រឿងព្រេងប្រទេសជប៉ុន អ្នកជួយសង្គ្រោះគេ

មានតាចាស់ម្នាក់ជាជាតិជប៉ុន សង់ផ្ទះនៅក្បែរមាត់សមុទ្រ គាត់ជាអ្នកដឹងពេលទឹកសមុទ្រជោរ ។ ថ្ងៃមួយ ជិតនឹងដល់ពេលទឹកសមុទ្រជោរ មានមនុស្សជាច្រើនរយនាក់នាំគ្នាចុះទៅរកចាប់ក្ដាមនៅមាត់សមុទ្រ បានទៅជួបនឹងតាចាស់នោះៗ ឃាត់ថា "អ្នករាល់គ្នាកុំចុះទៅ ដ្បិតទឹកសមុទ្រជិតជោរជន់ហើយ បើចេះតែចចេសទៅ មុខជាលង់ទឹកស្លាប់ទាំងអស់គ្នាមិនខាន" ។ អ្នកចាប់ក្ដាមទាំងនោះមិនព្រមស្ដាប់ ចេះតែនាំគ្នាចុះទៅចាប់ ។ ពេលនោះ តាចាស់យកភ្លើងដុតផ្ទះរបស់ខ្លួនឲ្យឆេះហុយផ្សែងទ្រលោម ហើយស្រែកហៅឲ្យគេជួយលត់ភ្លើង ។ អ្នកចាប់ក្ដាមទាំងអស់បានឮដូច្នោះ ក៏ក្រឡេកមើលមកក្រោយ ឃើញភ្លើងឆេះផ្ទះតាចាស់ ក៏នាំគ្នារត់មកជួយលត់ភ្លើង ។ ក្នុងវេលាដែលគេកំពុងតែរត់មកនោះ ស្រាប់តែទឹកសមុទ្រជោរមកដល់ប្រផុតៗ អ្នកទាំងនោះៗ រត់ស្ទើរតែមិនទាន់ ។ អ្នកចាប់ក្ដាម កាលជួយលត់ភ្លើងរលត់ហើយ   ក៏សួរតាចាស់ថា  "នែតា !  ហេតុអ្វីបានជាភ្លើងឆេះផ្ទះតា ?” ។ តាចាស់ប្រាប់ថា "ឥតហេតុអ្វីទេ ខ្ញុំដុតផ្ទះខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យពួកអ្នករត់ត្រឡប់មកវិញ កុំឲ្យលង់ទឹកជំនន់ស្លាប់" ។ អ្នកចាប់ក្ដាមទាំងអស់បានដឹងថា ខ្លួនរួចរស់ជីវិតដោយសារតាចាស់ ក៏ត្រេកអរណាស់ នឹករលឹកគុណតាចាស់មិនភ្លេច ដោយឃើញថា តានេះជាមនុស្សមានចិត្តសប្បុរសល្អ ព្រោះតែគាត់ចង់ជួយសង្គ្រោះពួកយើង ទើបសុខចិត្តដុតផ្ទះរបស់ខ្លួនចោលមិនស្ដាយ ។ 

រឿងនេះបានគតិថា អ្នកដែលជួយសង្គ្រោះដោះទុក្ខធុរៈគេ ត្រូវតែជាអ្នករិះគិតឲ្យយ៉ាងល្អិតជ្រាលជ្រៅ ហើយប៉ិនប្រសប់ខាងការជួយគេឲ្យបានរួចពីទុក្ខភ័យផង កុំឲ្យខ្លួនមានទុក្ខទោសផង ។

                                                                                ឃុនបណ្ណានុរ័ក្ស ប៊ូ-ប៉ូ រៀបរៀងតាមសេចក្តីតំណាលរបស់លោក ហង់-គឹមសេង

(ចប់)

រឿងព្រេងទីបេត៍​ យើងត្រូវចែកគ្នា​ធ្វើ

មានថូដីឥដ្ឋ ១ ឆ្នាំងខ្ទះដី ១ (tourte de terre) ស្ពៃក្ដោប ១ រុយ ១ កន្សោមគ្រាប់ល្ពៅ ១ និងម្ជុល ១ បានទៅប្រជុំគ្នា ដើម្បីចែកការគ្នាធ្វើសព្វៗខ្លួន ។ ថូដីឥដ្ឋជាអ្នកទទួលចាត់ការនេះ ។ ថូនេះបានបង្គាប់ឲ្យឆ្នាំងខ្ទះដីទៅរកដងទឹក ឲ្យស្ពៃក្ដោបនាំគោញីទៅចម្ការ រុយនាំគោឈ្មោលទៅឲ្យស៊ីស្មៅ គ្រាប់ល្ពៅកិនគ្រាប់ស្រូវសាលី ហើយយកទៅបក់នឹងត្បាល់បក់ ម្ជុលត្រូវបោសច្រាស នៅចាំគេហដ្ឋាន ។ ថូដីឥដ្ឋដល់ ចែកការគ្រប់គ្នារួចស្រេច ក៏ឡើងទៅស្ថិតនៅលើទូថ្នាក់មួយ ហើយក៏អង្គុយស្ងៀម គិតជញ្ជឹងអំពីការដែលខ្លួនត្រូវធ្វើក្នុងថ្ងៃនេះ ។ឆ្នាំងខ្ទះដីបានយកក្អមទៅដងទឹក ។ តែឆ្នាំងខ្ទះដីឥដ្ឋនោះ ត្រូវទឹកខ្ទាតទៅលើក៏រលាយអស់គ្មានសល់ ។ ព្រោះហេតុដូច្នេះ គេហ-ដ្ឋានក៏គ្មានទឹកប្រើប្រាស់ទេ ។ ស្ពៃក្ដោបបាននាំគោញីទៅចម្ការ រុយនាំគោឈ្មោលទៅស៊ីស្មៅ ។ នៅតាមផ្លូវដែលទៅ គោញីដោយសេចក្ដីស្រេកឃ្លាន ក៏ស៊ីស្ពៃក្ដោបអស់ ។ វាសនានៃរុយត្រូវធ្លាក់កប់ក្នុងអាចម៍គោ ដោយខ្លួនហើរជិតគោឈ្មោលនោះពេក ។ ព្រោះហេតុដូច្នោះ គោញី និងគោឈ្មោលនោះ មិនបានវិលត្រឡប់មកកាន់គេហដ្ឋានវិញទេ។ កន្សោមគ្រាប់ល្ពៅបានទៅបក់ស្រូវឯត្បាល់បក់។ ដល់កន្សោមគ្រាប់ល្ពៅទៅដល់ទីនោះ   ស្រាប់តែវាយោបក់ទៅណាបាត់ ។ កន្សោមគ្រាប់ល្ពៅក៏មិនបានវិលត្រឡប់ទៅគេហដ្ឋានវិញ ។ ម្ជុលបានត្រាច់ដើររកអំបោស តែរកមិនឃើញ ។ រួចម្ជុលនោះរត់ចុះឡើង ក៏រមៀលទៅតាមចង្អូរទឹកបាត់ ។ ព្រោះហេតុដូច្នេះ គេហដ្ឋានក៏មិនបានបោសសំអាត ។ ថូដីនោះ ក៏ស្ថិតនៅអស់យូរកាលលើទូថ្នាក់នោះ មានចិត្តព្រួយបារម្ភជាខ្លាំង ដោយមិនឃើញទាសីដែលប្រើទៅ មិនបានឃើញវិលត្រឡប់មកគេហដ្ឋានវិញ ។ ថូដីក៏នឹកខ្លួនឯងថា "ពួកនេះជាពួកគ្មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ ត្រូវតែអញទៅមើលត្រួតត្រាខ្លួនឯង តើវាទៅទីណា កន្លែងណា ! ។ក្រោយដែលបានត្រិះរិះដូច្នេះ ថូដីឥដ្ឋក៏លោតពីលើទូមកក្រោម ដោយមិនបានគិតថា ខ្លួនធ្វើពីដីឥដ្ឋ ក៏បែកបាក់ខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់ ។ ព្រោះហេតុដូច្នេះ គ្មានអ្នកណាថែទាំងផ្ទះសម្បែងសោះឡើយ ។

គតិរឿង ៖មនុស្សល្ងង់គ្មានប្រាជ្ញា ខំរចនាការទាំងឡាយ 

        មិនបានសម្រេចងាយ វិនាសកាយខ្ចាយមរណា ។ 

        ធ្វើការមិនស្គាល់កាល  យល់ធ្ងន់ជាស្រាលតាមលក្ខណា

        មិនដឹងហេតុផលា អវិជ្ជាបានទោសភ័យ ។ 

                                                                                                                                                ប្រែពីភាសាបារាំង ដោយ រ៉ាយ ប៊ុក

(ចប់)

រឿងព្រះនាង អារ៉ាបុស្កា

ក្នុងកាលកន្លងទៅ មានព្រះចៅរាជាធិរាជមួយព្រះអង្គ មានរឹទ្ធានុភាពជាពន់ពេក គឺថា បើត្រង់ទីណាទ្រង់ស្ដេចយាងចេញទៅធ្វើសង្រ្គាមហើយ សត្រូវត្រង់ទីនោះ ទៀងតែបាក់បបខ្លបខ្លាចព្រះចេស្ដាជាមិនខាន ។ ព្រះរាជរដ្ឋានៅជិតខាងទាំងប៉ុន្មាន លុះក្នុងអំណាចរបស់ព្រះអង្គគ្មានសល់ ។ ព្រះរាជាមានព្រះរាជបុត្រាបីព្រះអង្គ ប្រកបដោយរូបឆោមលោមពណ៌ល្អៗដូចគ្នា ហើយសេចក្ដីក្លាហានក៏មានប៉ុនគ្នា ។ លុះកាលណាទ្រង់ជ្រាបថា សេចក្ដីស្លាប់ជិតមកដល់ហើយ ព្រោះទ្រង់ព្រះជរាណាស់ ព្រះចៅមានព្រះរាជឱង្ការប្រាប់ដល់ព្រះរាជបុត្រ ឲ្យចេះតែបន្តការធ្វើសង្រ្គាមទៅទៀត ដើម្បីពង្រីកនូវព្រះរាជអាណាចក្រ ខាងក្រោយការទិវង្គតនៃព្រះអង្គ ។ ប៉ុន្តែ ចូរកូនកុំទៅធ្វើសង្រ្គាមតនឹងព្រះរាជរដ្ឋានៃព្រះនាង អារ៉ាបុស្កា ដែលជាដែនមួយតាំងនៅក្នុងទិសបូព៌ជាប់នឹងព្រះរាជរដ្ឋារបស់យើងឡើយ ដ្បិតថា បើអ្នកទៅធ្វើចម្បាំងតនឹងព្រះនាងនោះ អ្នកមុខជានឹងចោលឆ្អឹងនៅទីនោះជាមិនខាន ។ ពី-ព្រោះ មិនដែលមានអ្នកណាចូលក្នុងនគរនោះ  ហើយត្រឡប់មកវិញបានឡើយ ។ មិនយូរពេលប៉ុន្មាន មច្ចុរាជក៏យកដួងវិញ្ញាណរបស់ព្រះចៅនាំចេញចាកព្រះកាយទៅ ។ ព្រះរាជបុត្រទាំងបីព្រះអង្គ ឡើងសោយរាជ្យ ជំនួសព្រះវររាជបិតាព្រមគ្នា ព្រោះទ្រង់ស្រឡាញ់គ្នាណាស់ ហើយមិនចង់បែកចេញពីគ្នាសោះ ។ លុះគ្រងរាជសម្បត្តិហើយភ្លាម ព្រះចៅទាំងបីព្រះអង្គទ្រង់ប្រឹក្សាគ្នា សម្រេចនឹងចូលទៅវាយយកនគរនៃព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ដោយជំនុំគ្នាថា ព្រះវរបិតាយើង មិនគួរបើនឹងខ្លាចដោយឥតពិចារណាសោះ ព្រោះនៅក្នុងព្រះរាជរដ្ឋាទិសបូព៌ គេមិនឃើញមានអ្វីក្រៅពីទីវាលដាច់កន្ទុយភ្នែក រកក្រុង រកភូមិ រកមនុស្សម្នាគ្មាន ។ ម្ល៉ោះហើយព្រះយុវរាជាទាំងបីព្រះអង្គ ទ្រង់សម្រេចឲ្យសម្ដេចព្រះរៀមស្ដេចយាងទៅមុន ជាមួយនឹងពលយោធាមួយកងយ៉ាងក្លាហាន ។ ប្រសិនបើមានគ្រោះថ្នាក់ដល់សម្ដេចព្រះរៀម ហើយពេលដំណាច់ឆ្នាំមិនឃើញទ្រង់ស្ដេចយាងត្រឡប់មកវិញទេ សម្ដេចព្រះរៀមទី២ ត្រូវលើកកងយោធាចេញទៅតាម។ ជាទីបំផុត បើដល់ដំណាច់ឆ្នាំមួយទៀត ហើយមិនឃើញសម្ដេចព្រះរៀមទី២ ទ្រង់ស្ដេចយាងមកវិញទេ នោះព្រះរាជបុត្រពៅនឹងលើកកងទ័ពចេញទៅដោយព្រះអង្គឯងតែម្ដង ។ គិតភ្លាមធ្វើភ្លាម ។ លុះបានកេណ្ឌកងយោធាច្រើនល្មមគ្រប់-គ្រាន់ហើយ សម្ដេចព្រះរៀមច្បង នាំកងទ័ពចូលបន្តិចម្ដងៗ សន្សឹមៗទៅក្នុងដែននៃព្រះនាង អារ៉ាបុស្កា ។ ពួកកងទ័ពចេះតែត្រាច់ទៅៗ អស់កាលដ៏យូរ ឥតបានឃើញអ្វីសោះ ឃើញតែមេឃ និងដីវាលក្រៀមក្រោះ ហើយពួកទាហានមានសេចក្ដីលំបាកវេទនា ដោយរកទឹកមួយដំណក់ផឹកគ្មាន ។ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃមួយនៅពេលម៉ោង ១២ ថ្ងែត្រង់ គេបានប្រទះប្រាសាទមួយភ្លឺចិញ្ចាចដូចថ្ងៃ។ ព្រះចៅទ្រង់ចាត់ឲ្យរៀបកងទ័ពតាមក្បួនចម្បាំងមួយរំពេច ហើយទ្រង់ព្រះរាជបញ្ជាឲ្យព័ទ្ធវាំងនោះ ។ ប៉ុន្តែនៅទីនោះ គេមិនឃើញមានមនុស្សម្នាក់សោះ សូម្បីតែស្នាមជើងមនុស្សក៏គ្មាន មានតែទួលប្រាសាទយ៉ាងល្អអស្ចារ្យ, ឥដ្ឋក្រាលយ៉ាងរលោង បន្ទប់ទូលាយ មានពន្លឺរាប់រយពាន់ មានរស្មីចាំងផ្លេកៗ ល្អជាងពន្លឺព្រះអាទិត្យ ទ្វារនិងបង្អួចធ្វើពីឈើនាងនួន ប្រកបដោយក្បាច់ចម្លាក់ផ្សេងៗ ក្លោងទ្វារជ័យលំអដោយត្បូងពេជ្រ មានរស្មីចាំងចិញ្ចែង ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ គេឃើញតុមួយយ៉ាងធំសម្បើម ហើយនៅលើនោះ មានម្ហូបអាហារពាសពេញគ្រប់បែបយ៉ាង ឆ្ងាញ់ពិសា មួយណាដូចមួយណា ។ ហើយមានឧម្មង្គមួយយ៉ាងវែង ដើរបីថ្ងៃមិនផុត ដាក់ពេញសុទ្ធតែធុងស្រាទំពាំងបាយ-ជូរ ជាទីពេញចិត្តដល់អ្នកផឹក ដែលកាន់កែវរាំលេងយ៉ាងសប្បាយ ។ លុះបានរកឃើញកន្លែងនោះកាលណា ពួកទាហានរត់ដាក់ឧម្មង្គភ្លាម នាំគ្នាផឹកស៊ីច្រៀងរាំតាមអំពើចិត្ត ទាល់ស្លឹកត្រចៀកឡើងក្រហមរៀងខ្លួន តាំងពីកូនទាហានដល់នាយទាហានធំៗ ព្រមទាំងព្រះចៅរាជាធិរាជ  ហើយនាំគ្នាដេករដូករណែលឥតដឹងខ្លួនប្រាណ ។ វេលារាត្រី មានស្រ្តីក្រមុំម្នាក់រូបល្អអស្ចារ្យ បើអ្នកណាឃើញសឹងភ្លឹកបាត់ស្មារតី ហោះមកភ្លែត ។ នាងពញ្ញាក់ពួកទាហានដោយសូរសន្ធឹក ប៉ុន្តែនាងរះតែមួយខ្វាប់នូវមនុស្សទាំងឡាយ ដោយកាំបិតបន្ទោះ ដែលនាងកាន់នៅដៃស្ដាំ ហើយចាក់ឆ្កឹះមួយម្ដងៗទៅខាងក្រៅប្រាសាទលើគំនរសាកសពទាំងឡាយដទៃ ។ រួចនាងលាងឈាមដែលប្រឡាក់ពាសពេញ បិទធុងស្រាដែលហូរហៀរចេញចោល រៀបចំម្ហូបចំណីជាថ្មី បរិភោគដោយខ្លួននាង ហើយព្រឹកឡើងពេលស្រាងៗក៏ហោះទៅវិញបាត់ ។ ម្ល៉ោះហើយ ប្រាសាទនោះស្អាតធេង គ្មានប្រឡាក់ដិតដាមដោយស្នាមរឿងដែលកន្លងទៅហើយនោះឡើយ ។ ព្រះអនុជទាំងពីរ ទ្រង់មិនឃើញព្រះរៀមស្ដេចយាងត្រឡប់មកវិញ ក៏នៅរង់ចាំអស់ពេលមួយឆ្នាំ ។ លុះដល់ពេលដំណាច់ឆ្នាំ ត្រូវវេនព្រះរៀមទី២ ជាអ្នកចេញទៅម្ដង ជាមួយនឹងទាហានទាំងឡាយដែលប្រមូលបានមក បានទៅដល់ប្រាសាទដដែល ហើយត្រូវទទួលគ្រោះកាចដូចជាព្រះរៀមច្បងដែរ ។ លុះដល់ដំណាច់ឆ្នាំមួយទៀត ព្រះរាជបុត្រពៅចាប់ធ្វើដំណើរចេញទៅ ។ ព្រះរាជបុត្រអង្គនេះគឺជាអ្នកវាងវៃឆ្លាតក្នុងឧបាយកល ជាងក្នុងបណ្ដាព្រះរាជបុត្រទាំងបី។ ដូច្នេះ កាលព្រះអង្គទ្រង់ស្ដេចយាងទៅដល់ប្រាសាទនោះ ពួកទាហានទាំងប៉ុន្មាន បានប្រព្រឹត្តអំពើដូចទាហានមុនៗទាំងឡាយ ។ ចំណែកឯព្រះអង្គ ទ្រង់មិនសោយសុរាឡើយ បែរជាទ្រង់ស្ដេចរត់ចេញទៅពួននៅក្បែរប្រាសាទ លើមែកឈើមួយដើមយ៉ាងស៊ុបទ្រុប គ្មាននរណាអាចមើលឃើញ ។ ព្រះអង្គទ្រង់ប្រថាប់ក្នុងទីនោះអស់ទិវសភាគ ។ ដល់ពេលរាត្រី ព្រះអង្គព្រះសណ្ដាប់ឮសូរដូចជាខ្យល់ព្យុះបក់មកយ៉ាងខ្លាំង ហើយទ្រង់ស្ដេចទតឃើញព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាមកដល់ភ្លែត ឃើញចូលក្នុងប្រាសាទ ឃើញចាក់ឆ្កឹះខ្មោចទាហានរបស់ព្រះអង្គបោះចោល ។ ព្រះអង្គទ្រង់ពុះពោរក្នុងព្រះរាជហឫទ័យដោយព្រះពិរោធ និងដោយព្រះទ័យមេត្តា តែទ្រង់មិនអាចនឹងធ្វើដូចម្ដេចកើត  ។លុះព្រឹកឡើង ព្រះមហាក្សត្រ ទ្រង់ទតឃើញនាងនោះហោះទៅវិញ ដោយមានកាំបិតបន្ទោះនៅដៃ ។ ប៉ុន្តែ ដោយទ្រង់ទតឃើញរូបនាងល្អប្រកបដោយសម្ផស្សយ៉ាងក្រៃពេក ព្រះរាជា ក៏ទ្រង់ឈប់នឹកគិតដល់សេចក្ដីអន្តរាយ ទើបទ្រង់យាងចុះពីដើមឈើ ទ្រង់លោតគង់លើព្រះទីនាំងអស្សតរ ដែលទុកជាទាហានមួយរបស់ទ្រង់ ហើយបំផាយដេញតាមនាងពីក្រោយ ។ ហេតុតែកុសលរបស់ទ្រង់ បានជាព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាមិនងាកក្រោយ ព្រោះអ្វី ប្រសិនបើនាងបានឃើញ នោះ សមព្រះចៅនឹងផុតព្រះជន្មត្រឹមហ្នឹងស្រេច ។ ព្រះចៅចេះតែទ្រង់ស្ដេចយាងតាម! ទ្រង់បរបំផាយព្រះទីនាំងអស្សពាហ៍ឆ្លងកាត់ភ្នំ កាត់ទីវាល កាត់ព្រៃព្រឹក្សា ! ជាទីបំផុត សេះហត់អស់ជើង ព្រះអង្គក៏ហត់ ទើបបានដល់នគររបស់សត្វចាប គឺជាព្រៃមួយកន្លែងនៅលើកំពូលភ្នំ ។ ត្រង់ទីនេះ ព្រះរាជាបាត់ដានព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា មិនដឹងជាទៅខាងណា ។ បើដូច្នេះ តើធ្វើដូចម្ដេច?ទ្រង់ដណ្ដឹងសួរចាបថា តើចាបទាំងនោះស្គាល់ទីលំនៅរបស់ព្រះនាងឬទេ ? ចាបទាំងអស់ឆ្លើយព្រមគ្នាឡើងថា ៖សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ! យើងខ្ញុំរាល់គ្នាមិនស្គាល់ទេ ។ ប៉ុន្តែ បើទ្រង់ត្រូវការ យើងអាចបង្ហាញផ្លូវថ្វាយបាន ព្រោះព្រះអារ៉ាបុស្កាទៅមកជានិច្ចតាមហ្នឹង ពិតមែនតែព្រះនាងមិនដែលឈប់ ។ ហេតុដូច្នេះ ចាបចិត្តស្លូតត្រង់ ហើរនាំផ្លូវទ្រង់ដល់ព្រំប្រទល់ដែននគររបស់ខ្លួន ហើយក៏សូមលាព្រះអង្គមកវិញ ទុកឲ្យព្រះចៅស្ដេចយាងតែមួយព្រះអង្គ ក្នុងការថែរក្សានៃព្រះអាទិទេពជាម្ចាស់ ។ ឯកោ អនាថោ ព្រះរាជាទ្រង់ធ្វើព្រះរាជដំណើរតទៅទៀត ហើយទ្រង់បានដល់នគរសត្វក្អែក នគរសត្វអក នគរសត្វតាដក់ សត្វទាំងនេះ នាំសេចក្ដីក្រាបបង្គំទូលដូចជាចាបដែរ គឺគ្មានដឹងអ្វីច្រើនទៅទៀត មិនដឹងជាព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាគង់នៅទីត្រង់ណា គ្រាន់តែឃើញព្រះនាងហោះទៅហោះមកដូច្នេះ ។ព្រះចៅទ្រង់មិនបង្អង់ ក៏ស្ដេចយាងឆ្ងាយទៅទៀត រួចទ្រង់បានដល់នគរសត្វត្រដេវវិច នគរសត្វល្វាចេក នគរសត្វគ្រលីងគ្រលោង ហើយបក្សីទាំងនោះបានប្រជុំអស់ប្រជារាស្រ្ត ដើម្បីសាកសួរថា តើក្រែងមានឈ្មោះណា  ធ្លាប់បានស្គាល់ទីលំនៅនៃព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាដែរ ? ប៉ុន្តែមិនមានសត្វណាមួយអាចឆ្លើយក្រាបបង្គំទូលបានសោះ ។ជាទីបំផុត គេបានឃើញសត្វត្រដេវវិចពិការបាក់ជើងម្ខាង ដើរប៉ាក់ពៀចមកដល់ ហើយក្រាបបង្គំទូលថា ៖ បពិត្រព្រះករុណាជាអម្ចាស់ ទូលព្រះបង្គំស្គាល់ព្រះរដ្ឋានៃព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ។ តើឯងស្គាល់ពិតមែនឬ ? សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោសសេចក្ដីពិការនៃទូលព្រះបង្គំនេះ មកតែពីទូលព្រះបង្គំចង់ដឹងនគរនោះឯងជាហេតុ ។ ចុះព្រះនាងអារ៉ាបុស្កានោះជាអ្វី ? បពិត្រព្រះកុរណាថ្លៃវិសេស អារ៉ាបុស្កាជាស្រ្តីក្រមុំម្នាក់ មានកាំបិតបន្ទោះជាកម្លាំង ។ បើគ្មានកាំបិតបន្ទោះនោះទេ គឺជាស្រ្តីធម្មតា ដូចជាអស់ស្រ្តីទាំងផ្ដាស ។ ប៉ុន្តែ បើកាំបិតបន្ទោះនៅក្នុងដៃហើយ ព្រះនាងអាចបំផ្លាញមនុស្សក្នុងសកលលោកទាំងមូលបាន ប្រសិនបើព្រះនាងចង់ ។ ព្រះចៅកំលោះ ទ្រង់សួរថា ៖ ដូច្នេះ បើឯងជូនយើងឲ្យដល់ទៅទីកន្លែងរបស់នាងផង តើបានឬទេ ? សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស បានប៉ុន្តែពិបាក ។ ពិបាកដូចម្ដេចក៏ដោយ ។ ដូច្នេះ សូមព្រះអាទិទេពជាម្ចាស់ជួយគាំពារទ្រង់ផង ដើម្បីផ្ចាញ់មារសត្រូវ  ។ហើយយកចុងស្លាបទៅប៉ះព្រះភ័ក្រ្តព្រះចៅ សត្វត្រដេវវិច សូមឲ្យព្រះចៅដាំទីងបីដង ។ លុះព្រះចៅធ្វើតាម ស្រាប់តែរូបព្រះអង្គក្លាយទៅជាសត្វរុយមួយ គឺជារុយធម្មតា ប៉ុន្តែចេះនិយាយ និងចេះយល់ការណ៍សព្វគ្រប់ ។ ត្រដេវវិច ក្រាបបង្គំទូលថា  «ឥឡូវ សូមព្រះអង្គទំលើខ្នងទូលព្រះបង្គំមក» ។ លុះព្រះចៅកំលោះ បានថ្លែងសេចក្ដីអរគុណចំពោះសកុណាទាំងឡាយនោះហើយ ត្រដេវវិចស្ទុះហើរភ្លែត បានជាប់ខ្យល់លើរួច ក៏ហើរបន្ទាបបន្តិចម្ដងៗចុះមកដី ។ ព្រះចៅខំទំតោងខ្នងសត្វត្រដេវវិចស្ទើរតែមិនជាប់ ភ័យខ្លាចក្រែងធ្លាក់ ហើយស្រែកសរសើរថា  «អ្នកឯងហើរលឿនមែន» ។ ត្រដេវវិចក្រាបបង្គំឆ្លើយតបថា «បើប្រសិនជាដើរតាមធម្មតា បីឆ្នាំទើបដល់» ។ ហេតុដូច្នេះ  បានជាទូលព្រះបង្គំនិម្មិតព្រះអង្គឲ្យក្លាយទៅជារុយ ។ រួចទទះស្លាបតែបីបួនដងទៀត ជនទាំងពីរក៏បានទៅដល់ ។ គ្រានោះ សត្វត្រដេវវិចក្រាបបង្គំទូលព្រះចៅកំលោះ សូមឲ្យទ្រង់លោតដាំទីងបីដងជាថ្មី ហើយព្រះអង្គក៏ត្រឡប់មកជាមនុស្សវិញ ។ តមកទៀត បក្សីចង្អុលប្រាប់ប្រាសាទនៃព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ដែលតាំងនៅលើកំពូលភ្នំតូចមួយ ។ វាក្រាបបង្គំទូលថា ៖ សូមព្រះអង្គស្ដេចយាងព័ទ្ធប្រាសាទ ព្រះអង្គនឹងទ្រង់ប្រទះទ្វារមួយជាវិការៈនៃមាស បើយាងទៅតាមទ្វារនោះ ទ្រង់នឹងបានដល់បន្ទប់ដែលព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាតែងផ្ទំសម្រាកកាយ ក្រោយពេលត្រឡប់មកពីធ្វើដំណើរនេះវិញ ។ សូមព្រះអង្គឈប់ចាំឲ្យព្រះនាងផ្ទំលក់សិន រួចខំចូលយ៉ាងដូចម្ដេចកុំឲ្យព្រះនាងដឹង រួចលួចយកកាំបិតបន្ទោះទៅលាក់ក្នុងទីណាកុំឲ្យព្រះនាងរកឃើញ ។ ទូលព្រះបង្គំសូមទូលថា បើព្រះអង្គយាងចូលដល់ហើយ ទ្រង់ចង់ត្រូវការនឹងរូបព្រះនាងយ៉ាងណា ទ្រង់ចេះតែធ្វើបានតាមព្រះរាជបំណង ឥតមានរឿងហេតុអ្វីឡើយ ។ ព្រះចៅកំលោះ សូមថ្លែងអំណរគុណដល់សត្វត្រដេវវិចច្រើនជាអនេក ប៉ុន្តែ បក្សីចិត្តស្លូតត្រង់មិនត្រូវការនឹងសេចក្ដីគួរសមច្រើនពេក ក៏ស្ទុះហើរត្រឡប់វិលវិញ ដោយថ្វាយពរសព្ទសាធុការ សូមឲ្យព្រះចៅទ្រង់បានសម្រេចដូចព្រះហឫទ័យប៉ុនប៉ង រួចក៏ហើរបាត់ទៅក្នុងអាកាស ។ ព្រះចៅកំលោះ ទ្រង់ធ្វើតាមបណ្ដាំរបស់ត្រដេវវិច ព្រះអង្គសម្រេចលួចយកបានកាំបិតបន្ទោះ ហើយលាក់ទុកយ៉ាងស្រួលបួល ។ រួចទ្រង់វិលមកគង់ជិតព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា  ប៉ុន្តែទ្រង់មិនអាចធ្វើដូចម្ដេចឲ្យព្រះនាងតើនឡើងបាន ទើបព្រះចៅចាប់ឱបព្រះនាងតែម្ដង ។ លុះព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាទ្រង់ភ្ញាក់ឡើង  ក្នុងព្រះហស្ថនៃព្រះចៅកំលោះ ព្រះនាងចងចញ្ចើមចោលនេត្រទៅរកកាំបិតបន្ទោះ ហើយស្ទុះក្រោកទៅរកយក ។ ប៉ុន្តែ លុះរកពុំឃើញ ព្រះនាងយល់ច្បាស់ថា ព្រះនាងពិតជាលុះក្នុងកណ្ដាប់ព្រះហស្ថនៃព្រះចៅកំលោះ ដែលគង់នៅក្បែរនេះហើយ វេលាដែលព្រះចៅស្ទុះមកឱបម្ដងទៀត ព្រះនាងក៏ត្រឡប់ឱបព្រះអង្គវិញ ។ ព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ខំលួងលោម សូមឲ្យព្រះចៅប្រាប់កន្លែងលាក់កាំបិតបន្ទោះ ប៉ុន្តែព្រះចៅមិនព្រមប្រាប់ ខ្លាចក្រែងមានរឿងដូចលើកមុនទៀត ។ ខាងក្រោយដែលបានឱបថើបគ្នាទៅវិញទៅមក ព្រមបបោសអង្អែលអស់ចិត្តស្រេចហើយ ព្រះចៅទ្រង់នាំនាងវិលត្រឡប់មកព្រះនគរវិញ ។ ព្រះចៅ និងព្រះរាជជាយាយាងតម្រង់ព្រះរាជរដ្ឋា ។ ប៉ុន្តែ ម្ដងនេះខុសពីលើកមុន គឺសុទ្ធតែទីក្រុងមានផ្ទះល្អៗ មានមនុស្សយ៉ាងច្រើនអធិក ។ មនុស្សទាំងនេះ គឺជាព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ដែលជាអ្នកសត្រូវនឹងមនុស្សជាតិ បានបំផ្លាញចោលអស់ដោយប្រើអាវុធ គឺកាំបិតបន្ទោះនេះ ។ឥឡូវកាំបិតនោះបាត់ហើយ វត្ថុទាំងប៉ុន្មាន ព្រមទាំងមនុស្សត្រឡប់មានជីវិតឡើងវិញទាំងអស់ ដោយទាំងព្រះរៀមទាំងពីរព្រះអង្គរបស់ព្រះចៅ ហើយនិងកងពលយោធាទាំងអស់ផង ។ 

                                                        លោក ផេង - ជ្រីវ នៅក្រសួងឃោសនាការជាតិប្រែចាកសៀវភៅ កុងត៍អេឡេសដ៍ ដឺ រោម៉ានី

                                                                                                                           (Contes et Légandes de Roumanie )

(ចប់)

រឿងព្រេងប្រទេស ម៉ិចហ្សិកចែងអំពី ឆ្កែព្រៃ និងក្រុមឆ្កែស្រុក

នេះគឺជារឿងឆ្កែព្រៃដែលជាសត្វបោកប្រាស់ ហើយជាសត្វភ្លើផង ។ ចំពោះសត្វនេះ សត្វដទៃទៀតបាននិយាយដោយពិតថា ការឈ្លាសវាងវៃរបស់វា មានទំហំស្មើនឹងដំណើរភ្លើល្ងើរបស់វាដែរ ។

ថ្ងៃមួយ ឆ្កែព្រៃនេះកំពុងតែត្រាច់ចរតាមជ្រលងរាបចន្លោះភ្នំពីរស្រាប់តែឆ្កែស្រុកពីរធំៗ ដែលបោលរកដេញខាំខ្លួនវាយូរហើយនោះ បានលោតពីក្រោយមហាសិលាពីរផ្ទាំងមក ។ ឆ្កែព្រៃយើង ក៏ដាក់មេផាយយ៉ាងលឿនឆ្ពោះទៅរកព្រៃ ។ ប៉ុន្តែឆ្កែស្រុកទៅជាស្មានថា វាបោលទៅរកទីវាលចម្ការវិញ ។ កាលដែលឆ្កែព្រៃបោលជុំវិញព្រៃស៊ុម-ទ្រុម លោកតផ្លោះរំលងថ្ម រំលងព្រែកឥតទឹក បង្ហុយធូលីទ្រលោមឡើងពីក្រោយនោះ វាស្មានថាមុខជាបានរួចពីកណ្ដាប់ដៃឆ្កែស្រុកហើយដោយបានឮសូរសំឡេងព្រុសយ៉ុះ ! យ៉ុះ ! នៃឆ្កែស្រុកយ៉ាងខ្សោយពីចម្ងាយមក ។ វាដង្ហក់ រួចមៀងមើលជុំវិញខ្លួនរកជម្រកដ៏ល្អសម្រាប់សម្រាក ។ ប៉ុន្តែ កាលដែលវាកំពុងតែសម្រេចចិត្តដូច្នេះ ស្រាប់តែលេចឆ្កែស្រុកពីទៀត មិនដឹងជាមកពីកន្លែងណា ស្ទុះដេញវាព្រមគ្នាតែម្ដង ។ ពេលនោះ ឆ្កែព្រៃក៏ត្រូវឆ្កែស្រុកថ្មីទាំងពីរនោះ បំផាយឲ្យត្រឡប់ទៅកន្លែងដើមរបស់ខ្លួនវិញ ។ ពួកឆ្កែស្រុកចេះតែប្រដេញវាមុខក្រោយៗ ឆ្លងកាត់វាលខ្សាច់ ដរាបដល់វាហេវអស់កម្លាំងយ៉ាងខ្លាំង រកបោលឲ្យឆ្ងាយតទៅទៀតមិនបាន ។ ឆ្កែស្រុកពីរនៅខាងក្រោយ កាន់តែជិតមកៗ ហើយនៅខាងមុខឯណោះ មានឆ្កែស្រុកពីរទៀតនោះ កំពុងតែរង់ចាំខ្លួន ម្ល៉ោះហើយវាដឹងថា ត្រូវតែធ្វើការឲ្យរហ័សរហួនទើបរួចខ្លួន ។ នៅលើចំហៀងភ្នំ ឆ្កែព្រៃបានឃើញសភាពខ្មៅងងឹតរាងមូលមួយកន្លែង នាំឲ្យវាមានសេចក្ដីក្លាហានឡើងវិញ ។ វាស្មានថា សភាពខ្មៅនោះកាន់តែខិតមកជិតខ្លួនហើយ គឺជាគុហា (Cave) មួយ ។ ហើយឥឡូវវាមើលទៅឃើញឆ្កែស្រុក ដែលនៅខាងមុខទាំងពីរនោះហើយថែមទាំងឮសូរសន្ទុះឆ្កែស្រុកខាងក្រោយថែមទៀតផង ។ វាបានបោលគេចភ្លែតយ៉ាងរហ័ស ហើយស្ទុះបោលសំដៅជើងភ្នំ ឲ្យផុតពីកណ្ដាប់ដៃពួកឆ្កែស្រុក, ប៉ុន្តែពួកនេះ បោលដេញយ៉ាងលឿនអស្ចារ្យ ហើយកាន់តែខិតចូលទៅជិតឆ្កែព្រៃបន្តិចម្ដងៗ ជិតដរាបដល់ឆ្កែព្រៃឮពួកគេពិភាក្សាគ្នាថា  តើឲ្យនរណាមួយចូលចាប់ខ្លួនវា ។ ឥឡូវវាបោលចូលទៅជិតគុហានោះ តែវាភ័យដោយគិតថា បើវាចូលទៅក្នុងគុហា គុហានោះល្មមឲ្យពួកឆ្កែស្រុកចូលដេញតាមបានមិនខាន។ ប៉ុន្តែ ឥឡូវ ឆ្កែស្រុកបានបោលមកជិតប្រកិតនឹងកន្ទុយរបស់វា ម្ល៉ោះហើយ ដោយការលោតដូចហោះ វាក៏បានជាន់ចុះទៅក្នុងមាត់គុហា ផុតពីកណ្ដាប់ដៃឆ្កែស្រុកភ្លាម ។ ឆ្កែព្រៃ ជាសត្វមានភ័ព្វ ដោយមាត់គុហានោះតូចមិនល្មមឲ្យពួកឆ្កែស្រុកចូលតាមបានឡើយ, ហើយវាបោលយ៉ាងឆ្ងាយពីមាត់គុហា ដែលអាចទៅឆ្ងាយបាន ។ ខាងក្រៅគុហា ពួកឆ្កែស្រុករត់ច្រាស់ច្រាល់ កោះនាយកោះអាយ ជញ្ជ្រំជើងជុំវិញមាត់គុហា,  មួយសន្ទុះក្រោយមកទើបបាត់សូរ ។ នេះជាសេចក្ដីតក់ស្លុតមួយដ៏អាក្រក់បំផុត ដែលឆ្កែព្រៃស្រាប់តែបានជួបប្រទះដោយស្រួលៗ ។ ប៉ុន្តែគ្រាដែលបានជួបនិរទុក្ខខាងក្នុងគុហាហើយ វាក៏មានសេចក្ដីក្លាហានឡើងវិញ ។ វាបែកគំនិតផ្ដើមគិតថា តួខ្លួនវាជាមិត្តម្នាក់របស់វា ដែលអាចរើខ្លួនរួចស្រឡះពីពួកឆ្កែស្រុក, ហើយកាលដែលអវយវៈដ៏ល្ហិតល្ហៃរបស់វា បានសម្រាកស្រួលហើយ, ចំណង់ខាងអួតសរសើរខ្លួនក៏កើតឡើងដល់វា ប៉ុន្តែគ្មាននរណាមួយក្នុងគុហានិយាយជាមួយវាសោះ, ម្ល៉ោះហើយ វាចាប់ផ្ដើមព្រោកប្រាជ្ញជាមួយនឹងអវយវៈផ្សេងៗរបស់វា ដែលមានអវយវៈខ្លះ បានប្រណាំងជាមួយពួកឆ្កែស្រុកនោះថា ៖

-ជើងតើជើងឯងបានធ្វើការអ្វីខ្លះ ?  (វានិយាយដោយចោលភ្នែកមើលទៅជើងទាំងបួនរបស់វា) ។ជើងឆ្លើយដោយមាត់របស់វាថា ៖ ពួកយើងបាននាំខ្លួនអ្នកឯងឲ្យឃ្លាតឆ្ងាយមកកាន់ទីនេះយើងបង្ហុយធូលីឲ្យហុយទ្រលោមឡើង ដើម្បីធ្វើឲ្យខ្វាក់ភ្នែកឆ្កែស្រុកចង្រៃ,យើងលោត ផ្លោះថ្ម, ផ្លោះព្រៃស៊ុមទ្រុម ហើយនាំខ្លួនអ្នកឯងមកដល់គុហានេះ! ។ អើល្អ! ល្អ! ជើងឯងធ្វើការល្អណាស! ។ ចុះត្រចៀក? ត្រចៀកឯងបាន ធ្វើអ្វីដែរ?។ យើងស្ដាប់ឆ្វេងស្ដាំ ស្ដាប់ឲ្យដឹងចម្ងាយដែលឆ្កែស្រុកបោល ដេញពីក្រោយ ដើម្បីឲ្យសញ្ញាដល់ជើងដែលត្រូវបង្កើនល្បឿនប៉ុន្មានៗ ទើបផុតពីអន្តរាយ។ -អើ! អស្ចារ្យមែន! ។ -ចុះភ្នែកឯងធ្វើការអ្វីដែរ ? ។ -យើងបង្ហាញផ្លូវឲ្យដឹងកន្លែងថ្មព្រៃស៊ុមទ្រុម ជ្រលងដងអូរ, យើងគយគន់ទៅឆ្ងាយ ដើម្បីរកកន្លែងនិរទុក្ខឲ្យអ្នក ហើយយើងឃើញគុហានេះ! ។ - អើ!ខ្ញង់មែន!។ ឆ្កែព្រៃនិយាយសួរខ្លួនឯង ឆ្លើយខ្លួនឯង យ៉ាងនេះហើយក៏សើចសប្បាយចិត្តយ៉ាងអស្ចារ្យ ដោយបន្លឺសំដីថា ៖ -ចុះភ័ព្វអ្វីអញក៏មានមិត្តភ័ក្តល្អៗ ដូចជាភ្នែក ត្រចៀកយ៉ាងហ្នឹងហ្ន៎ ! ។ឆ្កែព្រៃ ដែលមានជ័យជំនះដោយសារអវយវៈខ្លួន បានធ្វើការគ្រប់បែបឥតទំនេរក្នុងជីវិតដូច្នេះហើយ ក៏ងើបក្បាលបែរទៅក្រោយ ប៉ងនឹងទះខ្នងខ្លួន (បែបឥស្សរជនគាប់ចិត្តចំពោះអ្នកតូចណាមួយហើយ ទះខ្នងអ្នកនោះតិចៗ) ។ ស្រាប់តែឃើញកន្ទុយខ្លួនឯង ក៏លាន់មាត់ថា ៖

-អូ៎កន្ទុយ ! អញរកកលតែនឹងភ្លេចឯងទៅហើយ ! មក ! ប្រាប់អញមើល៍ តើឯងបានធ្វើអ្វីខ្លះប្រឆាំងនឹងឆ្កែស្រុក ក្នុងជ័យជំនះរបស់យើងនេះ ? ។ កន្ទុយ ក៏និយាយប្រាប់ដោយសំឡេងឆ្កែព្រៃខ្លួនឯងថា ៖ -អ្នកឯងមិនសូវជាគិតដល់ខ្ញុំប៉ុន្មានទេ ! ។ ដូច្នេះហើយ បានជាកន្ទុយគ្មានចម្លើយថាដូចម្ដេចឡើយ ។ វានិយាយទៅរកកន្ទុយទៀតថា ៖ -ជាទូទៅ អាឯងនេះ គ្រាន់តែជាអវយវៈបន្ថែមមួយ ឥតផលដល់យើង អាឯងនាំឲ្យយើងថយក្រោយជាងអ្វីៗទៅទៀត ថែមទាំងវិះតែឲ្យគេចាប់ខ្លួនអញបានផងទៀត អាឯង នាំឲ្យពួកឆ្កែស្រុកចាប់ចុងអាឯងកន្ត្រាក់ទៅក្រោយ, ប៉ុន្តែ យើងចាំស្ដាប់ពីគាត់ឯងម្ដង និយាយមក ! អាឯងបានធ្វើអ្វីខ្លះ ? ។ ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីទៅ ? គឺខ្ញុំបានបក់ចុះឡើងយ៉ាងនេះទៅរកពួកឆ្កែស្រុក ហើយប្រាប់ពួកវាឲ្យមកចាប់អ្នកឯង កាលអ្នកកំពុងតែបោល ខ្ញុំនៅខាងក្រោយអ្នក បង្ខំពួកឆ្កែស្រុកឲ្យវាបោលកាន់តែជិតមក, ទុកណាជាមានធូលីហុយឡើងក៏ដោយ ពួកវានៅតែអាចឃើញខ្ញុំ ដោយសារចលនាពណ៌សរបស់ខ្ញុំ ។ មុខក្រញូវរបស់ឆ្កែព្រៃ កាន់តែខ្មៅឡើងៗ ហើយស្រែកគំហករអាក់រអួលជាប់ៗ ដោយកំហឹងថា ៖ -ស្ងៀមទៅ ! កុំមាត់ ! អាឯងនិយាយបែបហ្នឹង តើវាមានន័យយ៉ាងម៉េច ? ពេលនោះ វាបែរទៅរកខ្នង រួចតប់កន្ទុយយ៉ាងធ្ងន់មួយដៃ ដោយពាក្យថា ៖ អាឯង មិនត្រូវនៅក្នុងគុហានេះ ជាមួយអវយវៈដ៏វិសេសរបស់យើងទៀតទេ ! អាឯងនេះ ជាអ្នកក្បត់ ! ។ ថាហើយ ឆ្កែព្រៃក៏រុញកន្ទុយខ្លួនឆ្ពោះទៅទ្វារគុហា ! -ទៅក្រោយ ! កុំនៅជាមួយអញ ! ទៅក្រៅទៅ, គ្មានបន្ទប់ឯណាសម្រាប់អាចង្រៃឯងក្នុងទីនេះទេ, អាឯងត្រូវតែទៅនៅខាងក្រៅ ព្រោះអាឯងជាបក្សពួកខាងឆ្កែស្រុក, អាឯងជួយគេឲ្យចាប់អញ រួចហើយអាឯងអួតសរសើរពីវា ! ទៅក្រៅទៅ ! ។ ឆ្កែព្រៃ បានចង្អុលទៅកន្ទុយខ្លួនដោយដៃម្ខាង ហើយចង្អុលទៅទ្វារគុហាដែលមានពន្លឺថ្ងៃចាំងចូលមក ដោយដៃម្ខាងទៀត ។ - ទៅក្រៅទៅ ! ។ ពេលនោះ វាបានរុញកន្ទុយឲ្យចេញទៅខាងក្រៅទ្វារដែលជាលំហអាកាស ។ ពួកឆ្កែស្រុក ដែលចាំស្ដាប់ការនិយាយរបស់ឆ្កែព្រៃខាងក្នុងគុហា បានលាក់ខ្លួនពួននៅខាងក្រៅ កាលបានឃើញកន្ទុយឆ្កែព្រៃលេចឆ្កុយចេញមកតាមទ្វារគុហាដូច្នោះ ក៏នាំគ្នាទៅចាប់ទាញឡើង ។ ម្ល៉ោះហើយ ឆ្កែព្រៃនោះក៏ត្រូវពួកឆ្កែស្រុកទាំងអស់ កន្ត្រាក់ទាញចេញមកក្រៅគុហា ពីព្រោះតែកន្ទុយនោះឯង ។

                                                                          ភិក្ខុ ម៉ែន - រៀម សិក្សាពុទ្ធិកមហាវិទ្យាល័យ ព្រះសីហនុរាជ ប្រែពីភាសាអង់គ្លេស

(ចប់)

រឿងព្រេងប្រទេសបារាំង រឿងមិត្តសម្លាញ់ពីរនាក់

កាលពីព្រេងនាយមានតំណាលថា មានបុរសពីរនាក់បានចងមិត្តនឹងគ្នា ជាសម្លាញ់ស្លាប់រស់ជាមួយគ្នា ។ គ្រប់ពេលវេលា ទោះជាកន្លែងណា ឬទីណាក៏ដោយ គេតែងឃើញបុរសទាំងពីរនៅជាមួយគ្នាជានិច្ច ។ មិនដែលឃើញម្នាក់បាត់ម្នាក់ណាឡើយ ។ មានយប់មួយនោះ គេទាំងពីរនាក់ទៅលេងផ្ទះមិត្តស្រីរបស់គេនៅពេលត្រឡប់មកវិញគេបានសន្យានឹងគ្នាថា យើងទាំងពីរនាក់ជាសម្លាញ់ស្លាប់រស់នឹងគ្នាយើងសន្យាថា ទោះបីយើងស្លាប់ឬរស់ យើងនឹងអញ្ជើញគ្នាទៅចូលរួមក្នុងពិធីរៀបការរបស់យើងរៀងៗខ្លួន ។ ពេលវេលាចេះតែកន្លងទៅ ជាភ័ព្វអាក្រក់ បុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមសម្លាញ់ទាំងពីរនាក់បានធ្វើមរណកាលទៅ ។ រីឯបុរសម្នាក់ទៀតដែលនៅរស់ក៏កើតទុក្ខសោកសៅក្រៃលែងមិនអាច ពណ៌នាបានចំពោះមរណភាពរបស់មិត្តខ្លួននេះ ។ ប៉ុន្តែ ដោយសារខ្លួនមានអាយុកាន់តែច្រើន បុរសនោះក៏សម្រេចកសាងគ្រួសារ ។ គេបានទៅស្ដីដណ្ដឹងនារីជាទីស្រឡាញ់គេ ព្រមទាំងកំណត់ថ្ងៃរៀបការជាស្រេច ។ ដោយគោរពតាមពាក្យសន្យារបស់ខ្លួន បុរសនោះបានទៅឯទីប៉ាឆាកន្លែងដែលគេកប់ខ្មោចមិត្តរបស់ខ្លួន។ នៅពេលទៅដល់បុរសនោះបានអង្គុយនៅចំពោះមុខផ្នូរ រួចស្រែកហៅសម្លាញ់របស់គេហើយ និយាយថា "សម្លាញ់អើយ ! ខ្ញុំនឹងរៀបការក្នុងថ្ងៃខាងមុខនេះហើយ យើងបានសន្យានឹងគ្នាថា ទោះជាស្លាប់ឬរស់ យើងនឹងអញ្ជើញគ្នាទៅចូលរួមក្នុងពេលរៀបមង្គលការរៀងៗខ្លួន ឥឡូវខ្ញុំត្រូវរៀបចំការហើយខ្ញុំមកនេះគឺដើម្បីមកអញ្ជើញសម្លាញ់ទៅចូលរួមក្នុងពិធីរៀបអាពាហ៍ ពិពាហ៍របស់ខ្ញុំ សូមសម្លាញ់អញ្ជើញទៅកុំខាន" ។ រំពេចនោះ សម្លាញ់ដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ បានបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខមិត្តរបស់ខ្លួន ដោយមានរូបរាងដូចកាលពីនៅរស់ដូច្នោះ បុរសដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ បាននិយាយតបវិញថា ខ្លួននឹងទៅកំដរមិត្តខ្លួនក្នុងពិធីរៀបការនោះ ដើម្បីនាំកូនក្រមុំទៅព្រះវិហារ ។ ថ្ងៃរៀបការបានមកដល់ បុរសដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ ក៏ធ្វើដំណើរទៅចូលរួមតាមពាក្យសន្យា ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមមនុស្សនៅទីនោះ មានតែកូនកំលោះ និងកូនក្រមុំទេ ដែលមើលឃើញបុរសដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ ។ ភ្ញៀវទាំងឡាយ នាំគ្នាចម្លែកក្នុងចិត្តណាស់ ដោយឃើញពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះប្លែកពីធម្មតា ព្រោះពុំឃើញមានអ្នកកំដរកូនកំលោះមកនាំកូនក្រមុំដូចសព្វដងឡើយ ។ អាពាហ៍ពិពាហ៍បានប្រព្រឹត្តទៅយ៉ាងអធិកអធម និងសប្បាយរីករាយទាំងអស់គ្នា។ នៅពេលដែលភ្ញៀវទាំងឡាយ ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញអស់បុរសអ្នកកំដរកូនកំលោះនោះ ក៏លាសម្លាញ់វិលទៅស្រុកខ្មោចវិញដែរ តែមុននឹងទៅបុរសនោះបានប្រាប់សម្លាញ់របស់ ខ្លួនថា នៅពេលណាខ្លួនរៀបការនោះ ខ្លួននឹងមកអញ្ជើញទៅចូលរួមក្នុងពិធីរៀបការនៅស្រុកខ្មោចវិញម្ដង ។ ក្រោយពេលនោះបន្តិចមក បុរសនៅស្រុកខ្មោច ក៏មកប្រាប់សម្លាញ់ខ្លួនឲ្យទៅចូលរួមក្នុងពិធីរៀបការខ្លួនតាមទម្លាប់របស់អ្នកស្រុកខ្មោចមែន ។បុរសនៅស្រុកខ្មោច ប្រាប់ឲ្យសម្លាញ់ខ្លួនទៅចាំនៅផ្លូវកាច់ជ្រុងជិតទីប៉ាឆា នៅម៉ោងពេលថ្ងៃខែ   ដែលបុរសអ្នកស្រុកខ្មោចកំណត់ឲ្យ ។ ពេលវេលាបានមកដល់ បុរសដែលនៅរស់ បានលាប្រពន្ធទៅហូបការសម្លាញ់ខ្លួននៅស្រុកខ្មោច ។ គេបានដើរតម្រង់ទៅរកកាច់ជ្រុងផ្លូវនៃទីប៉ាឆាកប់ខ្មោច ។ លុះដល់កន្លែងដែលបុរសនៅស្រុកខ្មោចប្រាប់ឲ្យទៅនោះ បុរសនៅឋានមនុស្ស បានឃើញសេះឈ្មោលតូចមួយក្បាល រោមសក្បុស មានចងអាន ចងកែបយ៉ាងស្អាត ឈរចាំជាស្រេច ។ បុរសនោះ ក៏ផែលលើខ្នងសេះនោះភ្លាម ។ រំពេចនោះ កូនសេះសក៏ស្ទុះផាយលឿនដូចព្រួញ នាំបុរសជាមនុស្សនោះឆ្លងកាត់ភូមិ ស្រុកដ៏ចម្លែកៗយ៉ាងឆ្ងាយដាច់សង្វែង រួចហើយទៅឈប់នៅកន្លែងមួយ ដោយមាត់ដង្ហក់យ៉ាងខ្លាំង ញើសហូរជោកខ្លួនដូចគេងូតទឹក ។បុរសនៅស្រុកខ្មោច បានឈរចាំទទួលសម្លាញ់របស់គេនៅទីនោះជាស្រេច ។ រំពេចនោះដែរ ពិធីរៀបការក៏ចាប់ផ្ដើមឡើង រួចអូសបន្លាយអស់ពេលបីថ្ងៃទើបចប់ ។ លុះចប់ពិធី បុរសជាមនុស្សបានលាប្ដីប្រពន្ធដែលទើបរៀបការថ្មីវិលមកលំនៅខ្លួនវិញ ។ បុរសនោះឡើងជិះសេះសតូចល្អិតដដែលនោះ ធ្វើដំណើរត្រឡប់មកវិញយ៉ាងលឿន ឆ្លងកាត់ភូមិស្រុកចម្លែកៗតាមផ្លូវដែលខ្លួនបានធ្វើដំណើរទៅ ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគាត់ត្រឡប់មកដល់ភូមិកំណើតគាត់វិញនោះ អ្វីៗបានផ្លាស់ប្ដូរអស់រលីងទៅហើយ ។ ដើមគគីរដែលកាលពីថ្ងៃគាត់ចេញទៅទើបប៉ុនកដៃសោះ ឥឡូវស្រាប់តែចាស់រហូតដល់ពុកគុលរលំបាត់ទៅហើយ ។ បុរសនោះខំរកញាតិសន្ដានរបស់ខ្លួន តែគ្មានស្គាល់នរណាម្នាក់សោះឡើយ ។ ប្រពន្ធគាត់ មិត្តភ័ក្តគាត់ ឪពុកម្ដាយគាត់ បានស្លាប់អស់តាំងពីយូរយារណាស់ទៅហើយ ។រយៈពេលបីរយឆ្នាំបានកន្លងទៅមុខ ហើយបើគិតពីថ្ងៃដែលបុរសនោះចេញទៅហូបការសម្លាញ់គាត់នៅស្រុកខ្មោច មកដល់ថ្ងៃដែលគាត់ត្រឡប់មកវិញនេះ ។

                                                                                                                 ប្រែសម្រួលពីប្រជុំរឿងព្រេងបារាំង ដោយ កុសល

Page 1 of 41

Flag Counter