានចូលទៅ បុរសនោះក៏ងាកក្បាលមករកនាយឆ្មាំ ហើយសួរថា : “ខ្ញុំមិនស្គាល់ឈ្មោះលោក បន្តិចទៀតខ្ញុំនឹងមករកលោក ដើម្បីនឹងចែករង្វាន់ពាក់កណ្ដាលនោះ"។នាយឆ្មាំឆ្លើយថា : “ខ្ញុំឈ្មោះយក្ខខ្វាក់ អ្នកណាក៏ស្គាល់ខ្ញុំដែរ"។ បុរសក៏ចូលទៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំង ថ្វាយបង្គំគាល់ព្រះរាជា រួចទើបថ្វាយត្រីនោះទៅព្រះអង្គៗ ក៏មានព្រះរាជហឫទ័យសោមនស្សឥតឧបមា មានបន្ទូលសួរបុរសថា: “តើអ្នកប្រាថ្នាចង់បានអ្វី ?“។ បុរសនោះក្រ បង្គំទូលថា:  “ទូលព្រះបង្គំជាខ្ញុំមិនចង់បានរង្វាន់អ្វីទេ សូមតែព្រះអង្គទ្រង់ត្រាស់បង្គាប់ឲ្យអាមាត្យវាយមួយពាន់បន្ទះក្ដារ " ។ព្រះករុណាជាអម្ចាស់ជីវិត ទ្រង់ព្រះសណ្ដាប់នូវសេចក្ដីក្រាបបង្គំទូលតបនៃបុរសនោះ ទ្រង់ព្រះសម្រួលជាយ៉ាងខ្លាំង ហើយទ្រង់មានព្រះរាជឱង្ការថា : “បុរសនេះជាមនុស្សលីលាទេដឹង ! បានជាមិនចង់បានរង្វាន់ ចង់ឲ្យគេវាយគាត់ទៅវិញ " ។ ព្រះរាជាទ្រង់មានព្រះរាជបន្ទូលសួរហើយសួរទៀត បុរសនោះនៅតែឆ្លើយតបនូវពាក្យដដែលៗ ។ ព្រោះហេតុដូច្នេះ ព្រះអង្គទ្រង់មិនដឹងជាព្រះតម្រិះយ៉ាងណា ក៏ទ្រង់ត្រាស់បង្គាប់ឲ្យគេវាយ ១០០០ បន្ទះក្ដារ តែទ្រង់ឲ្យវាយតិចៗ ។ អាមាត្យក៏ចាប់ផ្ដេកបុរសនោះ លើផែនប្រថពី ហើយក៏វាយតិចៗ ។ លុះវាយដល់គ្រប់ប្រាំរយដង បុរសនោះក៏ក្រោកឈរឡើងហើយពោលថា : “ប៉ុណ្ណឹងហើយ ខ្ញុំបានទទួលចំណែកខ្ញុំហើយ ឈប់ៗ " ។ អាមាត្យនឹកក្នុងចិត្តថា : “ ចំណែកមួយទៀតគឺអ្វីទៅ ! អ្នកណានឹងត្រូវគេវាយប្រាំរយ ! “ ។ ក្នុងពេលនោះ បុរសក៏ក្រាបបង្គំទូលព្រះរាជានូវព័ត៌មានសព្វគ្រប់ប្រការហើយ បន្ថែមថា : “ទ្រង់ព្រះមេត្តា សូមព្រះអង្គហៅអ្នកយាមម្នាក់នោះមក ហើយទ្រង់ត្រាស់បង្គាប់ឲ្យទទួលរង្វាន់ពាក់កណ្ដាលទៀត " ។ ព្រះរាជាទ្រង់ព្រះក្រោធយ៉ាងខ្លាំង ហើយទ្រង់ត្រាស់បង្គាប់ឲ្យហៅ "យក្ខខ្វាក់" នោះមកប្រញាប់ ។ “យក្ខខ្វាក់" កំពុងតែគិតក្នុងចិត្តថា បើបានរង្វាន់ពាក់កណ្ដាលនោះមក តើអញនឹងគិតធ្វើអ្វី ? ។ កំពុងតែគិតសប្បាយក្នុងចិត្ត ស្រាប់តែនាយសន្តិបាលទៅដល់ ។ "យក្ខខ្វាក់" ក៏លោតត្រេកត្រអាលសប្បាយជាខ្លាំង ។ លុះទៅដល់មុខព្រះភក្ត្រព្រះអង្គ យល់ទ្រង់ក្រោធដូច្នោះ "យក្ខខ្វាក់" មានចិត្តព្រួយបារម្ភជាខ្លាំង ។ ព្រះរាជាទ្រង់បានទតឃើញ " យក្ខខ្វាក់ " ទ្រង់មានព្រះរាជបញ្ជាឲ្យចាប់នាយឆ្មាំនោះមកឲ្យដេក លើផែន ប្រថពី ហើយក៏តាំងវាយប្រាំរយដំបងឫស្សីយ៉ាងខ្លាំង រួចនាយសន្តិបាលប្រាប់ " យក្ខខ្វាក់ " ថា : “នេះគឺរង្វាន់ពាក់កណ្ដាល ចំពោះរឿងអម្បាញ់ មិញនេះ ដែលបុរសបានថ្វាយចំពោះព្រះរាជា ។ "យក្ខខ្វាក់" ឈឺកំពីងគូថជាខ្លាំង តែបានហាមាត់ញញឹមទៅបុរសនោះថា : “នេះចំជារង្វាន់ប្រសើរថ្លៃថ្លា មែនទេមិត្ត !“ ។ “លោភណាស់លាភខូច លោភនេះជាពូជ ហាយនភាព ចង់បានខុសបទ ប្រាំរយរនាប កូនចៅគួរជ្រាប យក្ខខ្វាក់ជាន័យ" ។

                                                                                                                                    ប្រែពីភាសាបារាំង ដោយលោក រ៉ាយ-ប៊ុក

(ចប់)

 

រឿងព្រេងប្រទេសជប៉ុន អ្នកជួយសង្គ្រោះគេ

មានតាចាស់ម្នាក់ជាជាតិជប៉ុន សង់ផ្ទះនៅក្បែរមាត់សមុទ្រ គាត់ជាអ្នកដឹងពេលទឹកសមុទ្រជោរ ។ ថ្ងៃមួយ ជិតនឹងដល់ពេលទឹកសមុទ្រជោរ មានមនុស្សជាច្រើនរយនាក់នាំគ្នាចុះទៅរកចាប់ក្ដាមនៅមាត់សមុទ្រ បានទៅជួបនឹងតាចាស់នោះៗ ឃាត់ថា "អ្នករាល់គ្នាកុំចុះទៅ ដ្បិតទឹកសមុទ្រជិតជោរជន់ហើយ បើចេះតែចចេសទៅ មុខជាលង់ទឹកស្លាប់ទាំងអស់គ្នាមិនខាន" ។ អ្នកចាប់ក្ដាមទាំងនោះមិនព្រមស្ដាប់ ចេះតែនាំគ្នាចុះទៅចាប់ ។ ពេលនោះ តាចាស់យកភ្លើងដុតផ្ទះរបស់ខ្លួនឲ្យឆេះហុយផ្សែងទ្រលោម ហើយស្រែកហៅឲ្យគេជួយលត់ភ្លើង ។ អ្នកចាប់ក្ដាមទាំងអស់បានឮដូច្នោះ ក៏ក្រឡេកមើលមកក្រោយ ឃើញភ្លើងឆេះផ្ទះតាចាស់ ក៏នាំគ្នារត់មកជួយលត់ភ្លើង ។ ក្នុងវេលាដែលគេកំពុងតែរត់មកនោះ ស្រាប់តែទឹកសមុទ្រជោរមកដល់ប្រផុតៗ អ្នកទាំងនោះៗ រត់ស្ទើរតែមិនទាន់ ។ អ្នកចាប់ក្ដាម កាលជួយលត់ភ្លើងរលត់ហើយ   ក៏សួរតាចាស់ថា  "នែតា !  ហេតុអ្វីបានជាភ្លើងឆេះផ្ទះតា ?” ។ តាចាស់ប្រាប់ថា "ឥតហេតុអ្វីទេ ខ្ញុំដុតផ្ទះខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យពួកអ្នករត់ត្រឡប់មកវិញ កុំឲ្យលង់ទឹកជំនន់ស្លាប់" ។ អ្នកចាប់ក្ដាមទាំងអស់បានដឹងថា ខ្លួនរួចរស់ជីវិតដោយសារតាចាស់ ក៏ត្រេកអរណាស់ នឹករលឹកគុណតាចាស់មិនភ្លេច ដោយឃើញថា តានេះជាមនុស្សមានចិត្តសប្បុរសល្អ ព្រោះតែគាត់ចង់ជួយសង្គ្រោះពួកយើង ទើបសុខចិត្តដុតផ្ទះរបស់ខ្លួនចោលមិនស្ដាយ ។ 

រឿងនេះបានគតិថា អ្នកដែលជួយសង្គ្រោះដោះទុក្ខធុរៈគេ ត្រូវតែជាអ្នករិះគិតឲ្យយ៉ាងល្អិតជ្រាលជ្រៅ ហើយប៉ិនប្រសប់ខាងការជួយគេឲ្យបានរួចពីទុក្ខភ័យផង កុំឲ្យខ្លួនមានទុក្ខទោសផង ។

                                                                                ឃុនបណ្ណានុរ័ក្ស ប៊ូ-ប៉ូ រៀបរៀងតាមសេចក្តីតំណាលរបស់លោក ហង់-គឹមសេង

(ចប់)

រឿងព្រេងទីបេត៍​ យើងត្រូវចែកគ្នា​ធ្វើ

មានថូដីឥដ្ឋ ១ ឆ្នាំងខ្ទះដី ១ (tourte de terre) ស្ពៃក្ដោប ១ រុយ ១ កន្សោមគ្រាប់ល្ពៅ ១ និងម្ជុល ១ បានទៅប្រជុំគ្នា ដើម្បីចែកការគ្នាធ្វើសព្វៗខ្លួន ។ ថូដីឥដ្ឋជាអ្នកទទួលចាត់ការនេះ ។ ថូនេះបានបង្គាប់ឲ្យឆ្នាំងខ្ទះដីទៅរកដងទឹក ឲ្យស្ពៃក្ដោបនាំគោញីទៅចម្ការ រុយនាំគោឈ្មោលទៅឲ្យស៊ីស្មៅ គ្រាប់ល្ពៅកិនគ្រាប់ស្រូវសាលី ហើយយកទៅបក់នឹងត្បាល់បក់ ម្ជុលត្រូវបោសច្រាស នៅចាំគេហដ្ឋាន ។ ថូដីឥដ្ឋដល់ ចែកការគ្រប់គ្នារួចស្រេច ក៏ឡើងទៅស្ថិតនៅលើទូថ្នាក់មួយ ហើយក៏អង្គុយស្ងៀម គិតជញ្ជឹងអំពីការដែលខ្លួនត្រូវធ្វើក្នុងថ្ងៃនេះ ។ឆ្នាំងខ្ទះដីបានយកក្អមទៅដងទឹក ។ តែឆ្នាំងខ្ទះដីឥដ្ឋនោះ ត្រូវទឹកខ្ទាតទៅលើក៏រលាយអស់គ្មានសល់ ។ ព្រោះហេតុដូច្នេះ គេហ-ដ្ឋានក៏គ្មានទឹកប្រើប្រាស់ទេ ។ ស្ពៃក្ដោបបាននាំគោញីទៅចម្ការ រុយនាំគោឈ្មោលទៅស៊ីស្មៅ ។ នៅតាមផ្លូវដែលទៅ គោញីដោយសេចក្ដីស្រេកឃ្លាន ក៏ស៊ីស្ពៃក្ដោបអស់ ។ វាសនានៃរុយត្រូវធ្លាក់កប់ក្នុងអាចម៍គោ ដោយខ្លួនហើរជិតគោឈ្មោលនោះពេក ។ ព្រោះហេតុដូច្នោះ គោញី និងគោឈ្មោលនោះ មិនបានវិលត្រឡប់មកកាន់គេហដ្ឋានវិញទេ។ កន្សោមគ្រាប់ល្ពៅបានទៅបក់ស្រូវឯត្បាល់បក់។ ដល់កន្សោមគ្រាប់ល្ពៅទៅដល់ទីនោះ   ស្រាប់តែវាយោបក់ទៅណាបាត់ ។ កន្សោមគ្រាប់ល្ពៅក៏មិនបានវិលត្រឡប់ទៅគេហដ្ឋានវិញ ។ ម្ជុលបានត្រាច់ដើររកអំបោស តែរកមិនឃើញ ។ រួចម្ជុលនោះរត់ចុះឡើង ក៏រមៀលទៅតាមចង្អូរទឹកបាត់ ។ ព្រោះហេតុដូច្នេះ គេហដ្ឋានក៏មិនបានបោសសំអាត ។ ថូដីនោះ ក៏ស្ថិតនៅអស់យូរកាលលើទូថ្នាក់នោះ មានចិត្តព្រួយបារម្ភជាខ្លាំង ដោយមិនឃើញទាសីដែលប្រើទៅ មិនបានឃើញវិលត្រឡប់មកគេហដ្ឋានវិញ ។ ថូដីក៏នឹកខ្លួនឯងថា "ពួកនេះជាពួកគ្មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ ត្រូវតែអញទៅមើលត្រួតត្រាខ្លួនឯង តើវាទៅទីណា កន្លែងណា ! ។ក្រោយដែលបានត្រិះរិះដូច្នេះ ថូដីឥដ្ឋក៏លោតពីលើទូមកក្រោម ដោយមិនបានគិតថា ខ្លួនធ្វើពីដីឥដ្ឋ ក៏បែកបាក់ខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់ ។ ព្រោះហេតុដូច្នេះ គ្មានអ្នកណាថែទាំងផ្ទះសម្បែងសោះឡើយ ។

គតិរឿង ៖មនុស្សល្ងង់គ្មានប្រាជ្ញា ខំរចនាការទាំងឡាយ 

        មិនបានសម្រេចងាយ វិនាសកាយខ្ចាយមរណា ។ 

        ធ្វើការមិនស្គាល់កាល  យល់ធ្ងន់ជាស្រាលតាមលក្ខណា

        មិនដឹងហេតុផលា អវិជ្ជាបានទោសភ័យ ។ 

                                                                                                                                                ប្រែពីភាសាបារាំង ដោយ រ៉ាយ ប៊ុក

(ចប់)

រឿងព្រះនាង អារ៉ាបុស្កា

ក្នុងកាលកន្លងទៅ មានព្រះចៅរាជាធិរាជមួយព្រះអង្គ មានរឹទ្ធានុភាពជាពន់ពេក គឺថា បើត្រង់ទីណាទ្រង់ស្ដេចយាងចេញទៅធ្វើសង្រ្គាមហើយ សត្រូវត្រង់ទីនោះ ទៀងតែបាក់បបខ្លបខ្លាចព្រះចេស្ដាជាមិនខាន ។ ព្រះរាជរដ្ឋានៅជិតខាងទាំងប៉ុន្មាន លុះក្នុងអំណាចរបស់ព្រះអង្គគ្មានសល់ ។ ព្រះរាជាមានព្រះរាជបុត្រាបីព្រះអង្គ ប្រកបដោយរូបឆោមលោមពណ៌ល្អៗដូចគ្នា ហើយសេចក្ដីក្លាហានក៏មានប៉ុនគ្នា ។ លុះកាលណាទ្រង់ជ្រាបថា សេចក្ដីស្លាប់ជិតមកដល់ហើយ ព្រោះទ្រង់ព្រះជរាណាស់ ព្រះចៅមានព្រះរាជឱង្ការប្រាប់ដល់ព្រះរាជបុត្រ ឲ្យចេះតែបន្តការធ្វើសង្រ្គាមទៅទៀត ដើម្បីពង្រីកនូវព្រះរាជអាណាចក្រ ខាងក្រោយការទិវង្គតនៃព្រះអង្គ ។ ប៉ុន្តែ ចូរកូនកុំទៅធ្វើសង្រ្គាមតនឹងព្រះរាជរដ្ឋានៃព្រះនាង អារ៉ាបុស្កា ដែលជាដែនមួយតាំងនៅក្នុងទិសបូព៌ជាប់នឹងព្រះរាជរដ្ឋារបស់យើងឡើយ ដ្បិតថា បើអ្នកទៅធ្វើចម្បាំងតនឹងព្រះនាងនោះ អ្នកមុខជានឹងចោលឆ្អឹងនៅទីនោះជាមិនខាន ។ ពី-ព្រោះ មិនដែលមានអ្នកណាចូលក្នុងនគរនោះ  ហើយត្រឡប់មកវិញបានឡើយ ។ មិនយូរពេលប៉ុន្មាន មច្ចុរាជក៏យកដួងវិញ្ញាណរបស់ព្រះចៅនាំចេញចាកព្រះកាយទៅ ។ ព្រះរាជបុត្រទាំងបីព្រះអង្គ ឡើងសោយរាជ្យ ជំនួសព្រះវររាជបិតាព្រមគ្នា ព្រោះទ្រង់ស្រឡាញ់គ្នាណាស់ ហើយមិនចង់បែកចេញពីគ្នាសោះ ។ លុះគ្រងរាជសម្បត្តិហើយភ្លាម ព្រះចៅទាំងបីព្រះអង្គទ្រង់ប្រឹក្សាគ្នា សម្រេចនឹងចូលទៅវាយយកនគរនៃព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ដោយជំនុំគ្នាថា ព្រះវរបិតាយើង មិនគួរបើនឹងខ្លាចដោយឥតពិចារណាសោះ ព្រោះនៅក្នុងព្រះរាជរដ្ឋាទិសបូព៌ គេមិនឃើញមានអ្វីក្រៅពីទីវាលដាច់កន្ទុយភ្នែក រកក្រុង រកភូមិ រកមនុស្សម្នាគ្មាន ។ ម្ល៉ោះហើយព្រះយុវរាជាទាំងបីព្រះអង្គ ទ្រង់សម្រេចឲ្យសម្ដេចព្រះរៀមស្ដេចយាងទៅមុន ជាមួយនឹងពលយោធាមួយកងយ៉ាងក្លាហាន ។ ប្រសិនបើមានគ្រោះថ្នាក់ដល់សម្ដេចព្រះរៀម ហើយពេលដំណាច់ឆ្នាំមិនឃើញទ្រង់ស្ដេចយាងត្រឡប់មកវិញទេ សម្ដេចព្រះរៀមទី២ ត្រូវលើកកងយោធាចេញទៅតាម។ ជាទីបំផុត បើដល់ដំណាច់ឆ្នាំមួយទៀត ហើយមិនឃើញសម្ដេចព្រះរៀមទី២ ទ្រង់ស្ដេចយាងមកវិញទេ នោះព្រះរាជបុត្រពៅនឹងលើកកងទ័ពចេញទៅដោយព្រះអង្គឯងតែម្ដង ។ គិតភ្លាមធ្វើភ្លាម ។ លុះបានកេណ្ឌកងយោធាច្រើនល្មមគ្រប់-គ្រាន់ហើយ សម្ដេចព្រះរៀមច្បង នាំកងទ័ពចូលបន្តិចម្ដងៗ សន្សឹមៗទៅក្នុងដែននៃព្រះនាង អារ៉ាបុស្កា ។ ពួកកងទ័ពចេះតែត្រាច់ទៅៗ អស់កាលដ៏យូរ ឥតបានឃើញអ្វីសោះ ឃើញតែមេឃ និងដីវាលក្រៀមក្រោះ ហើយពួកទាហានមានសេចក្ដីលំបាកវេទនា ដោយរកទឹកមួយដំណក់ផឹកគ្មាន ។ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃមួយនៅពេលម៉ោង ១២ ថ្ងែត្រង់ គេបានប្រទះប្រាសាទមួយភ្លឺចិញ្ចាចដូចថ្ងៃ។ ព្រះចៅទ្រង់ចាត់ឲ្យរៀបកងទ័ពតាមក្បួនចម្បាំងមួយរំពេច ហើយទ្រង់ព្រះរាជបញ្ជាឲ្យព័ទ្ធវាំងនោះ ។ ប៉ុន្តែនៅទីនោះ គេមិនឃើញមានមនុស្សម្នាក់សោះ សូម្បីតែស្នាមជើងមនុស្សក៏គ្មាន មានតែទួលប្រាសាទយ៉ាងល្អអស្ចារ្យ, ឥដ្ឋក្រាលយ៉ាងរលោង បន្ទប់ទូលាយ មានពន្លឺរាប់រយពាន់ មានរស្មីចាំងផ្លេកៗ ល្អជាងពន្លឺព្រះអាទិត្យ ទ្វារនិងបង្អួចធ្វើពីឈើនាងនួន ប្រកបដោយក្បាច់ចម្លាក់ផ្សេងៗ ក្លោងទ្វារជ័យលំអដោយត្បូងពេជ្រ មានរស្មីចាំងចិញ្ចែង ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ គេឃើញតុមួយយ៉ាងធំសម្បើម ហើយនៅលើនោះ មានម្ហូបអាហារពាសពេញគ្រប់បែបយ៉ាង ឆ្ងាញ់ពិសា មួយណាដូចមួយណា ។ ហើយមានឧម្មង្គមួយយ៉ាងវែង ដើរបីថ្ងៃមិនផុត ដាក់ពេញសុទ្ធតែធុងស្រាទំពាំងបាយ-ជូរ ជាទីពេញចិត្តដល់អ្នកផឹក ដែលកាន់កែវរាំលេងយ៉ាងសប្បាយ ។ លុះបានរកឃើញកន្លែងនោះកាលណា ពួកទាហានរត់ដាក់ឧម្មង្គភ្លាម នាំគ្នាផឹកស៊ីច្រៀងរាំតាមអំពើចិត្ត ទាល់ស្លឹកត្រចៀកឡើងក្រហមរៀងខ្លួន តាំងពីកូនទាហានដល់នាយទាហានធំៗ ព្រមទាំងព្រះចៅរាជាធិរាជ  ហើយនាំគ្នាដេករដូករណែលឥតដឹងខ្លួនប្រាណ ។ វេលារាត្រី មានស្រ្តីក្រមុំម្នាក់រូបល្អអស្ចារ្យ បើអ្នកណាឃើញសឹងភ្លឹកបាត់ស្មារតី ហោះមកភ្លែត ។ នាងពញ្ញាក់ពួកទាហានដោយសូរសន្ធឹក ប៉ុន្តែនាងរះតែមួយខ្វាប់នូវមនុស្សទាំងឡាយ ដោយកាំបិតបន្ទោះ ដែលនាងកាន់នៅដៃស្ដាំ ហើយចាក់ឆ្កឹះមួយម្ដងៗទៅខាងក្រៅប្រាសាទលើគំនរសាកសពទាំងឡាយដទៃ ។ រួចនាងលាងឈាមដែលប្រឡាក់ពាសពេញ បិទធុងស្រាដែលហូរហៀរចេញចោល រៀបចំម្ហូបចំណីជាថ្មី បរិភោគដោយខ្លួននាង ហើយព្រឹកឡើងពេលស្រាងៗក៏ហោះទៅវិញបាត់ ។ ម្ល៉ោះហើយ ប្រាសាទនោះស្អាតធេង គ្មានប្រឡាក់ដិតដាមដោយស្នាមរឿងដែលកន្លងទៅហើយនោះឡើយ ។ ព្រះអនុជទាំងពីរ ទ្រង់មិនឃើញព្រះរៀមស្ដេចយាងត្រឡប់មកវិញ ក៏នៅរង់ចាំអស់ពេលមួយឆ្នាំ ។ លុះដល់ពេលដំណាច់ឆ្នាំ ត្រូវវេនព្រះរៀមទី២ ជាអ្នកចេញទៅម្ដង ជាមួយនឹងទាហានទាំងឡាយដែលប្រមូលបានមក បានទៅដល់ប្រាសាទដដែល ហើយត្រូវទទួលគ្រោះកាចដូចជាព្រះរៀមច្បងដែរ ។ លុះដល់ដំណាច់ឆ្នាំមួយទៀត ព្រះរាជបុត្រពៅចាប់ធ្វើដំណើរចេញទៅ ។ ព្រះរាជបុត្រអង្គនេះគឺជាអ្នកវាងវៃឆ្លាតក្នុងឧបាយកល ជាងក្នុងបណ្ដាព្រះរាជបុត្រទាំងបី។ ដូច្នេះ កាលព្រះអង្គទ្រង់ស្ដេចយាងទៅដល់ប្រាសាទនោះ ពួកទាហានទាំងប៉ុន្មាន បានប្រព្រឹត្តអំពើដូចទាហានមុនៗទាំងឡាយ ។ ចំណែកឯព្រះអង្គ ទ្រង់មិនសោយសុរាឡើយ បែរជាទ្រង់ស្ដេចរត់ចេញទៅពួននៅក្បែរប្រាសាទ លើមែកឈើមួយដើមយ៉ាងស៊ុបទ្រុប គ្មាននរណាអាចមើលឃើញ ។ ព្រះអង្គទ្រង់ប្រថាប់ក្នុងទីនោះអស់ទិវសភាគ ។ ដល់ពេលរាត្រី ព្រះអង្គព្រះសណ្ដាប់ឮសូរដូចជាខ្យល់ព្យុះបក់មកយ៉ាងខ្លាំង ហើយទ្រង់ស្ដេចទតឃើញព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាមកដល់ភ្លែត ឃើញចូលក្នុងប្រាសាទ ឃើញចាក់ឆ្កឹះខ្មោចទាហានរបស់ព្រះអង្គបោះចោល ។ ព្រះអង្គទ្រង់ពុះពោរក្នុងព្រះរាជហឫទ័យដោយព្រះពិរោធ និងដោយព្រះទ័យមេត្តា តែទ្រង់មិនអាចនឹងធ្វើដូចម្ដេចកើត  ។លុះព្រឹកឡើង ព្រះមហាក្សត្រ ទ្រង់ទតឃើញនាងនោះហោះទៅវិញ ដោយមានកាំបិតបន្ទោះនៅដៃ ។ ប៉ុន្តែ ដោយទ្រង់ទតឃើញរូបនាងល្អប្រកបដោយសម្ផស្សយ៉ាងក្រៃពេក ព្រះរាជា ក៏ទ្រង់ឈប់នឹកគិតដល់សេចក្ដីអន្តរាយ ទើបទ្រង់យាងចុះពីដើមឈើ ទ្រង់លោតគង់លើព្រះទីនាំងអស្សតរ ដែលទុកជាទាហានមួយរបស់ទ្រង់ ហើយបំផាយដេញតាមនាងពីក្រោយ ។ ហេតុតែកុសលរបស់ទ្រង់ បានជាព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាមិនងាកក្រោយ ព្រោះអ្វី ប្រសិនបើនាងបានឃើញ នោះ សមព្រះចៅនឹងផុតព្រះជន្មត្រឹមហ្នឹងស្រេច ។ ព្រះចៅចេះតែទ្រង់ស្ដេចយាងតាម! ទ្រង់បរបំផាយព្រះទីនាំងអស្សពាហ៍ឆ្លងកាត់ភ្នំ កាត់ទីវាល កាត់ព្រៃព្រឹក្សា ! ជាទីបំផុត សេះហត់អស់ជើង ព្រះអង្គក៏ហត់ ទើបបានដល់នគររបស់សត្វចាប គឺជាព្រៃមួយកន្លែងនៅលើកំពូលភ្នំ ។ ត្រង់ទីនេះ ព្រះរាជាបាត់ដានព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា មិនដឹងជាទៅខាងណា ។ បើដូច្នេះ តើធ្វើដូចម្ដេច?ទ្រង់ដណ្ដឹងសួរចាបថា តើចាបទាំងនោះស្គាល់ទីលំនៅរបស់ព្រះនាងឬទេ ? ចាបទាំងអស់ឆ្លើយព្រមគ្នាឡើងថា ៖សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ! យើងខ្ញុំរាល់គ្នាមិនស្គាល់ទេ ។ ប៉ុន្តែ បើទ្រង់ត្រូវការ យើងអាចបង្ហាញផ្លូវថ្វាយបាន ព្រោះព្រះអារ៉ាបុស្កាទៅមកជានិច្ចតាមហ្នឹង ពិតមែនតែព្រះនាងមិនដែលឈប់ ។ ហេតុដូច្នេះ ចាបចិត្តស្លូតត្រង់ ហើរនាំផ្លូវទ្រង់ដល់ព្រំប្រទល់ដែននគររបស់ខ្លួន ហើយក៏សូមលាព្រះអង្គមកវិញ ទុកឲ្យព្រះចៅស្ដេចយាងតែមួយព្រះអង្គ ក្នុងការថែរក្សានៃព្រះអាទិទេពជាម្ចាស់ ។ ឯកោ អនាថោ ព្រះរាជាទ្រង់ធ្វើព្រះរាជដំណើរតទៅទៀត ហើយទ្រង់បានដល់នគរសត្វក្អែក នគរសត្វអក នគរសត្វតាដក់ សត្វទាំងនេះ នាំសេចក្ដីក្រាបបង្គំទូលដូចជាចាបដែរ គឺគ្មានដឹងអ្វីច្រើនទៅទៀត មិនដឹងជាព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាគង់នៅទីត្រង់ណា គ្រាន់តែឃើញព្រះនាងហោះទៅហោះមកដូច្នេះ ។ព្រះចៅទ្រង់មិនបង្អង់ ក៏ស្ដេចយាងឆ្ងាយទៅទៀត រួចទ្រង់បានដល់នគរសត្វត្រដេវវិច នគរសត្វល្វាចេក នគរសត្វគ្រលីងគ្រលោង ហើយបក្សីទាំងនោះបានប្រជុំអស់ប្រជារាស្រ្ត ដើម្បីសាកសួរថា តើក្រែងមានឈ្មោះណា  ធ្លាប់បានស្គាល់ទីលំនៅនៃព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាដែរ ? ប៉ុន្តែមិនមានសត្វណាមួយអាចឆ្លើយក្រាបបង្គំទូលបានសោះ ។ជាទីបំផុត គេបានឃើញសត្វត្រដេវវិចពិការបាក់ជើងម្ខាង ដើរប៉ាក់ពៀចមកដល់ ហើយក្រាបបង្គំទូលថា ៖ បពិត្រព្រះករុណាជាអម្ចាស់ ទូលព្រះបង្គំស្គាល់ព្រះរដ្ឋានៃព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ។ តើឯងស្គាល់ពិតមែនឬ ? សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោសសេចក្ដីពិការនៃទូលព្រះបង្គំនេះ មកតែពីទូលព្រះបង្គំចង់ដឹងនគរនោះឯងជាហេតុ ។ ចុះព្រះនាងអារ៉ាបុស្កានោះជាអ្វី ? បពិត្រព្រះកុរណាថ្លៃវិសេស អារ៉ាបុស្កាជាស្រ្តីក្រមុំម្នាក់ មានកាំបិតបន្ទោះជាកម្លាំង ។ បើគ្មានកាំបិតបន្ទោះនោះទេ គឺជាស្រ្តីធម្មតា ដូចជាអស់ស្រ្តីទាំងផ្ដាស ។ ប៉ុន្តែ បើកាំបិតបន្ទោះនៅក្នុងដៃហើយ ព្រះនាងអាចបំផ្លាញមនុស្សក្នុងសកលលោកទាំងមូលបាន ប្រសិនបើព្រះនាងចង់ ។ ព្រះចៅកំលោះ ទ្រង់សួរថា ៖ ដូច្នេះ បើឯងជូនយើងឲ្យដល់ទៅទីកន្លែងរបស់នាងផង តើបានឬទេ ? សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស បានប៉ុន្តែពិបាក ។ ពិបាកដូចម្ដេចក៏ដោយ ។ ដូច្នេះ សូមព្រះអាទិទេពជាម្ចាស់ជួយគាំពារទ្រង់ផង ដើម្បីផ្ចាញ់មារសត្រូវ  ។ហើយយកចុងស្លាបទៅប៉ះព្រះភ័ក្រ្តព្រះចៅ សត្វត្រដេវវិច សូមឲ្យព្រះចៅដាំទីងបីដង ។ លុះព្រះចៅធ្វើតាម ស្រាប់តែរូបព្រះអង្គក្លាយទៅជាសត្វរុយមួយ គឺជារុយធម្មតា ប៉ុន្តែចេះនិយាយ និងចេះយល់ការណ៍សព្វគ្រប់ ។ ត្រដេវវិច ក្រាបបង្គំទូលថា  «ឥឡូវ សូមព្រះអង្គទំលើខ្នងទូលព្រះបង្គំមក» ។ លុះព្រះចៅកំលោះ បានថ្លែងសេចក្ដីអរគុណចំពោះសកុណាទាំងឡាយនោះហើយ ត្រដេវវិចស្ទុះហើរភ្លែត បានជាប់ខ្យល់លើរួច ក៏ហើរបន្ទាបបន្តិចម្ដងៗចុះមកដី ។ ព្រះចៅខំទំតោងខ្នងសត្វត្រដេវវិចស្ទើរតែមិនជាប់ ភ័យខ្លាចក្រែងធ្លាក់ ហើយស្រែកសរសើរថា  «អ្នកឯងហើរលឿនមែន» ។ ត្រដេវវិចក្រាបបង្គំឆ្លើយតបថា «បើប្រសិនជាដើរតាមធម្មតា បីឆ្នាំទើបដល់» ។ ហេតុដូច្នេះ  បានជាទូលព្រះបង្គំនិម្មិតព្រះអង្គឲ្យក្លាយទៅជារុយ ។ រួចទទះស្លាបតែបីបួនដងទៀត ជនទាំងពីរក៏បានទៅដល់ ។ គ្រានោះ សត្វត្រដេវវិចក្រាបបង្គំទូលព្រះចៅកំលោះ សូមឲ្យទ្រង់លោតដាំទីងបីដងជាថ្មី ហើយព្រះអង្គក៏ត្រឡប់មកជាមនុស្សវិញ ។ តមកទៀត បក្សីចង្អុលប្រាប់ប្រាសាទនៃព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ដែលតាំងនៅលើកំពូលភ្នំតូចមួយ ។ វាក្រាបបង្គំទូលថា ៖ សូមព្រះអង្គស្ដេចយាងព័ទ្ធប្រាសាទ ព្រះអង្គនឹងទ្រង់ប្រទះទ្វារមួយជាវិការៈនៃមាស បើយាងទៅតាមទ្វារនោះ ទ្រង់នឹងបានដល់បន្ទប់ដែលព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាតែងផ្ទំសម្រាកកាយ ក្រោយពេលត្រឡប់មកពីធ្វើដំណើរនេះវិញ ។ សូមព្រះអង្គឈប់ចាំឲ្យព្រះនាងផ្ទំលក់សិន រួចខំចូលយ៉ាងដូចម្ដេចកុំឲ្យព្រះនាងដឹង រួចលួចយកកាំបិតបន្ទោះទៅលាក់ក្នុងទីណាកុំឲ្យព្រះនាងរកឃើញ ។ ទូលព្រះបង្គំសូមទូលថា បើព្រះអង្គយាងចូលដល់ហើយ ទ្រង់ចង់ត្រូវការនឹងរូបព្រះនាងយ៉ាងណា ទ្រង់ចេះតែធ្វើបានតាមព្រះរាជបំណង ឥតមានរឿងហេតុអ្វីឡើយ ។ ព្រះចៅកំលោះ សូមថ្លែងអំណរគុណដល់សត្វត្រដេវវិចច្រើនជាអនេក ប៉ុន្តែ បក្សីចិត្តស្លូតត្រង់មិនត្រូវការនឹងសេចក្ដីគួរសមច្រើនពេក ក៏ស្ទុះហើរត្រឡប់វិលវិញ ដោយថ្វាយពរសព្ទសាធុការ សូមឲ្យព្រះចៅទ្រង់បានសម្រេចដូចព្រះហឫទ័យប៉ុនប៉ង រួចក៏ហើរបាត់ទៅក្នុងអាកាស ។ ព្រះចៅកំលោះ ទ្រង់ធ្វើតាមបណ្ដាំរបស់ត្រដេវវិច ព្រះអង្គសម្រេចលួចយកបានកាំបិតបន្ទោះ ហើយលាក់ទុកយ៉ាងស្រួលបួល ។ រួចទ្រង់វិលមកគង់ជិតព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា  ប៉ុន្តែទ្រង់មិនអាចធ្វើដូចម្ដេចឲ្យព្រះនាងតើនឡើងបាន ទើបព្រះចៅចាប់ឱបព្រះនាងតែម្ដង ។ លុះព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាទ្រង់ភ្ញាក់ឡើង  ក្នុងព្រះហស្ថនៃព្រះចៅកំលោះ ព្រះនាងចងចញ្ចើមចោលនេត្រទៅរកកាំបិតបន្ទោះ ហើយស្ទុះក្រោកទៅរកយក ។ ប៉ុន្តែ លុះរកពុំឃើញ ព្រះនាងយល់ច្បាស់ថា ព្រះនាងពិតជាលុះក្នុងកណ្ដាប់ព្រះហស្ថនៃព្រះចៅកំលោះ ដែលគង់នៅក្បែរនេះហើយ វេលាដែលព្រះចៅស្ទុះមកឱបម្ដងទៀត ព្រះនាងក៏ត្រឡប់ឱបព្រះអង្គវិញ ។ ព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ខំលួងលោម សូមឲ្យព្រះចៅប្រាប់កន្លែងលាក់កាំបិតបន្ទោះ ប៉ុន្តែព្រះចៅមិនព្រមប្រាប់ ខ្លាចក្រែងមានរឿងដូចលើកមុនទៀត ។ ខាងក្រោយដែលបានឱបថើបគ្នាទៅវិញទៅមក ព្រមបបោសអង្អែលអស់ចិត្តស្រេចហើយ ព្រះចៅទ្រង់នាំនាងវិលត្រឡប់មកព្រះនគរវិញ ។ ព្រះចៅ និងព្រះរាជជាយាយាងតម្រង់ព្រះរាជរដ្ឋា ។ ប៉ុន្តែ ម្ដងនេះខុសពីលើកមុន គឺសុទ្ធតែទីក្រុងមានផ្ទះល្អៗ មានមនុស្សយ៉ាងច្រើនអធិក ។ មនុស្សទាំងនេះ គឺជាព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ដែលជាអ្នកសត្រូវនឹងមនុស្សជាតិ បានបំផ្លាញចោលអស់ដោយប្រើអាវុធ គឺកាំបិតបន្ទោះនេះ ។ឥឡូវកាំបិតនោះបាត់ហើយ វត្ថុទាំងប៉ុន្មាន ព្រមទាំងមនុស្សត្រឡប់មានជីវិតឡើងវិញទាំងអស់ ដោយទាំងព្រះរៀមទាំងពីរព្រះអង្គរបស់ព្រះចៅ ហើយនិងកងពលយោធាទាំងអស់ផង ។ 

                                                        លោក ផេង - ជ្រីវ នៅក្រសួងឃោសនាការជាតិប្រែចាកសៀវភៅ កុងត៍អេឡេសដ៍ ដឺ រោម៉ានី

                                                                                                                           (Contes et Légandes de Roumanie )

(ចប់)

Flag Counter