រឿងព្រេងប្រទេសបារាំង រឿងមិត្តសម្លាញ់ពីរនាក់

កាលពីព្រេងនាយមានតំណាលថា មានបុរសពីរនាក់បានចងមិត្តនឹងគ្នា ជាសម្លាញ់ស្លាប់រស់ជាមួយគ្នា ។ គ្រប់ពេលវេលា ទោះជាកន្លែងណា ឬទីណាក៏ដោយ គេតែងឃើញបុរសទាំងពីរនៅជាមួយគ្នាជានិច្ច ។ មិនដែលឃើញម្នាក់បាត់ម្នាក់ណាឡើយ ។ មានយប់មួយនោះ គេទាំងពីរនាក់ទៅលេងផ្ទះមិត្តស្រីរបស់គេនៅពេលត្រឡប់មកវិញគេបានសន្យានឹងគ្នាថា យើងទាំងពីរនាក់ជាសម្លាញ់ស្លាប់រស់នឹងគ្នាយើងសន្យាថា ទោះបីយើងស្លាប់ឬរស់ យើងនឹងអញ្ជើញគ្នាទៅចូលរួមក្នុងពិធីរៀបការរបស់យើងរៀងៗខ្លួន ។ ពេលវេលាចេះតែកន្លងទៅ ជាភ័ព្វអាក្រក់ បុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមសម្លាញ់ទាំងពីរនាក់បានធ្វើមរណកាលទៅ ។ រីឯបុរសម្នាក់ទៀតដែលនៅរស់ក៏កើតទុក្ខសោកសៅក្រៃលែងមិនអាច ពណ៌នាបានចំពោះមរណភាពរបស់មិត្តខ្លួននេះ ។ ប៉ុន្តែ ដោយសារខ្លួនមានអាយុកាន់តែច្រើន បុរសនោះក៏សម្រេចកសាងគ្រួសារ ។ គេបានទៅស្ដីដណ្ដឹងនារីជាទីស្រឡាញ់គេ ព្រមទាំងកំណត់ថ្ងៃរៀបការជាស្រេច ។ ដោយគោរពតាមពាក្យសន្យារបស់ខ្លួន បុរសនោះបានទៅឯទីប៉ាឆាកន្លែងដែលគេកប់ខ្មោចមិត្តរបស់ខ្លួន។ នៅពេលទៅដល់បុរសនោះបានអង្គុយនៅចំពោះមុខផ្នូរ រួចស្រែកហៅសម្លាញ់របស់គេហើយ និយាយថា "សម្លាញ់អើយ ! ខ្ញុំនឹងរៀបការក្នុងថ្ងៃខាងមុខនេះហើយ យើងបានសន្យានឹងគ្នាថា ទោះជាស្លាប់ឬរស់ យើងនឹងអញ្ជើញគ្នាទៅចូលរួមក្នុងពេលរៀបមង្គលការរៀងៗខ្លួន ឥឡូវខ្ញុំត្រូវរៀបចំការហើយខ្ញុំមកនេះគឺដើម្បីមកអញ្ជើញសម្លាញ់ទៅចូលរួមក្នុងពិធីរៀបអាពាហ៍ ពិពាហ៍របស់ខ្ញុំ សូមសម្លាញ់អញ្ជើញទៅកុំខាន" ។ រំពេចនោះ សម្លាញ់ដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ បានបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខមិត្តរបស់ខ្លួន ដោយមានរូបរាងដូចកាលពីនៅរស់ដូច្នោះ បុរសដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ បាននិយាយតបវិញថា ខ្លួននឹងទៅកំដរមិត្តខ្លួនក្នុងពិធីរៀបការនោះ ដើម្បីនាំកូនក្រមុំទៅព្រះវិហារ ។ ថ្ងៃរៀបការបានមកដល់ បុរសដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ ក៏ធ្វើដំណើរទៅចូលរួមតាមពាក្យសន្យា ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមមនុស្សនៅទីនោះ មានតែកូនកំលោះ និងកូនក្រមុំទេ ដែលមើលឃើញបុរសដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ ។ ភ្ញៀវទាំងឡាយ នាំគ្នាចម្លែកក្នុងចិត្តណាស់ ដោយឃើញពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះប្លែកពីធម្មតា ព្រោះពុំឃើញមានអ្នកកំដរកូនកំលោះមកនាំកូនក្រមុំដូចសព្វដងឡើយ ។ អាពាហ៍ពិពាហ៍បានប្រព្រឹត្តទៅយ៉ាងអធិកអធម និងសប្បាយរីករាយទាំងអស់គ្នា។ នៅពេលដែលភ្ញៀវទាំងឡាយ ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញអស់បុរសអ្នកកំដរកូនកំលោះនោះ ក៏លាសម្លាញ់វិលទៅស្រុកខ្មោចវិញដែរ តែមុននឹងទៅបុរសនោះបានប្រាប់សម្លាញ់របស់ ខ្លួនថា នៅពេលណាខ្លួនរៀបការនោះ ខ្លួននឹងមកអញ្ជើញទៅចូលរួមក្នុងពិធីរៀបការនៅស្រុកខ្មោចវិញម្ដង ។ ក្រោយពេលនោះបន្តិចមក បុរសនៅស្រុកខ្មោច ក៏មកប្រាប់សម្លាញ់ខ្លួនឲ្យទៅចូលរួមក្នុងពិធីរៀបការខ្លួនតាមទម្លាប់របស់អ្នកស្រុកខ្មោចមែន ។បុរសនៅស្រុកខ្មោច ប្រាប់ឲ្យសម្លាញ់ខ្លួនទៅចាំនៅផ្លូវកាច់ជ្រុងជិតទីប៉ាឆា នៅម៉ោងពេលថ្ងៃខែ   ដែលបុរសអ្នកស្រុកខ្មោចកំណត់ឲ្យ ។ ពេលវេលាបានមកដល់ បុរសដែលនៅរស់ បានលាប្រពន្ធទៅហូបការសម្លាញ់ខ្លួននៅស្រុកខ្មោច ។ គេបានដើរតម្រង់ទៅរកកាច់ជ្រុងផ្លូវនៃទីប៉ាឆាកប់ខ្មោច ។ លុះដល់កន្លែងដែលបុរសនៅស្រុកខ្មោចប្រាប់ឲ្យទៅនោះ បុរសនៅឋានមនុស្ស បានឃើញសេះឈ្មោលតូចមួយក្បាល រោមសក្បុស មានចងអាន ចងកែបយ៉ាងស្អាត ឈរចាំជាស្រេច ។ បុរសនោះ ក៏ផែលលើខ្នងសេះនោះភ្លាម ។ រំពេចនោះ កូនសេះសក៏ស្ទុះផាយលឿនដូចព្រួញ នាំបុរសជាមនុស្សនោះឆ្លងកាត់ភូមិ ស្រុកដ៏ចម្លែកៗយ៉ាងឆ្ងាយដាច់សង្វែង រួចហើយទៅឈប់នៅកន្លែងមួយ ដោយមាត់ដង្ហក់យ៉ាងខ្លាំង ញើសហូរជោកខ្លួនដូចគេងូតទឹក ។បុរសនៅស្រុកខ្មោច បានឈរចាំទទួលសម្លាញ់របស់គេនៅទីនោះជាស្រេច ។ រំពេចនោះដែរ ពិធីរៀបការក៏ចាប់ផ្ដើមឡើង រួចអូសបន្លាយអស់ពេលបីថ្ងៃទើបចប់ ។ លុះចប់ពិធី បុរសជាមនុស្សបានលាប្ដីប្រពន្ធដែលទើបរៀបការថ្មីវិលមកលំនៅខ្លួនវិញ ។ បុរសនោះឡើងជិះសេះសតូចល្អិតដដែលនោះ ធ្វើដំណើរត្រឡប់មកវិញយ៉ាងលឿន ឆ្លងកាត់ភូមិស្រុកចម្លែកៗតាមផ្លូវដែលខ្លួនបានធ្វើដំណើរទៅ ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគាត់ត្រឡប់មកដល់ភូមិកំណើតគាត់វិញនោះ អ្វីៗបានផ្លាស់ប្ដូរអស់រលីងទៅហើយ ។ ដើមគគីរដែលកាលពីថ្ងៃគាត់ចេញទៅទើបប៉ុនកដៃសោះ ឥឡូវស្រាប់តែចាស់រហូតដល់ពុកគុលរលំបាត់ទៅហើយ ។ បុរសនោះខំរកញាតិសន្ដានរបស់ខ្លួន តែគ្មានស្គាល់នរណាម្នាក់សោះឡើយ ។ ប្រពន្ធគាត់ មិត្តភ័ក្តគាត់ ឪពុកម្ដាយគាត់ បានស្លាប់អស់តាំងពីយូរយារណាស់ទៅហើយ ។រយៈពេលបីរយឆ្នាំបានកន្លងទៅមុខ ហើយបើគិតពីថ្ងៃដែលបុរសនោះចេញទៅហូបការសម្លាញ់គាត់នៅស្រុកខ្មោច មកដល់ថ្ងៃដែលគាត់ត្រឡប់មកវិញនេះ ។

                                                                                                                 ប្រែសម្រួលពីប្រជុំរឿងព្រេងបារាំង ដោយ កុសល

រឿងព្រេង អារ៉ាប់ចែងអំពី លារបស់តាស៊ីក

ខ្ញុំ បានធ្វើដំណើរកាត់វាលខ្សាច់  ជាមួយលោកតាស៊ីក-ម៉ាហមូដ អ៊ិបប៊ិនមូសា ព្រមទាំងអ្នកដំណើរកាត់វាលខ្សាច់ចំនួន ១៩ នាក់ និងអូដ្ឋ ៩០ ។ តាស៊ីក ជាមនុស្សចាស់ម្នាក់យ៉ាងខែងរ៉ែង, មានភ្នែកខ្មៅងងឹតគួរខ្លាច និងមានពុកចង្កាសស្គុះ ។ ការបង្គាប់បញ្ជារបស់គាត់ទៅលើអ្នកដំណើរវាលខ្សាច់ គឺជាច្បាប់មួយ ដែលអ្នកដំណើរត្រូវស្ដាប់-ដឹង ។តាស៊ីក ដែលមានពុកមាត់ពុកចង្កានេះ ជិះលាធំមួយពណ៌ស ហើយលានេះក៏ប៉ិនប្រសប់ដែរ ។ តាស៊ីក បានរាប់អានស្រឡាញ់វា ដូចជាសម្លាញ់គាត់ៗ ឲ្យតម្លៃស្មើនឹងគាត់ ។ គាត់ និងលានេះ ស្ទើរតែនៅជាមួយគ្នាជានិច្ចរាល់ថ្ងៃ, ដេកក្នុងទុស្សកុដិ (ខ្ទមសំពត់) ជាមួយគ្នារាល់យប់ ។ ខ្ញុំបានយកទៅជាមួយខ្លួនខ្ញុំ នូវមាសចំនួន ៨០ ដុំ ដែលខ្ញុំបានទុកក្នុងហិបស្បែករបស់ខ្ញុំ ។ ពេលយប់ៗ ខ្ញុំដាក់ហិបមាសនោះក្នុងទុស្សកុដិរបស់ខ្ញុំ, ហើយខ្ញុំតែងដាក់ដៃទៅលើហិបនោះរាល់ព្រឹក ដើម្បីឲ្យដឹងថា "វានៅទេ ឬបាត់ទៅហើយ"។ នៅព្រឹកទី ៩ ស្រាប់តែហិបនោះបាត់ពីកន្លែងតែម្ដង ! ។ ខ្ញុំបានចូលទៅរកតាស៊ីកភ្លាម ហើយនិយាយទៅកាន់គាត់ថា ៖ ម៉ាហមូដ អ៊ិបប៊ិន មូសា ! ចំនួន ៨ ថ្ងៃហើយ ដែលខ្លួនខ្ញុំជាភ្ញៀវរបស់លោក, ខ្ញុំសូមសម្តែងនូវកតញ្ញុតាធម៌ដ៏ស្មោះស្ម័គ្ររបស់ខ្ញុំចំពោះមេត្រីភាពរបស់លោក ។ អ៊ិបប៊ិន មូសា ដាក់ដៃទៅលើទ្រូងគាត់ហើយ និយាយថា ៖ ការផ្ដល់មេត្រីភាចំពោះអតិថិជនជាសេចក្ដីសោមនស្សមួយដ៏ជ្រាលជ្រៅ ហើយមានជានិច្ចក្នុងខ្លួនខ្ញុំ ។ ខ្ញុំនិយាយតទៅគាត់វិញថា ៖ ខ្ញុំបាទមានសេចក្ដីសោកស្ដាយ និងជម្រាបលោកឲ្យបានជ្រាបថា ៖ឥឡូវនេះ ខ្ញុំបាទព្រួយចិត្តខ្វល់គំនិតណាស់ ហើយដោយខ្ញុំជាភ្ញៀវ ខ្ញុំតោងតែជម្រាបលោកឲ្យជ្រាបអំពីការព្រួយនេះ ។ពេលនោះ ខ្ញុំបាទជម្រាបគាត់អំពីការបាត់ហិបមាស ដែលមានមាស៨០ដុំនៅខាងក្នុងនោះ ។ គាត់សួរខ្ញុំពីរ-បីសំណួរ រួចអង្គុយច្បូតពុក ចង្កាដោយស្ងាត់ស្ងៀម ។ ទីបំផុតគាត់ពោលថា៖ ថ្ងៃនេះ អ្នកដំណើរវាលខ្សាច់ទាំងអស់គ្នា មុខតែឥតចេញទៅណាមកណាពីជំរំទេ,មុនពេល ល្ងាចនេះ អ្នកឯងនឹងបានឃើញមាសរបស់ខ្លួនវិញមិនខាន ។មួយម៉ោងក្រោយមក បាហុនកៈរបស់ខ្ញុំនោះ បានដើរចេញពីជំរំតែម្នាក់ឯង, ថ្ងៃជ្រេទើបគាត់និវត្តវិញ ។ ហាមប្រាមអ្នកដំណើរទាំងអស់នោះ កុំឲ្យយកហេតុការណ៍ផ្សេងៗ ទៅកង្វល់ដល់គាត់ រួចតាស៊ីកបានចូលខ្លួនបាត់ទៅក្នុងទុស្សកុដិរបស់គាត់ ហើយបិទគម្របជិត ខ្ញុំចេះតែជ្រួលច្របល់ចិត្តពីមាសរបស់ខ្ញុំមិនឈប់ឈរសោះ ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា មានតែមនុស្សម្នាក់ទេ ដែលអាចរកមាសនោះឲ្យឃើញដល់ខ្ញុំបាទ, ឥឡូវស្រាប់តែទៅសម្រាន្តក្នុងទុស្សកុដិរបស់គាត់ធ្វើព្រងើយ ! ។ ប៉ុន្តែ ក្រោយវេលាសាយភោជន បាហុនកៈរបស់ខ្ញុំ បានចេញសន្សឹមៗ ពីទុស្សកុដិរបស់គាត់មកក្រៅវិញ ដោយស្លៀកពាក់ឆើតឆាយជាទីបំផុត ។ គាត់បានទៅអង្គុយលើកំពូលគំនរហិប ដែលនៅចំ កណ្ដាលជំរំ ហើយបង្គាប់ខ្ញុំឲ្យអង្គុយក្បែរគាត់ក្នុងទីនោះ ។  ពេលនោះ ក្នុងសម្លេងដ៏មធ្យ័តរបស់គាត់ គាត់ពោលថា ៖ទៅហៅមនុស្សទាំងអស់មកឲ្យខ្ញុំ !មនុស្សទាំងឡាយចេញចាកអូដ្ឋរបស់ខ្លួន រួចមកឈរតម្រៀបគ្នានៅមុខលោកតាស៊ីក។ ជួបជុំគ្នាហើយ លោកតាស៊ីកអង្គុយស្ងប់ស្ងៀមសម្លឹងមើលទៅមនុស្សទាំងនោះ ហើយច្បូតពុកចង្ការបស់គាត់។គាត់ឥតមាន ការប្រញាប់ប្រញាល់អ្វីទេ ។ គាត់សម្លឹងមើលគ្រប់មនុស្សទាំងអស់ ក្នុងពេលដ៏យូរ ហើយមនុស្សទាំងនោះ ក៏បានសម្លឹងមើលមកគាត់វិញដោយស្ងប់ស្ងៀមដែរ ។ ទីបំផុតគាត់ពោលថា ៖ថ្ងៃនេះ មានការកង្វល់ខ្លះបានកើតឡើងដល់ភ្ញៀវរបស់ខ្ញុំ គឺអ្នកដំណើរនេះឯង (គាត់ចង្អុលប្រាប់)។ លួចគេជាអំពើឧក្រិដ្ឋមួយ, ហើយបើអ្នកណាលួចអ្វីៗពីភ្ញៀវ បទឧក្រិដ្ឋរឹតតែអាក្រក់ថែមប្រាំពីរដងទៅទៀត, អ្នកដំណើរនេះ បានឲ្យសិទ្ធិខ្លួនគាត់ (ក្នុងការរកមុខចោរ) ចំពោះខ្ញុំ, មានជនខ្លះបានលួចវត្ថុគាត់ នៅក្នុងអាសយដ្ឋានរបស់ខ្ញុំ, ដោយហេតុតែគ្មានអ្នកណាមួយ ដែលឋិតនៅខាងក្រៅចូលមកក្បែរជំរំយើង, ចោរដែលលួចអ្នកដំណើរនេះ គឺស្ថិតនៅខាងមុខខ្ញុំ ក្នុងពេលនេះឯង វាកំពុងតែឈរនៅពីមុខខ្ញុំ ក្នុងពេលដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយនេះ ហើយវាគិតថា វាអាចលាក់នូវបទឧក្រិដ្ឋនេះបាន ។សំឡេងរបស់តាស៊ីកកាន់តែលាន់ឮខ្លាំងឡើងៗ លាយជាមួយកំហឹងនៅពេលដែលគាត់និយាយពីបទឧក្រិដ្ឋនេះ។ គាត់និយាយទៀត ថា ៖អាទិទេពខ្លួនព្រះអង្គ នឹងប្រាប់គាត់ឲ្យឃើញនូវចោរ ហើយនិងមាសមកវិញមិនខាន ។ រួចហើយ សំឡេងតាស៊ីកត្រឡប់ជាស្ងប់ស្ងាត់ រួចបែរឡើងមធ្យ័តម្ដងទៀត ។ ច្បូតពុកចង្កាហើយ គាត់បន្ដពាក្យទៅមុខទៀតថា ៖លាសដែលនៅក្នុងទុស្សកុដិរបស់ខ្ញុំ មិនមែនជាសត្វសាមញ្ញទេ គឺថាជាសត្វតំណពូជដោយផ្ទាល់ អំពីលាដែលព្រះមោហាមម៉េដទ្រង់ជិះ ។ លារបស់ខ្ញុំ ជាសត្វមួយចេះណាស់, វាស្គាល់សច្ចៈ, វាតែងប្រាប់ខ្ញុំនូវពាក្យសច្ចៈជានិច្ច ពីព្រោះអាទិទេពបានប្រាប់វាអំពីកិច្ចការពិតៗមែនៗតែម្យ៉ាង ។តាស៊ីក ឈប់និយាយមួយនាទី រួចសម្លឹងមើលគ្រប់មនុស្សទាំងអស់នោះ ហើយនិយាយបន្តទៅទៀត ៖លារបស់ខ្ញុំ មុខតែនឹងប្រាប់ខ្ញុំឲ្យដឹងថា អ្នកណាដែលលួចមាសអ្នកដំណើរនេះមិនខាន, បាទ ! លាមិនអាចនិយាយភាសាយើងបានទេ ប៉ុន្តែ កាលណាវានិយាយមករកខ្ញុំតាមភាសាវា ខ្ញុំយល់បានជា-និច្ច ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំសូមឲ្យអ្នកទាំងអស់គ្នា ចូលទៅក្នុងទុស្សកុដិរបស់ខ្ញុំ ម្នាក់ម្ដងៗរួចបិទគម្របវាឲ្យជិត កុំឲ្យអ្នកណាមើលឃើញឲ្យសោះ វៀរលែងតែលាខ្ញុំ និងព្រះអាទិទេពប៉ុណ្ណោះ, រួចហើយចូរចាប់កន្ទុយលារបស់ខ្ញុំ ។ កាលណាបើដៃឥតទោស ទៅប៉ះនឹងកន្ទុយលានោះ វានឹងឋិតនៅស្ងប់ស្ងៀម, ប៉ុន្តែ កាលបើដៃរបស់ចោរទៅប៉ះវិញ លានោះនឹងនិយាយមកកាន់យើងនូវរឿងទាំងអស់តាមភាសាវា   ហើយយើងនឹងចាប់យកចោរនោះមកប្រហារជីវិតចោលភ្លាម ដោយឥតករុណាឡើយ ។ និយាយរួច, តាស៊ីក បានបង្គាប់មនុស្សដែលឋិតនៅខាងចុងជួរឲ្យទៅមុនគេ ។ មនុស្សនោះ ក៏ចូលទៅក្នុងទុស្សកុដិតាស៊ីក, បិទគម្របជិត ហើយបន្ទាប់ពីខណៈស្ងប់ស្ងៀមមួយភ្លែតមក ក៏បានចេញមកវិញ ។ មនុស្សទី ២ បានចូលទៅ ... រួចចេញមកវិញ, រួចដល់វេនមនុស្សទី ៣ ... ១២ នាក់ បានចូល រួចចេញមកវិញហើយ ប៉ុន្តែនៅតែគ្មានសំឡេងអ្វីលាន់ចេញមកសោះ ។ មនុស្សទី ១៣, ១៤, ១៥, ១៦, នៅតែមនុស្ស ៣ នាក់ទៀតទេ, ទី ១៧, ១៨, ។ ឥឡូវនៅតែមនុស្សម្នាក់ទេ, គាត់ទី ១៩ នេះ បានចូលទៅក្នុងទុស្សកុដិ ។ តាមពិតគួរតែមានសំឡេងអ្វីចេញពីទុស្សកុដិរបស់តាស៊ីក! តែ បុរសទី ១៩ នេះ ចូលទៅហើយចេញមកវិញ ក៏នៅតែគ្មានសំឡេងអ្វីលាន់ចេញមក ។ ដូច្នេះហើយឃើញថា លាគ្មានការវាងវៃដូចតាស៊ីក អួតនោះសោះឡើយ ។ ប៉ុន្តែ តាម៉ាហមូដ  អ៊ិបអ៊ិន  មូសា   និយាយមកកាន់ខ្ញុំដោយស្ងាត់ថា៖កុំបារម្ភអ្វីឲ្យសោះ, ការនេះវាយ៉ាងហ្នឹងហើយ, អ្នកឯងមុខតែនឹងបានឃើញនូវហិបមាសវិញជាប្រាកដ ។ មនុស្សទាំងឡាយ មកនៅពីមុខគាត់ម្ដងទៀត រួចគេអង្គុយចុះ។ ឈរឡើង ! (តាស៊ីកបង្គាប់) ។ មនុស្សទាំងអស់ក៏ធ្វើតាម រួចគាត់បង្គាប់ទៀតថា ៖សណ្ដូក ដៃត្រង់ទៅមុខគ្រប់គ្នា ហើយលាផ្ងារបាតដៃឡើងលើ។ មនុស្សទាំងអស់ក៏ធ្វើតាម ។ ពេលនោះ តាស៊ីកដើរចុះពីគំនរហិបដោយយឺតៗ ឆ្ពោះទៅមនុស្សទី១ក្នុងជួរ ។ គាត់ឱនខ្លួនចុះហើយដាក់មុខលើបាតដៃជននោះ ។ បន្ទាប់ពីមួយនាទីមកគាត់ដើរទៅធ្វើរបៀបនេះលើដៃមនុស្ស ទី២ ទៀត ។ ខ្ញុំទៅជាស្រឡាំងកាំងដោយឃើញគាត់ធ្វើយ៉ាងនេះ ម្ដងហើយម្ដងទៀត ពីមួយទៅមួយតាមជួរមនុស្សទាំងនោះ ។ គាត់ធ្វើបែបនេះ រហូតទៅដល់មនុស្សទី ១២ ក៏ស្រាប់តែគាត់ងើបមុខឡើង, ហូតដាវខ្វាកចេញមក ហើយស្រែកសន្ធាប់ថា ៖ អាឯងហ្នឹងហើយដែលជាចោរគម្រក់ បានលួចយកហិបមាស, អញសំឡេះអាឯងឥឡូវហ្នឹង ! ជនទុច្ចរិត បានដាក់មុខចុះ, អង្វរសុំឲ្យគាត់អាណិត រួចវាស្ទុះងើបឡើង ហើយរត់ចេញទៅក្រៅជំរំអូដ្ឋ ។ វាទៅភើចទាញថ្មមួយដុំ ហើយត្រឡប់មកវិញ  ដោយយកហិបមាសពីស្បែកនោះមកជាមួយផង ។ ឲ្យទៅអ្នកដំណើរទៅ (តាស៊ីកបង្គាប់) ។ ជនអកុសលបានប្រគល់ហិបមាសនោះមកក្នុងដៃខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានពិនិត្យឃើញថា មាសទាំង ៨០ ដុំ នៅទាំងអស់ក្នុងហិបនោះ ។ ពេលបន្ទាប់នោះ  តាស៊ីកឲ្យមនុស្ស ២ នាក់ សំពងចោរនោះ ។ មួយនាទីក្រោយមក ខ្ញុំសុំឲ្យគាត់អាណិតឈប់វាយវា ហើយតាមការបង្គាប់អំពីបាហុនកៈរបស់ខ្ញុំ ជន ២ នាក់នោះ បានបើកឲ្យវាទៅកាន់កន្លែងខ្លួនវិញ ។ តាស៊ីកក៏ចូលកាន់ទុស្សកុដិរបស់គាត់ មនុស្សទាំងនោះក៏ត្រឡប់ទៅកាន់កន្លែងខ្លួនវិញដែរ ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ ដោយបានឃើញមាសរបស់ខ្ញុំ, ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ដឹងអំពីបាតុភូតអស្ចារ្យនេះជាពន់ពេក ខ្ញុំបានសួរបាហុនកៈរបស់ខ្ញុំ សុំឲ្យគាត់ពន្យល់អំពីបាតុភូតនោះ ។គាត់សម្លឹងមើលមុខខ្ញុំ, ច្បូតពុកចង្ការួច និយាយមកកាន់ខ្ញុំថា៖ អ្នកឯងកុំនិយាយប្រាប់ពួកខ្ញុំឲ្យសោះណា៎ !បាទ !, (ខ្ញុំឆ្លើយ) ។ ល្អហើយ, (គាត់ចាប់ផ្ដើមបរិយាយ), កាលដែលខ្ញុំឋិតនៅក្នុងទុស្សកុដិរបស់ខ្ញុំពីម្សិលមិញនោះ ខ្ញុំបានយក"ស្លឹកជីរនាងវង"ទៅត្រាំទឹក ។ កាលទឹកនោះប្រែក្លិនដូចជីរនាងវងហើយខ្ញុំបាន យកកន្ទុយលាទៅជ្រលក់ត្រាំវាឲ្យទាល់តែជាប់ក្លិនជីរឡើងឈ្ងុយ ទើបឈប់ត្រាំ ។ ល្ងាចនោះ អ្នកចាំបានហើយថា មនុស្សគ្រប់គ្នាបានចូលទៅក្នុងទុស្ស-កុដិរបស់ខ្ញុំ រួចចាប់ទាញកន្ទុយលា, តាមពិតនោះ មានតែចោរទេ ដែលវាមិនហ៊ានចាប់ទាញ ព្រោះខ្លាចលាខ្ញុំដឹងរឿងរបស់វា ។ ម្ល៉ោះហើយ ដៃរបស់វាក៏ឥតជាប់ក្លិនជីរនាងវង ដូចអ្នកឯទៀតឡើយ ។

                                                                                                     ភិក្ខុ ម៉ែន - រៀមសិក្សាពុទ្ធិកមហាវិទ្យាល័យ ព្រះសីហនុរាជ

                                                                                                     ប្រែពីភាសាអង់គ្លេស

 

 

 

                                                                                                  អ្នកណាលួចមាសអ្នកដំណើរ ?

                                                                                                  មានតែមនុស្សពីរនាក់ទេដែលបានដឹង,

                                                                                                   ហើយម្នាក់នោះ មិនអាចនិយាយបានឡើយ ។

 

 

(ចប់)

 

រឿងព្រេងប្រទេស អ៊ុយក្រែនចែងអំពី កូនឲ្យបិតាជរាយាត្រាទៅរៀន

សម័យមួយ មានតាចាស់ម្នាក់ មានកូនប្រុសបួននាក់ ។ តាចាស់នោះ កាលដែលវ័យរបស់គាត់កាន់តែជរាទៅ គាត់បានចែកទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់គាត់ ឲ្យកូនប្រុសទាំងបួននាក់នោះ ដោយគាត់គិតថា ថ្ងៃណាមួយ អាត្មាអញនឹងទៅកាន់បរលោក ចោលកូនទាំងអស់មិនខាន ។ កាលចែកដូច្នេះហើយ តាជរាក៏យាត្រាទៅនៅជាមួយកូនច្បងបរបស់គាត់ ។ ដំបូង កូនច្បងនោះ បានគោរពប្រណិប័តន៍គាត់ដោយគេនិយាយថា យើងត្រូវតែជូនម្ហូបចំណី ទីសំណាក់អាស្រ័យ សម្លៀកបំពាក់ឲ្យគាត់ និងរាក់ទាក់ថែរក្សាគាត់ឲ្យត្រឹមត្រូវ ហើយឲ្យស្អាតបាតផង ។ ពេលនោះហើយ ជាពេលដែលកូនច្បងបានទៅជាកូនមួយយ៉ាងគាប់ប្រសើរចំពោះបិតារបស់ខ្លួន ។ ប៉ុន្តែ មិនយូរប៉ុន្មាន, កូនច្បងនោះក៏ទៅជាមានវិប្បដិសារី ចំពោះគ្រឿងសក្ការៈរបស់ខ្លួនទៅលើបិតា, ជាអ្នកគ្រោតគ្រាតទៅលើគាត់ ថែមទាំងពេលខ្លះ បានគំហកកំហែងដាក់គាត់ទៀតផង ។ តាកម្សត់ មិនអាចនឹងទ្រាំនៅអាស្រ័យក្នុងផ្ទះកូនច្បងនោះ  ឲ្យយូរតទៅទៀត ដូចកាលទើបមកនៅនោះបានឡើយ ។ សម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ដាច់ដាចដោយគ្មានអ្នកណាប៉ះឲ្យ, គ្មានអ្នកណាចាត់ចែងរៀបចំម្ហូបអាហារឲ្យគាត់ទៀតឡើយ ។ កូនច្បង ដោយកើតវិប្បដិសារីចំពោះការដែលខ្លួនបានថែរក្សាតាចាស់ ក៏សម្តែងអាការៈមិនពេញចិត្ត (ស្ដាយ) គ្រប់ចំណិតនំបុ័ងដែលគាត់ពិសា ។ទីបំផុត ដោយតាគ្មានការគាប់ចិត្តបែបនេះសោះនោះ គាត់បានចេញពីផ្ទះកូនច្បង រួចទៅនៅជាមួយកូនទីពីរ ។ ប៉ុន្តែ ក្នុងពេលយ៉ាងខ្លី តាចាស់បានភ្ញាក់ខ្លួនដឹងថា គាត់គ្រាន់តែប្ដូរស្រូវសាលីយកចំបើងវិញប៉ុណ្ណោះឯង ។ គ្រប់តែពេលដែលគាត់បរិភោគ បុត្រទីពីរ និងកូនប្រសាស្រីរបស់គាត់ ក៏សម្ដែងអាការៈជូរចត់ ខ្សឹបខ្សាវអីចេះអីចុះ រអេចរអូច ដែលមិនជាទីគាប់ចិត្តចំពោះគាត់ ។ ជាញឹកញយណាស់ នាងកូនប្រសាចេះតែរអ៊ូរទាំដាក់តាដោយពោលថា ៖ កាលពីពេលមុនដែលតាកញ្ចាស់មកនៅផ្ទះយើង យើងមាន ប្រាក់កាសល្មមតែនឹងសេចក្ដីត្រូវការរបស់យើងប៉ុណ្ណោះ ស្រាប់តែឥឡូវនេះ យើងត្រូវទ្របន្ទុកមួយថែមមកទៀត ! ... ។ ពេលនោះ តាចាស់ក៏មិនអាចនឹងទ្រាំនៅជាមួយកូនទីពីរនេះទៀតបាន ម្ល៉ោះហើយ គាត់ក៏ចេញទៅនៅជាមួយកូនទីបី ។ កូនទីបីនេះក៏ដូចជាកូនទីពីរដែរ ហើយតានោះគាត់បានចេញទៅនៅជាមួយកូនពៅរបស់គាត់ទៀត ។ ឯកូនពៅសោត ក៏មិនប្លែកអ្វីពីពួកកូនបងៗដែរ ។ តាចាស់បានចេញទៅពីផ្ទះកូនមួយ ទៅផ្ទះកូនមួយទៀត តាមបែបនេះ ។ ទីបំផុត តាមានសេចក្ដីរីករាយ ចេញពីផ្ទះកូនទាំងអស់នោះតែម្ដង ។ គ្រប់កូនទាំងអស់   ម្នាក់ៗបានជំរុញបន្ទុកនៃការថែរក្សាបិតាខ្លួន  ទៅលើម្នាក់ដទៃទៀត  ។  ពេលនោះ,    មានការពិភាក្សាគ្នាយ៉ាងសម្បើមរវាងកូនទាំងឡាយនោះ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាថា "តើអ្នកណាល្មមទទួលខុសត្រូវចំពោះបិតាបាន ?" ។ ម្នាក់ថា ពិបាកយ៉ាងនេះ, ម្នាក់ទៀតថា មានការពិបាកយ៉ាងនោះ ។ ទីបំផុត គ្មានអ្នកណាមួយស្ម័គ្រទទួលចិញ្ចឹមបិតាខ្លួនឡើយ ។ ម្នាក់នេះមានកូនតូចៗច្រើនពេក ម្នាក់ទៀតនោះ មានប្រពន្ធជាស្រីរញ៉ាំរញ៉ូវដាក់គាត់ ផ្ទះកូននេះតូចពេក ហើយផ្ទះឯណោះក្រពេក ។ "ណ្ហើយ ! អញ្ជើញទៅណាក៏តាមចិត្តប៉ាចុះ ! គ្រាន់តែកុំមករកយើងតែប៉ុណ្ណោះបានហើយ ! (ពួកកូននិយាយ) "។តាកម្សត់ ក៏យំហ៊ីៗមុខកូនខ្លួន, មិនដឹងជានឹងទៅឯណា មកខាងណា ។ គាត់អស់ការតស៊ូអ្វីទៀតហើយ, ស្រេចតែកូនប្រាថ្នាចង់ធ្វើអ្វីចំពោះគាត់ ក៏តាមចិត្តចុះ ។ ពេលនោះ ពួកកូនមកជួបជុំគ្នា ដើម្បីសម្រេចការថា តើត្រូវធ្វើដូចម្តេចចំពោះគាត់ ? ។ ទីបំផុត គេព្រមព្រៀងគំនិតគ្នាថា កិច្ចការប្រសើរបំផុត ដែលមនុស្សចាស់អាចធ្វើបាន គឺត្រូវបញ្ជូនគាត់ទៅរៀនឯសាលាក្នុងទីណាមួយឲ្យស្រឡះទៅ ។ គេនិយាយថា នៅសាលារៀនឯណោះ នឹងមានជើងម៉ាសម្រាប់ឲ្យគាត់អង្គុយរៀន, កាលណាគាត់ទៅរៀន ត្រូវយើងដាក់អាហារក្នុងស្បោងរបស់គាត់ ដើម្បីឲ្យគាត់យកទៅពិសាតាមផ្លូវចុះ ។ ពិភាក្សារួចហើយ គេបានប្រាប់តានោះឲ្យជ្រាបពីរឿងនេះ ។ ដឹងហើយ តាឥតចង់ទៅសាលានោះសោះ គាត់បានអង្វរសុំកុំឲ្យកូនបញ្ជូនគាត់ទៅទីនោះធ្វើអ្វី រួចហើយគាត់ខ្សឹកខ្សួលម្ដងទៀត ។ គាត់រៀបរាប់ថា ៖ ភ្នែកប៉ាវាស្រវាំងអស់ទៅហើយ ប៉ាមើលឃើញវត្ថុឆើតៗ  ដែលមាននៅជុំវិញប៉ា ដោយពិបាកណាស់ បើដូច្នេះ ឲ្យប៉ានេះ  ប៉ាឥតដែលបានរៀនអក្សរលំនាំអ្វីនឹងគេបន្តិចសោះផងនោះ ? ឲ្យប៉ាទៅផ្ដើមរៀនឥឡូវនេះម្តេចកើត ? តើឲ្យគេយកមនុស្សកញ្ចាស់ដូចប៉ា  ដែលជិតវិលទៅស្រុកដើមវិញហើយនោះ ធ្វើជាស្មៀនម្តេចបាន ? ។ ប៉ុន្តែ ការស្ដីអង្វរកនេះ ជាការឥតប្រយោជន៍ ។ ពួកកូនបានសម្រេចថា ត្រូវតែឲ្យគាត់ទៅសាលារៀន រួចគេបញ្ជូនគាត់ឲ្យទៅទាល់តែបាន ។កាលដែលតាកម្សត់ បានចរយាត្រាកាត់ព្រៃព្រឹក្សាឆ្ពោះទៅសាលារៀន ដែលតាំងនៅក្បែរទីក្រុងតូចមួយនោះ គាត់បានជួបអភិជនម្នាក់ កំពុងបររទេះតាមផ្លូវឆ្ពោះ មក ។ តាចាស់ បានឈប់អែបចិញ្ចើមថ្នល់ដោយសេចក្ដីគោរពដើម្បីបើកផ្លូវឲ្យរទេះបរមក។ ប៉ុន្តែពេលនោះអភិជនបានបញ្ឈប់សេះ ហើយ លោតចេញពីរទេះមកស្រែកសួរទៅតាចាស់ថា ៖ អញ្ជើញទៅណាតា ? ទៅរៀន ! (តាឆ្លើយ) ឱ ! ទៅរៀនឬលោកឪពុក ? ។ តាមពិតចំណាស់ប្រហែលលោកឪពុក  គួរតែឈប់សម្រាកដោយស្ងប់ស្ងៀមក្នុងផ្ទះវិញ ទើបសម ! ។ ពេលនោះ ទឹកភ្នែកបានហូរជោកមុខតាកម្សត់ រួចគាត់ បានថ្លែងសេចក្ដីទុក្ខរបស់គាត់ប្រាប់អភិជននោះ ។ កាលអភិជនបានស្ដាប់រឿងតានោះហើយ គេមានចិត្តអាណិត តាយ៉ាងក្រៃលែង ។ គេគិតមួយសន្ទុះ រួចនិយាយថា ៖ ល្ហើយលោកឪពុកជរា, តាមពិតសាលារៀនមិនមែនជាកន្លែងរបស់លោកឪពុកទេ, សូមលោកឪពុកឈប់ សោយសោកទៅ ហើយសូមលោកឪពុកកុំចង្អៀតចង្អល់ចិត្តឲ្យសោះ ខ្ញុំនឹងជួយលោកឪពុក ។ អភិជនបានយកចេញពីខ្សែក្រវាត់គាត់ នូវកំប្លោកសូត្រមួយ គឺជាវត្ថុមួយដែលពួកថៅកែតែងតែយួរ, ហើយគាត់បានចាក់ដាក់ទៅក្នុងកំប្លោកនោះនូវវត្ថុអ្វីមួយលុះត្រាជិតពេញដល់មាត់កំប្លោក ។ គាត់ចងមាត់កំប្លោកយ៉ាងជិតជាប់ រួចដាក់កំប្លោកនោះទៅក្នុងហិបឈើមួយ ដែលគាត់យកពីក្នុងរទេះមក ។ គាត់ហុច ហិបនេះទៅតាចាស់ដោយវាចាថា៖ អញ្ជើញយកវត្ថុនេះទៅផ្ទះលោកឪពុកចុះ ហើយប្រាប់កូនៗលោកឪពុកថាយ៉ាងនេះ ។ ពេលនោះអភិជន បានបង្រៀនពាក្យ ដើម្បីឲ្យតាចាស់យកទៅប្រាប់កូន ។ តាចាស់បានអរគុណ និងសម្ដែងសេចក្ដីកតញ្ញូដ៏ជ្រាល-ជ្រៅចំពោះអភិជន រួចត្រឡប់ទៅផ្ទះពួកកូនគាត់វិញ ។ កាលគាត់វិលទៅដល់ផ្ទះកូន ពួកកូនៗក៏បានឃើញគាត់យួរហិបនោះ ។ តាមធម្មតា កាលបើអ្នកណាមួយ យួរហិបធ្ងន់ ហិបនោះមុខជាមានអ្វីមួយនៅខាងក្នុងជានិច្ច ។ ពេលនេះ ពួកកូនៗនិងប្រពន្ធរបស់វាឈប់ហាមឃាត់ឪពុកខ្លួនហើយ ។ ពួក វាស្ទុះរត់ទៅជួបគាត់ ដើម្បីឲ្យដឹងថា តើគាត់នាំយកអ្វីពីក្នុងព្រៃមក ។ មានអាខ្លះរួសរាយរាក់ទាក់ចំពោះគាត់ថា ៖ អញ្ជើញទៅសម្រាកលោកប៉ា លោកប៉ាប្រាកដជាអស់កម្លាំងណាស់ហើយមើលទៅ ! ។ អ្នកខ្លះថា ៖ អញ្ជើញទៅពិសាលោកប៉ា, លោកប៉ាមុខជាស្រេកឃ្លានណាស់ហើយមើលទៅ ! ។ ក្សិណនោះ តាចាស់ចាប់ផ្ដើមថ្លែងរឿងរបស់គាត់ប្រាប់កូនតាមពាក្យដែលអភិជនជាសម្លាញ់បានបង្រៀនគាត់រួចមកហើយថា ៖ អាវ៉ាកូនប៉ាជាទីស្រឡាញ់ទាំងអស់គ្នា យូរអង្វែងណាស់ទៅហើយ កាលដែលប៉ានៅពីកំលោះ ហើយបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីនេះទីនោះ ក្នុងពិភពលោកក្នុងពេលដ៏ខ្លីនោះ ប៉ារកប្រាក់បានបន្តិចបន្តួច។ ប៉ាគិតថា អញនឹងសំចៃប្រាក់នេះទុកសម្រាប់អនាគត, ពីព្រោះ ថាដោយពិត មនុស្សម្នាក់ៗ មិនអាចដឹងអនាគតរបស់ខ្លួនថាជាយ៉ាងណាបានឡើយ ។ ប៉ាបានចូលទៅក្នុងព្រៃរួចជីករណ្ដៅមួយក្រោមដើមអូក ហើយកប់គំនរប្រាក់ទុកក្នុងទីនោះ ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ប៉ាលែងភ័យព្រួយ ឬខ្វល់ច្របល់ចិត្តពីរឿងប្រាក់សោះតែម្ដង ពីព្រោះប៉ាមានកូនល្អៗ ប្រកបដោយធម៌ គឺអាវ៉ាទាំងអស់គ្នានេះឯងជាពំនឹង ។ ប៉ុន្តែ លុះដល់អាវ៉ាឯងបញ្ជូនប៉ាឲ្យទៅរៀនឯសាលា ប៉ាក៏បានដើរក្បែរដើមអូកនោះ ហើយប៉ាក៏និយាយនឹងខ្លួនឯងថា យីអើហ្ន៎, អញដូចជាសង្ស័យណាស់ ដុំប្រាក់ពីរ-បីដុំនេះ តើវានៅរង់ចាំម្ចាស់វាគ្រប់ពេលទេឬមួយយ៉ាងម៉េចអេះ!។ ពេលនោះ ប៉ាក៏ជីករណ្ដៅដែលកប់ប្រាក់នោះ ហើយបានឃើញប្រាក់ទាំងនោះនៅដូចដើម ទើបប៉ានាំយកមកផ្ទះពេលនេះឯង។ ប៉ានឹងរក្សាប្រាក់ទាំងនេះទុកដរាបដល់ប៉ាស្លាប់ ។ តែក្រោយប៉ាស្លាប់ទៅ, អ្នកណាដែលនឹងរក្សាប៉ាជាងគេ, អ្នកណាដែលនឹងប្រព្រឹត្តប្រណិប័តន៍ប៉ាដោយត្រឹមត្រូវបំផុត អ្នកនោះត្រូវបានចំណែកប្រាក់ដែលមានក្នុងហិបនេះច្រើនជាងគេ ។ ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ ចូរអាវ៉ាទាំងអស់គ្នាទទួលប៉ាវិញចុះ, មើល, អាវ៉ាណាដែលសប្បុរសចំពោះប៉ាចាស់ ដើម្បីប្រាក់ ? ។ ឮដូច្នោះ ពួកបងប្អូនទាំងនោះ ក៏ជែងគ្នាទៅវិញទៅមក ក្នុងការធ្វើសប្បុរសដល់បិតាខ្លួន ។ ម្នាក់និយាយថា"សូមលោក ប៉ាអញ្ជើញទៅនៅផ្ទះខ្ញុំ" ។ ម្នាក់ទៀតថា "ទេ ! ទៅ ផ្ទះខ្ញុំវិញ"។ ពួកអ្នកអស់ទាំងនោះ បានយកចិត្តទុកដាក់ចិញ្ចឹមតាចាស់ដោយត្រឹមត្រូវ ហើយថែទាំងប៉ះសម្លៀកបំពាក់ឲ្យគាត់ ព្រោះតែ ចង់ បានសម្បត្តិរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះឯង ។ នេះជាឧបាយកលមួយ ដែលប្រព្រឹត្តទៅរហូតដល់ទីបំផុត ហើយតាចាស់ក៏អនិច្ចកម្មទៅ ។ ពេលនោះ កូនទាំងឡាយនោះ បានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅយកហិបមកពិភាក្សាគ្នាថា តើអ្នកណាដែលជាអ្នកសប្បុរសបំផុត ចំពោះខ្មោចឪពុក ហើយដែលត្រូវបានទទួលចំណែកប្រាក់ដែលមានក្នុងហិបនោះច្រើនជាងគេ ។ ពួកអ្នកស្រុកភូមិផងរបងជាមួយ បានត្រូវគេហៅមកធ្វើជាចៅក្រមក្នុងរឿងចែកនេះ ។ ទីបំផុតទៅ គេសម្រេចថា កូនទាំងបួននាក់ សុទ្ធតែជាអ្នកមានចិត្តសប្បុរសចំពោះបិតាខ្លួនស្មើៗគ្នា ចាប់តាំងពីពេលដែលគាត់ត្រឡប់មកពីព្រៃ ម្ល៉ោះហើយត្រូវតែចែកមត៌កឲ្យស្មើភាគគ្នាទើបបាន ។ ពួកកូនទាំងនោះ បានរៀបចំធ្វើបុណ្យយ៉ាងអស្ចារ្យ  ឧទ្ទិសចំពោះខ្មោចឪពុកខ្លួន បានរៀបជប់លៀងយ៉ាងឱឡារិកដល់ភ្លៀវក្នុងភូមិ ដែលបានជួយកាន់ទុក្ខ បានចំណាយប្រាក់និមន្តព្រះសង្ឃពីព្រះវិហារ (Church) មកសូត្រធម៌អស់សែសិបថ្ងៃ ។ ម្នាក់ៗខំធ្វើឲ្យលើសគ្នាទៅវិញទៅមក គេបានចំណាយប្រាក់ថែមទៀត ទៅលើព្រះវិហារជាគ្រឿងបូជាចំពោះការសូត្រធម៌ ។ កាលដែលពិធីបុណ្យចប់ហើយ គេបានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅបើកហិបមើល ។ គេក៏បានឃើញកំប្លោកសូត្រដ៏ឆើតឆាយនៅក្នុងហិបនោះ ។ គេលើកកំប្លោកអង្រួនមើល ក៏ឮសំឡេងច្រឹងៗ យ៉ាងពីរោះ ។ ពួកគេបានស្រាយមាត់កំប្លោកចេញ  រួចតាំងរលាក់អាច្រឹងៗ នោះដាក់ទៅលើតុមួយ ។ បពិត្រអើយ ឰដ៏កាលនោះ  ពួកគេរកកលមិនជឿភ្នែកគេសោះឡើយ វាគ្មានឃើញអ្វីសោះ ឃើញដូចជាសុទ្ធតែអំបែងកែវ ។ លុះដល់ព្រលឹមស្រាងឡើង កនអាវែកទាំងនោះ ក៏ឃើញច្បាស់លែងសង្ស័យថា អាច្រឹងៗនោះ សុទ្ធតែជាអំបែងកែវ គ្មានតម្លៃអ្វីបន្ដិចសោះ ដែលជាហេតុនាំឲ្យគេច្រឡោតខឹង ហើយជជែកគ្នាយ៉ាងសម្បើម ។ ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកស្រុកនាំគ្នាសើចស្ទើរចុកពោះ ។ ពួកអ្នកស្រុកនាំគ្នានិយាយថា ៖-អើ!ហ្នឹងហើយជាកម្រៃនៃការបញ្ជូនឪពុកទៅសាលារៀន ការចេះដឹងរបស់គាត់ នាំឲ្យគាត់សុខសប្បាយបានយូរ, ប៉ុន្តែ អ្វីដែលគាត់បានរៀន គឹគាត់ចេះចំណាប់មែន ! ។

                                                                                                   ភិក្ខុ ម៉ែន - រៀម

                                                                                                   សិក្សាពុទ្ធិកមហាវិទ្យាល័យ ព្រះស៊ីហនុរាជប្រែពីភាសាអង់គ្លេស

 

(ចប់)

 

រឿងព្រេងប្រទេស ជប៉ុនរឿងអ្នកសុខចិត្តលះបង់ប្រយោជន៍តិចដូរយកប្រយោជន៍ច្រើន

មានស្ត្រីជាតិជប៉ុនម្នាក់ ជាអ្នកមានធនធានស្ដុកស្ដម្ភ ។ នាងនេះមានចានយ៉ាងល្អ ១២ ជាទីស្រឡាញ់ពេញចិត្តបំផុត ។ ថ្ងៃមួយមានខ្ញុំស្រីម្នាក់ធ្វើឲ្យបែកចាននោះមួយ ។ នាងម្ចាស់ចានខឹងណាស់ អត់មិនបានក៏យកកាំភ្លើងបាញ់ខ្ញុំស្រីនោះស្លាប់ភ្លាមទៅ ។ ពេលនោះ ទាហានម្នាក់បានដឹងរឿងនេះ ក៏ស៊ូប្រថុយកាត់ចិត្តទៅនិយាយនឹងស្ត្រីម្ចាស់ចាននោះថា "សូមជម្រាបអ្នកស្រី ! ខ្ញុំចេះផ្សារចានដែលបែកនៅសល់នោះ ឲ្យជាប់គ្នាស្និទ្ធដូចដើមវិញបាន ប៉ុន្តែឲ្យខ្ញុំសុំមើលចានដែលនៅសល់ទាំង១១នោះសិន ដើម្បីនឹងផ្សារចានបែកនោះឲ្យត្រូវធុនគ្នាកុំឲ្យខុសពីគ្នា" ។ ស្ត្រីម្ចាស់ចានឮដូច្នោះត្រេកអរណាស់ ចូលទៅលើកយកចានទាំង ១១ មកហុចឲ្យទាហានៗ ទទួលយកមកហើយ ក៏លើកចានទាំង ១១ នោះបោក ចោលទៅលើក្ដារ នៅចំពោះមុខនាងនោះ ។ ឯចានក៏បែកខ្ទេចទាំងអស់ឥតសល់ ១ ឡើយ បោករួចប្រាប់ថា "សូមអ្នកស្រីយកកាំភ្លើងមកបាញ់សម្លាប់ខ្ញុំឥឡូវនេះចុះ ព្រោះតម្លៃចាន១នេះ អ្នកស្រីសម្លាប់ជីវិតមនុស្សម្នាក់ដែរ ឥឡូវនៅសល់ចាន ១១ ទៀតនេះ មុខជាអ្នកស្រីសម្លាប់ជីវិតមនុស្សអស់ ១១ នាក់ទៀត ដោយហេតុនេះ បានជាខ្ញុំដាច់ចិត្តយកជីវិតខ្ញុំមួយ មកប្ដូរស្លាប់ជំនួសជីវិតមនុស្សទាំង ១១ នាក់ ។ ស្ត្រីម្ចាស់ចាន ឃើញចានបែកខ្ទេចទាំងអស់ ហើយឮសំដីទាហាននិយាយប្រាប់ដូច្នោះ ក៏ភ្ញាក់ខ្លួនព្រើតព្រឺព្រួចស្លុតចិត្តជាខ្លាំងទាល់តែដួលសន្លប់នៅកន្លែងនោះ លុះនាងមានស្មារតីឡើងវិញហើយក៏គ្មានចិត្តខឹងនឹងទាហានសោះ លែងនឹកស្ដាយចាន និងរបស់ទ្រព្យទាំងពួងខុសទំនងដូចមុនទៀត មិនចាប់ទោសទាហាននោះឡើយ ។ រឿងនេះបានគិតថា  អ្នកមានគំនិតប្រាជ្ញា  បានពិចារណាឃើញប្រយោជន៍យ៉ាងធំទូលាយទៅខាងមុខ ហើយសុខចិត្តលះបង់ ប្រយោជន៍តិចផ្ទាល់ខ្លួនចេញ សូម្បីជីវិតស្លាប់ក៏មិនស្ដាយ គិតតែខំធ្វើឲ្យបានកើតផលប្រយោជន៍យ៉ាងធំទូលាយជាសាធារណៈ ដល់មនុស្សទូទៅ ។

                                                                                                                         ឃុនបណ្ណានុរ័ក្ស ប៊ូ - ប៉ូ រៀបរៀង

                                                                                                                        តាមសេចក្តីតំណាលរបស់លោក ហង់ - គឹមសេង

 

(ចប់)

 

រឿងព្រេងប្រទេស អេថ្យូពី ចែងអំពីរឿង ភ្លើងលើភ្នំ

 

ចំនួនជាច្រើនថ្ងៃកន្លងទៅហើយ គេតំណាលថា នៅក្នុងទីក្រុងអាត់ដិស - អាបាបា មានបុរសកំលោះម្នាក់ឈ្មោះ អារហា ។ បុរសនេះមកពីប្រទេស គួរ៉ាហ្ស មកនៅធ្វើជាអ្នកបម្រើថៅកែម្នាក់ឈ្មោះ ហាប់តុម - ហាស៊ី ក្នុងទីក្រុង អាត់ដិស - អាបាបា នោះ តាំងតែពីកុមារ ។ហាប់តុម - ហាស៊ី ជាថៅកែម្នាក់ស្ដុកស្ដម្ភបំផុត មានកម្មសិទ្ធិលើវត្ថុគ្រប់យ៉ាង ដោយសារទឹកប្រាក់របស់គាត់, ហើយគាត់តែងអផ្សុកចិត្ត ដោយគ្មានវត្ថុអ្វីមួយប្លែកចម្លែកភ្នែកគាត់ ក្រៅពីវត្ថុដែលគាត់មានហើយនោះឡើយ, ការងារដែលគាត់ត្រូវធ្វើ ក៏គ្មានថែមទៀត ។ក្នុងរាត្រីកាលដ៏ត្រជាក់មួយ កាលដែលព្រះពាយលាយដោយទឹកសន្សើមបក់កាត់ខ្ពង់រាប ។ ថៅកែ ហាប់តុម បានហៅអ្នកបម្រើរបស់គាត់គឺ អារហា ឲ្យយកអុសមកបង្កាត់ភ្លើងអាំង ។ កាលអារហា បង្ហើយកិច្ចនេះរួច, ថៅកែក៏ចាប់និយាយលេង, ដំបូងគាត់និយាយនឹងខ្លួនគាត់ថា ៖ ”យីអើហ្ន៎ ! ត្រជាក់ដល់ថ្នាក់ប៉ុន្មានទៅ ដែលមនុស្សនៅទ្រាំបាន ?”, រួចគាត់បន្តទៅទៀតថា ៖ ”អញដូចជាសង្ស័យណាស់ថា បើអ្នកណាមួយទៅឈរលើកំពូលភ្នំ ម៉ោន - អ៊ិនថត់ថូ ដ៏ខ្ពស់បំផុត ដែលមានខ្យល់យ៉ាងត្រជាក់អនេកអនន្តបក់បោកមកលើ ឲ្យបានពេញមួយយប់ទល់ភ្លឺ ដោយកុំដណ្ដប់ភួយ ឬស្លៀកពាក់ខោអាវ តើវាងាប់ ឬមិនងាប់ ?” ។ ”ទេ, ខ្ញុំមិនដឹងដែរ", អារហាឆ្លើយ, “ប៉ុន្តែបើគេទៅធ្វើដូច្នោះ តើអំពើនោះ មិនមែនជាអំពើឆ្កួតភ្លីភ្លើទេ ឬដូចម្ដេច ?” ។ ”អើ, អីចឹងមែនហើយ", ថៅកែឆ្លើយតប, “បើធ្វើដូច្នោះទៅ ហើយវាគ្មានបានទទួលកម្រៃអ្វីពីការធ្វើនោះ, អំពើនោះជាអំពើឆ្កួតលី-លាមែន, ប៉ុន្តែអញហ៊ានភ្នាល់ថា គ្មាននរណាអាចទៅឈរដូច្នោះបានឡើយ" ។ ”ទេ, ខ្ញុំហ៊ាន, ខ្ញុំជឿជាក់ថា រូបខ្ញុំក្លាហានល្មមទៅឈរស្រាតលើភ្នំនោះពេញមួយយប់បាន", អារហានិយាយ, “ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាកិច្ចការរបស់ខ្ញុំទេ ដោយហេតុថា ខ្ញុំគ្មានអ្វីសម្រាប់ភ្នាល់នឹងលោក" ។ ”ល្អ ! ល្អ !", ថៅកែនិយាយ, “ឲ្យតែឯងពិតប្រាកដជាហ៊ានធ្វើការនេះបាន អញនឹងភ្នាល់ជាមួយឯងតាមរបៀបណាមួយ, គឺថាបើឯងអាចទៅឈរលើកំពូលភ្នំដែលដេរដាសដោយថ្ម ឲ្យបានពេញមួយយប់ ដោយគ្មានម្ហូបអាហារ គ្មានទឹក គ្មានសម្លៀកបំពាក់ គ្មានភួយ និងគ្មានភ្លើងសម្រាប់អាំង ហើយមិនស្លាប់ព្រោះកិច្ចនេះ, ពេលនោះ អញនឹងឲ្យឯងនូវដី ១០ អា ដែលជាដីចម្ការដ៏ល្អៗ ព្រមទាំងសេះមួយ និងពាហនៈខ្លះទៀតជាកម្មសិទ្ធិរបស់ឯង" ។អរពេក, អារហា រកកលស្ទើរតែមិនជឿពាក្យដែលខ្លួនបានស្ដាប់, វាសួរថៅកែថា ៖ ”តើពាក្យនេះ មានន័យពិតដូច្នេះមែនឬលោក ?” ។ ”យី ! អញជាបុរស តាំងនៅក្នុងពាក្យរបស់ខ្លួនណា៎ !”, ថៅ-កែឆ្លើយ ។ ”បើដូច្នោះមែន ល្ងាចស្អែក ខ្ញុំនឹងទៅធ្វើការនេះ, ហើយបន្ទាប់មក គឺនៅឆ្នាំតៗទៅ ខ្ញុំនឹងបានជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិ អាចមានដីរបស់ខ្លួននោះ ធ្វើការលៀងអាជីពទៅអនាគត" ។ តែអារហាព្រួយចិត្តចំពោះការភ្នាល់នេះជាពន់ពេក ពីព្រោះខ្យល់ដែលបក់បោកលើកំពូលភ្នំម៉ោន - អ៊ិនថត់ថូ កំណាចខ្លាំងណាស់។ ម៉្លោះហើយ ក្នុងពេលព្រលឹមឡើង អារហាបានចូលទៅរកតាចាស់ដ៏ប៉ិនម្នាក់ ជាកុលសម្ពន្ធរបស់ខ្លួន ដើម្បីប្រាប់រឿងភ្នាល់នេះឲ្យតានោះជួយខ្លួន ។ តាចាស់ ស្ដាប់អារហានិយាយប្រាប់រឿងនេះ ដោយស្ងប់ស្ងៀម និងដោយការរិះគិត, ទីបំផុត កាលអារហានិយាយចប់គាត់ពោលថា ៖ ”មិនអីទេ ! កុំព្រួយ, ខ្ញុំនឹងជួយអ្នកឯងក្នុងរឿងនេះ ឆ្លងរំលងជ្រលងភ្នំម៉ោន - អ៊ិនថត់ថូទៅ មានផ្ទាំងសិលាមួយដុំយ៉ាងខ្ពស់ ដែលគេអាចមើលទៅឃើញក្នុងវេលាថ្ងៃ ។ ល្ងាចស្អែក នៅពេលព្រះអាទិត្យអស្ដង្គត ខ្ញុំនឹងទៅបង្កាត់ភ្លើងនៅទីនោះ ដែលជាទីអាចមើលទៅឃើញពីកន្លែងដែលអ្នកឋិតនៅ ។ ពេញមួយរាត្រីនោះ អ្នកឯងត្រូវចោលភ្នែកក្រឡេកមើលទៅភ្លើង ដែលខ្ញុំបង្កាត់នោះ, កុំបិទភ្នែកឲ្យងងឹតឆ្លងកាត់អ្នកឲ្យសោះ ។ ពេលដែលអ្នកមើលភ្លើង ត្រូវគិតពីកម្ដៅភ្លើង គិតពីរូបខ្ញុំជាសម្លាញ់អ្នកឯង ដែលកំពុងតែថៃទាំភ្លើងនោះឲ្យអ្នក ។ បើអ្នកធ្វើតាមបែបនេះ អ្នកនឹងអាចរស់នៅបាន ទុកណាជាខ្យល់យប់នោះ កំណាចយ៉ាងណាក៏ដោយ" ។ អារហា   ទទួលអំណរគុណតាចាស់    រួចត្រឡប់ទៅផ្ទះថៅកែ ហាប់តុមវិញ ដោយមានបេះដូងយ៉ាងត្រចះរីករាយ ។ វាបានប្រាប់ថៅកែហាប់តុមថា វាប្រុងប្រៀបនឹងទៅធ្វើកិច្ចនោះហើយ ។ នៅសាយណ្ហសម័យ, ថៅកែបានបញ្ជូនអារហា ឲ្យទៅឈរលើកំពូលភ្នំ ម៉ោន - អ៊ិនថត់ថូ ដោយមានខ្ញុំកំដរជាច្រើននាក់ ទៅចាំឃ្លាំមើលផង ។ នៅលើកំពូលភ្នំ, កាលដែលរាត្រីកាលបានគ្របដណ្ដប់មកហើយ អារហាក៏ប្រមូលសម្លៀកបំពាក់ខ្លួនដាក់មួយដុំ រួចចាប់ផ្ដើមឈរកណ្ដាលខ្យល់សើមត្រជាក់ ដែលបោកបក់ឆ្លងកាត់ខ្ពង់រាបក្នុងអស្ដង្គត-កាលនៃព្រះអាទិត្យ ។ រំលងជ្រលងភ្នំចំនួនជាច្រើនម៉ៃល៍( ) ទៅទីមួយឆ្ងាយ, អារហាបានឃើញពន្លឺភ្លើងរបស់សម្លាញ់វា ដែលចោលពន្លឺព្រិចៗ ដូចជាផ្កាយក្នុងខែងងឹត ។ ព្រះពាយចេះតែត្រជាក់ឡើងៗ ហើយហាក់ដូចជាទម្លុះចូលទៅក្នុងសាច់ ចាក់ចុចឆាវដល់ខួរក្នុងឆ្អឹងនៃអារហា ។ ថ្មដែលវាឈរជាន់នោះ ប្រែក្លាយជាទឹកកក។ គ្រប់តែពេលដែលឈានចូលមក ភាពត្រជាក់ចេះតែបង្កើនសកម្មភាព ធ្វើឲ្យអារហាស្ពឹកខ្លាំងឡើងៗ ដរាបវាភ័យថា ខ្លួនវាប្រហែលជាលែងមានកម្ដៅទៀតទេដឹង ; ប៉ុន្តែ វាខំបើកភ្នែកក្រឡេកមើលទៅភ្លើងដែលចោលពន្លឺប្លុងៗ ក្នុងទីឆ្ងាយនោះ ហើយគិតទុកក្នុងចិត្តថា  សម្លាញ់ចាស់វាកំពុងតែថែទាំភ្លើងនោះសម្រាប់ខ្លួនវា ។ ជួនកាល មានដុំពពកស្ដើងៗ អណ្ដែតត្រសែតមកគ្របពន្លឺនោះបាត់មួយសន្ទុះ ធ្វើឲ្យអារហាសន្ធឹងខ្សែចក្ខុខំមើល ដរាបដល់ដុំពពកតូចៗនោះឃ្លាតចេញពីពន្លឺ ។ ពេលនោះ អារហាទៅជាក្អកកណ្ដាស់ រួចគ្រុនញ័រ ចាប់មិនស្រួលខ្លួនតែម្ដង ។ ក៏ប៉ុន្តែ ពេញមួយយប់នោះ វាទ្រាំឈរស្រាតនៅទីនោះបានដរាបដល់ភ្លឺស្រាងៗ ទើបវាស្លៀកពាក់ខោ អាវចុះពីកំពូលភ្នំ រួចដើរត្រឡប់ទៅផ្ទះថៅកែវាវិញ ។ឃើញអារហាមកដល់, ថៅកែ ហាប់តុម ក៏ស្រាប់តែភ្ញាក់ព្រើត, គាត់សួរទៅខ្ញុំកំដរគាត់ឯទៀត ដោយមធ្យ័តថា ៖  ”អូ៎ !  វាបានទៅឈរលើកំពូលភ្នំពេញមួយយប់  ដោយឥតមានម្ហូបអាហារ ទឹក ភួយ និងសម្លៀកបំពាក់អីចឹងមែនហ៍ ?” ។ ”អីចឹងមែន - លោក !”, អ្នកបម្រើឆ្លើយ, “គាត់បានបំពេញលក្ខណសម្បត្តិទាំងនេះត្រឹមត្រូវមែន", គាត់និយាយទៅកាន់អារហា, ចុះអ្នកឯងធ្វើដូចម្ដេច បានជាទ្រាំឈរបាន ?” ។ ”ខ្ញុំក្រឡេកមើលទៅភ្លើងប្លុងៗមួយ ឋិតនៅលើភ្នំតូចមួយឆ្ងាយពីកន្លែងខ្ញុំ", អារហាឆ្លើយ ។”ថាម៉េច ? ឯងមើលភ្លើង ? អូ៎ ! ឯងចាញ់ភ្នាល់ហើយ បើដូច្នោះ ... ឯងត្រូវនៅជាខ្ញុំកំដរអញតទៅទៀត, មិនត្រូវបានដីបានខ្មោចអីទេ !” ... ។ ”ទេលោក, ភ្លើងនោះនៅទីឆ្ងាយ - ឆ្ងាយពីខ្ញុំ គឺឆ្លងរំលងជ្រលងភ្នំមួយទៅទៀតទើបដល់, វាមិនអាចឲ្យកម្ដៅសូម្បីបន្តិចដល់ខ្ញុំឡើយ", អារហាពោល ។ ”ទេ, អញមិនឲ្យដីឯងទេ ព្រោះឯងមិនធ្វើតាមល័ក្ខខ័ណ្ឌនៃការភ្នាល់ ..., ព្រោះតែភ្លើងនោះហើយ បានជាឯងអាចឈរបាន ...”។ ពេលនោះ អារហាព្រួយចិត្តពន់ពេក ។ វាបានចូលទៅរកសម្លាញ់ចាស់ម្ដងទៀត រួចប្រាប់សម្លាញ់នោះពីហេតុការណ៍ដែលកើតឡើង ។ តាចាស់ទូន្មានវាថា ឲ្យយករឿងរ៉ាវនោះទៅប្ដឹងចៅក្រម ។ អារហាបានចូលទៅប្ដឹងរឿងនេះដល់ចៅក្រមៗ ក៏កោះហៅថៅកែហាប់-តុម ឲ្យចូលខ្លួនកាន់ទីតុលាការ ។ កាលដែលហាប់តុមប្រាប់រឿងខ្លួនដល់ចៅក្រម ហើយខ្ញុំកំដរប្រាប់បន្ថែមថា អារហាបានមើលភ្លើង ដែលឋិតនៅឆ្ងាយរំលងជ្រលងភ្នំទៅទៀតនោះ ។ ចៅក្រមគាត់ឲ្យអារហាចាញ់ដោយខុសនឹងលក្ខណសម្បត្តិនៃការភ្នាល់ ត្រង់ចំណុចថា ត្រូវឈរដោយឥតមានពន្លឺសម្រាប់អាំង ។អារហា ចូលទៅរកសម្លាញ់ចាស់នោះម្ដងទៀត ដើម្បីប្រាប់នូវដំណឹងទុក្ខព្រួយដល់សម្លាញ់ថា ខ្លួនត្រូវគេផ្ដន្ទាទោសឲ្យឋិតនៅក្នុងជីវភាពជាខ្ញុំកំដរតទៅទៀត ទុកណាជាខ្លួនបានបំពេញពិធីកម្មនៅលើកំពូលភ្នំដូច្នោះហើយក៏ដោយ ។ បុរសចាស់និយាយណែនាំអារហាថា កុំអាលអស់សង្ឃឹម, ទុកណាជាខ្លួនជាមនុស្សព្រៃ តែនៅមានប្រាជ្ញា មិនទាន់អន់ជាងចៅក្រមដែលនៅក្នុងទីក្រុងប៉ុន្មានទេ ។ និយាយហើយ គាត់ក្រោកពីទីដែលអង្គុយ រួចដើរទៅរកជួបបុរសម្នាក់ទៀតឈ្មោះ ហេលុយ ដែលគាត់ធ្លាប់នៅបម្រើ កាលគាត់នៅពីកុមារភាព ដើម្បីនិយាយរឿងភ្នាល់រវាងថៅកែហាប់តុម និងអារហា ឲ្យគាត់ជួយគិតពីរឿងនេះផង ។ ហេលុយ គិតមួយសន្ទុះហើយឆ្លើយថា ៖ ”កុំខ្វល់ពីរឿងនេឲ្យសោះ, ចាំខ្ញុំជួយយកអាសាអ្នកឯង" ។ នៅថ្ងៃមួយក្រោយមក, ហេលុយបានបញ្ជូនសំបុត្រទៅអញ្ជើញ ភ្ញៀវក្នុងទីក្រុង ដើម្បីឲ្យមកទទួលការជប់លៀងភោជនាហារនៅផ្ទះគាត់ ។ ក្នុងចំណោមភ្ញៀវដែលត្រូវអញ្ជើញ, ថៅកែហាប់តុម និងចៅក្រមដែលកាត់ក្ដីឲ្យអារហាចាញ់ក្នុងរឿងភ្នាល់ ក៏បានត្រូវគេអញ្ជើញដែរ ។ កាលបរិច្ឆេទនៃពិធីជប់លៀងភោជនាហារមកដល់ហើយ, ភ្ញៀវទាំងឡាយ ដ៏ប្រដាប់កាយដោយគ្រឿងអលង្ការយ៉ាងសង្ហា ។ ជិះសេះទេសញី ដើរហែហមដោយហ្វូងបរិពារពីក្រោយ គគ្រឹកគគ្រេង ឆ្ពោះទៅកាន់ពិធីជប់លៀង ។ ថៅកែហាប់តុមយើង ដែលកំដរស្រករដោយបរិពារ ២០ នាក់ គឺម្នាក់ជាអ្នកបាំងឆត្រការពារកម្ដៅព្រះអាទិត្យជូនលោក ហើយមានអ្នកវាយស្គរ ៤ នាក់ទៀត គិតតែពីវាយស្គរកម្ទរភូមិឲ្យលាន់ឮឡើង ជាសញ្ញាប្រាប់ពួកជនឲ្យដឹងថា លោកថៅកែធំនាម ហាប់តុម អញ្ជើញទៅរួបរួមក្នុងពិធីជប់លៀងភោជនាហារនោះឯង ។ អតិថិជនទាំងឡាយ, បានចូលទៅអង្គុយតាមលំដាប់លំដោយ លើកម្រាលដ៏ទន់ល្វន់យ៉ាងស្អាត ដែលគេក្រាលរួចពីមុខហើយស្រេចនោះ, បែកព្រោកប្រាជ្ញល្ហល្ហាចទៅវិញទៅមកតាមរឿងរបស់គេ ។ ភោជនាហារដ៏មានរសជាតិទាំងឡាយ ដែលចម្អិននៅក្នុងចង្ក្រានក្បែរនោះ ដូចជាសាច់ពពែឆា, ពោតឆា, ដុរ៉ា, នំអ៊ិនហ្សិរ៉ា និងប្រភពចម្ងាញ់ដទៃទៀតជាច្រើន បានចោលក្លិនឈ្ងុយឈ្ងប់លើសលុបអស្ចារ្យ នាំឲ្យកើតសម្រេកគម្លានឃ្លានស្ទើរស្រក់ទឹកមាត់ ដល់ពួកភ្ញៀវទាំងនោះ ។ ពេលវេលាចេះតែកន្លងទៅៗ, ការដែលត្រូវលើកភោជនា-ហារមកជូនភ្ញៀវបរិភោគ ក៏ល្មមពេលហើយ តែមិនមានម្ហូបចេញមកឲ្យភ្ញៀវឃើញសោះ មានតែក្លិនឈ្ងុយឈ្ងប់បក់ចេញមកពីចង្ក្រានតែប៉ុណ្ណោះ ។ ពេលល្ងាចឈានចូលមកហើយ តែភោជនាហារមិនទាន់ចេញមកទទួលភ្ញៀវនៅឡើយទេ ។ ភ្ញៀវទាំងឡាយ ក៏ចាប់ផ្ដើមខ្សឹបខ្សាវគ្នាទៅវិញទៅមក, គេឆ្ងល់ចង់ដឹងថា ប្រហែលជាលោកហេលុយ ឥតមានភោជនាហារអ្វីនឹងនាំចេញមកទទួលពួកគេទេដឹង។ ក្លិនឈ្ងុយនៃសាច់ចៀន ឆាក៏ចេះតែបក់ក្លិនមិនឈប់សោះ ។ ទីបំផុត ភ្ញៀវម្នាក់ក្នុងចំណោមភ្ញៀវទាំងឡាយនោះ និយាយឡើងថា ៖ ”លោកហេលុយ,   ម៉េចក៏លោកធ្វើការអីចឹង ?    ក្រែងលោក អញ្ជើញពួកយើងឲ្យមកទទួលការជប់លៀង, ចុះយ៉ាងម៉េចបានជាមិនឃើញមានម្ហូបអាហារអ្វីសោះដូច្នេះ ?” ។”ម៉េចក៏និយាយយ៉ាងហ្នឹង ?” ហេលុយឆ្លើយ, លោកគ្រាន់តែហិតក្លិនទៅមិនបានឬ ?” ។”ពិតហើយ យើងហិតបាន, តែការហិតក្លិនមិនមែនជាការបរិភោគទេ ; វាគ្មានការឆ្អែតពោះ ដោយការហិតក្លិនទេ !” ។ ”ចុះកម្ដៅរបស់ភ្លើង ដែលយើងមើលទៅឃើញដោយពិបាកអាចកក់ក្ដៅដល់យើងបានដែរឬអី ?”, ហេលុយសួរ, “បើប្រសិនជាអារហាបានកក់ក្ដៅដោយភ្លើងដែលវាមើលទៅឃើញ គ្រាដែលវាឈរនៅលើភ្នំ ម៉ោន - អ៊ិនថត់ថូ នោះមែន, ពេលនេះ អស់លោកក៏អាចឆ្អែតបាន ដោយគ្រាន់តែហិតក្លិនភោជនាហារបក់មកពីចង្ក្រានដូចអារហាដែរ" ។ ជនទាំងឡាយ បានយល់ស្របតាមពាក្យហេលុយ, ឯចៅក្រមក៏យល់នូវកំហុសរបស់ខ្លួន ហើយថៅកែហាប់តុមកើតអៀនខ្មាសក្រៃ-លែង ចៅក្រមបានសម្ដែងសេចក្ដីអរគុណចំពោះហេលុយ ដែលបានឲ្យដំបូន្មានដល់ខ្លួន ។ រួចប្រកាសសេចក្ដីជាថ្មីថា ! អារហាត្រូវជាអ្នកមានជ័យជំនះក្នុងការភ្នាល់ពេលនោះ, ត្រូវបានដី បានផ្ទះ និងសត្វពាហនៈក្នុងកិច្ចភ្នាល់ ។ រួចហើយ ហេលុយបានបង្គាប់ឲ្យគេលើកភោជនាហារមកជូនទៀត, ពិធីជប់លៀងក៏ចាប់ផ្ដើម ដោយបរិយាកាសដ៏រីករាយតទៅ ។

                                                                                                   ភិក្ខុ ម៉ែន - រៀមសិក្សាពុទ្ធិកមហាវិទ្យាល័យ ព្រះសីហនុរាជ

                                                                                                                                              ប្រែចាកភាសាអង់គ្លេស

(ចប់)

 

Page 1 of 40

Flag Counter